அதிகாரம் ஒன்று

நற்செய்திக்குப் பிரமாணிக்கமான ஆற்றல்மிக்க அணுகுமுறை

17. இந்த முதல் அதிகாரத்தில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு அதன் ஆற்றல்மிக்க தன்மையை வெளிப்படுத்தும் பொருட்டு, சமீபத்திய திருத்தந்தையர்களின் போதக அதிகாரத்திலும் இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்திலும் எவ்வாறு வடிவம் பெற்றுள்ளது என்பதைச் சுருக்கமாக முன்வைக்க உத்தேசித்துள்ளேன். உண்மையில், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் எழும் "புதிய காரியங்கள்" (res novae), வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் ஒளியில் வரலாற்று ரீதியான கேள்விகளுக்கு இந்தப் போதனை தீர்வு காண வேண்டும் என்று கோருகின்றன. இது தொடர்பாக, செயற்கை நுண்ணறிவையும் வெறுமனே ஆராய வேண்டிய மற்றொரு கருப்பொருளாகவோ அல்லது நிர்வகிக்க வேண்டிய ஒரு நெருக்கடியாகவோ கருதக்கூடாது; மாறாக, நற்செய்திக்குப் பிரமாணிக்கமாகத் திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் பிரிவுகளுக்கு உள்ளிருந்தே சவால் விடுத்து, அவற்றை மேலும் வளர்த்தெடுக்க அழைப்பு விடுக்கும் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சியாகவே அதைக் கருத வேண்டும்.

18. இருப்பினும், ஒவ்வொரு திருத்தந்தையின் பங்களிப்பு மற்றும் அவர்களின் மிகவும் பொருத்தமான ஆவணங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கு முன்பாக, திருஅவை வரலாற்றில் எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறது மற்றும் உலகோடு எவ்வாறு உறவாடுகிறது என்பது குறித்த சில அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை நாம் முதலில் தெளிவுபடுத்தாவிட்டால், இந்தக் கண்ணோட்டம் முழுமையாகப் புரியாது. அவ்வாறு செய்யத் தவறினால், சமூகக் கோட்பாடானது "உலகியல்" விவகாரங்களில் தேவையற்ற தலையீடாகவோ அல்லது மேலிருந்து திணிக்கப்பட்ட வெளிப்புற அறநெறிக் குறியீடாகவோ கருதப்படும் அபாயத்திற்கு உள்ளாகும். உண்மையில், உலகியல் யதார்த்தங்களின் சுயாட்சியையும், திருஅவை மற்றும் அரசியல் சமூகங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டையும் உணர்ந்து, மனிதகுலத்துடன் இணைந்து நடக்கும் ஒரு திருஅவையிலிருந்தே இது உருவாகிறது. உண்மையாகவே, இக்காரணத்திற்காகத்தான் திருஅவை பொதுநலனுக்குச் சேவை செய்யப் பாடுபடுகிறது.

மனித வரலாற்றினூடே பயணம் செய்யும் திருஅவை

19. திருஅவை முழு மனித குடும்பத்தின் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக உலகில் நிலைத்திருக்கிறது. செவிமடுத்தல், உரையாடல் மற்றும் சேவை செய்தல், அத்துடன் சமகால ஆண், பெண்களின் வாழ்க்கை தொடர்பான அனைத்திற்கும் பதிலளித்தல் ஆகிய தனது தனித்துவமான அழைப்பை நிறைவேற்றுவதற்கான தற்போதைய சூழலாக இன்றைய கேள்விகளையும் சவால்களையும் அவள் அங்கீகரிக்கிறாள். மக்களின் வாழ்க்கையில் ஈடுபடும் இந்த ஈடுபாடு, தனது பணி வரலாற்றுப் பரிமாணத்தைக் கொண்டது என்பதையும், சமூக உறவுகள் கட்டமைக்கப்படும் விதத்திற்கான பொறுப்பை அது உள்ளடக்கியது என்பதையும் திருஅவை மேலும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. இக்காரணத்தினால், சமூகத்தை வடிவமைக்கும் சக்திகளுக்குத் தன்னை ஒரு அந்நியராக அவள் கருத முடியாது. மாறாக, சமூகம் வளர்ச்சியடையும் மற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்படும் செயல்முறைகளில் திருஅவை தீவிரமாகப் பங்கேற்கிறது, மேலும் மிகவும் நீதியான மற்றும் சகோதரத்துவம் மிக்க ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்குத் தனது சொந்தப் பங்களிப்பை வழங்குகிறது. திருஅவையின் பணியில் உள்ள இந்த வரலாற்றுப் பரிமாணத்தைத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் வலியுறுத்தினார்: "சமூக மற்றும் தேசிய வாழ்வில் எவ்வித தாக்கமுமின்றியும், குடிமை நிறுவனங்களின் நன்னிலை குறித்த எவ்வித அக்கறையின்றியும், சமூகத்தைப் பாதிக்கும் நிகழ்வுகள் குறித்து கருத்துத் தெரிவிக்கும் உரிமையின்றியும், மதம் என்பது தனிப்பட்ட வாழ்வின் உள் அறைக்குள் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்று எவரும் கோர முடியாது." [9]

20. வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட சூழல்களில் மனிதகுலத்துடன் இணைந்து செல்வதற்கான திருஅவையின் அழைப்பும் கடமையும், உலகியல் யதார்த்தங்கள் தமக்கே உரிய தனித்துவமான பண்பையும் ஒழுங்கையும் கொண்டுள்ளன என்பதை அங்கீகரிக்க அவளை வழிநடத்துகின்றன. 2025 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 7 ஆம் தேதி நாம் நன்றியுடன் நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடிய, இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் அருள்பணி சார்ந்த அரசமைப்பான 'கௌடியும் எத் ஸ்பெஸ்' (Gaudium et Spes) இந்தக் கோட்பாட்டை மிகுந்த துல்லியத்துடன் வெளிப்படுத்தியது: "உலகியல் விவகாரங்களின் சுயாட்சி என்பதன் பொருள், படைக்கப்பட்ட பொருட்களும் சமூகங்களும் தமக்கே உரிய சட்டங்களையும் மதிப்பீடுகளையும் கொண்டுள்ளன என்பதாக இருக்குமானால்... அந்த சுயாட்சிக்கான கோரிக்கை முற்றிலும் சரியானதே." [10] நமது மனிதப் பார்வை பாதுகாத்து, வளர்த்து, முழுமைப்படுத்த வேண்டிய தொடக்கக்கால நன்மையின் முத்திரையைப் படைப்பு தாங்கியுள்ளது என்பதை இந்த உறுதிப்பாடு காட்டுகிறது. இது தொடர்பாக, யதார்த்தத்தை அதன் முழு ஆழத்தில் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில் திருஅவை தன்னை அர்ப்பணிக்கிறாள். ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பையும், சமூகங்களின் ஒற்றுமையையும், அனைவரின் நன்மையையும் மேம்படுத்தும் தேர்வுகளை அவள் தாழ்மையான உறுதியுடன் ஆதரிக்கிறாள். இவ்வாறாக, உலகத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தாமல் திருஅவை உலகோடு இணைந்து நிற்கிறாள்; இதன்மூலம், மனிதகுலத்தின் இதயத்தில் தூய ஆவியார் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தி வரும் நீதியும் அமைதியுமான வாக்குறுதி ஒவ்வொரு மனித முயற்சியிலும் கனி கொடுக்கும்.

21. வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் ஆண், பெண்களின் சுதந்திரத்தைக் கடவுள் நிலைநிறுத்துகிறார் என்பதை உணர்ந்து, திருஅவை சமூகத்திற்கும் அரசியல் சமூகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் உறுதிப்படுத்தியது; மேலும் அவை ஒவ்வொன்றும் முழுமையான சுயாட்சியுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதையும் வலியுறுத்தியது. உலகில் திருஅவையின் இருப்பு, குடிமைச் சமூகம் மற்றும் பொது நிறுவனங்களுடனான அவளது உறவின் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அமைப்புகளோடு ஈடுபாடு கொள்வதன் மூலம், சமூக மற்றும் அரசியல் யதார்த்தங்களின் மதிப்பை திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது; அவற்றின் குறிப்பிட்ட பொறுப்புகளை மதிக்கிறது; மேலும் தனிநபர்களின் நல்வாழ்வை வளர்க்கும் மற்றும் சமூகத்தின் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தும் அனைத்தையும் ஆதரிக்கிறது. அரசுக்குரிய செயல்பாடுகளைத் தன்வயப்படுத்திக்கொள்ளத் திருஅவை உரிமை கோரவில்லை. மாறாக, பொதுநலனுக்குச் சேவை செய்பவர்களை அவள் மதிக்கிறாள், மேலும் சமூகத்தில் குடிமை நிறுவனங்கள் கொண்டுள்ள பொறுப்பை உறுதியாக அங்கீகரிக்கிறாள். அதேவேளையில், திருஅவையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணி, நம் காலத்து ஆண், பெண்களின் உண்மையான துன்பங்களுக்குத் தீர்வுகாண அவளைத் தூண்டுகிறது. இந்த நெருக்கமானது, குடிமை நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாகத் தான் செயல்பட வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலிருந்தோ அல்லது அவற்றின் பணிகளை மறைமுகமாக விமர்சிப்பதிலிருந்தோ எழுவதில்லை. மாறாக, நற்செய்திப் பிறரன்பிலிருந்தே இது பிறக்கிறது; மனிதகுலத்தின் காயங்கள் அதிகக் கடுமையுடன் வெளிப்படும்போதெல்லாம், அதனை நெருங்கிச் செல்ல இப் பிறரன்பு திருஅவையை உந்தித்தள்ளுகிறது. திருஅவை தலையிடும்போது, விவேகத்துடனும் நெருக்கத்துடனும் நல்ல சமாரியனின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றியே அதனைச் செய்கிறாள்; அவசரத் தேவையிலிருந்து எழுபவை ஒருபோதும் விதிமுறையாக மாற முடியாது என்பதையும், குடிமைச் சமூகத்திற்குரிய நிறுவனப் பொறுப்புகளை அவை ஈடுசெய்ய முடியாது என்பதையும் அவள் அறிவாள்.

22. உலகியல் யதார்த்தங்களின் சுயாட்சி, மற்றும் திருஅவை மற்றும் அரசியல் செயல்பாட்டுத் தளங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு ஆகிய இந்த இருமுக அங்கீகாரத்திலிருந்து தொடங்குவது, உலகத்துடனான திருஅவையின் உறவில் இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் அமைத்த திசையை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. "நம் காலத்தின் பல குரல்களுக்குச் செவிமடுத்து அவற்றைப் பகுத்தறிவதும், கடவுளுடைய வார்த்தையின் ஒளியில் அவற்றை விளக்குவதும் இறைமக்கள் அனைவரின், குறிப்பாக ஆயர்கள் மற்றும் இறையியலாளர்களின் பணியாகும்; இதன்பொருட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியம் மிகவும் ஆழமாக ஊடுருவப்படவும், சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவும், மேலும் பொருத்தமான முறையில் முன்வைக்கப்படவும் வேண்டும்" [11] என்பதை 'கௌடியும் எத் ஸ்பெஸ்' நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. "பல குரல்களுக்குச்" செவிமடுப்பது என்பது வெறும் சமூகவியல் பயிற்சி அல்ல, மாறாக அதற்கு ஆன்மீகப் பகுத்துணர்தல் அவசியமாகும். ஆவியாரால் வழிநடத்தப்படும் இறைமக்கள், கலாச்சார மற்றும் சமூக மாற்றங்களில், வரலாற்றை அதன் முழுமையை நோக்கி வழிநடத்தி வரும் கிறிஸ்துவின் பிரசன்னத்தின் அடையாளங்களையும், அவரது முகத்தை மறைக்கும் பிறழ்ச்சிகளையும் அங்கீகரிக்கத் தொடங்குகின்றனர். இவ்வாறாக, வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் அத்தியாவசிய மையம் மாற்றப்படுவதில்லை, மாறாக அது தெளிவாக்கப்பட்டு, உறுதியான தேர்வுகளை வழிநடத்துவதற்கான வாழும் அளவுகோலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது; தனிப்பட்ட மற்றும் சமூக மனமாற்றப் பாதைகளை ஊக்குவிக்கிறது, கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்களை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் பொது வாழ்வில் நற்செய்திச் சாட்சியத்தின் புதிய வடிவங்களை ஆதரிக்கிறது. ஆகையால், நற்செய்தியின் மனிதநேய ஆற்றலைக் குறித்துத் திருஅவை ஆவியாரால் கற்பிக்கப்படுவதற்கு தன்னை அனுமதிக்கும் இடங்களில் ஒன்றாக வரலாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; மேலும் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்புக்கும் அனைத்து மக்களின் நன்மைக்கும் சேவை செய்யும் வகையில் தனது சொந்தப் போதனையை உருவாக்கவும் திருஅவை கற்றுக்கொள்கிறாள்.

மனித அறிவியல்களுடனான உரையாடலில் கடவுளுடைய வார்த்தையின் ஞானம்

23. "உண்மை, நன்மை மற்றும் அழகை" உண்மையாகத் தேடும் அனைவரையும் தனது பயணத் தோழர்களாகத் திருஅவை கருதுகிறாள்; மேலும் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பைப் பாதுகாப்பதிலும், படைப்பைப் பராமரிப்பதிலும் அவர்களை "மதிப்புமிக்க கூட்டாளிகளாக" [12] கருதுகிறாள். காலத்தின் அறிகுறிகளுக்குச் செவிமடுக்கவும், பகுத்தறியவும், விளக்கவும் நம்மை அழைக்கும் இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் அருள்பணி அணுகுமுறையைப் பின்பற்றியும், வார்த்தையின் ஞானத்தால் ஒளியூட்டப்பட்டும், மனித அறிவை எதிர்கொள்ளத் திருஅவை அஞ்சுவதில்லை. உண்மையில், நீதியின் பாதைகளை நிறுவுவதற்கும், மக்கள் மத்தியில் ஒப்புரவு மற்றும் அமைதிக்கான வழிகளைத் திறப்பதற்கும் கடவுளின் வார்த்தை நம்பகமான அளவுகோல்களை வழங்குகிறது. இந்த அளவுகோல்களை நமது காலத்தின் சிக்கலான சூழ்நிலைகளுக்குப் பயன்படுத்தும்போது, தத்துவம் மற்றும் மனித, சமூக அறிவியல்களின் பங்களிப்பு அவசியமானதாகும். இந்தப் பாடத்துறைகள் கலாச்சார, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் இயக்கவியலை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் பகுப்பாய்வு செய்யவும் நமக்கு உதவுகின்றன. "திருஅவையின் போதக அதிகாரப் பணியை நிறைவேற்ற உதவும் உறுதியான நுண்ணறிவுகளை அவற்றிலிருந்து பெற்றுக்கொள்வதற்காக" சமூக அறிவியல்களின் பங்களிப்புகளைத் திருஅவை வரவேற்கிறது [13] என்று புனித இரண்டாம் ஜான் பால் நினைவு கூர்ந்தார். இத்தகைய அறிவுகளுடனான உரையாடல் நற்செய்தியின் வல்லமையைக் குறைப்பதில்லை. மாறாக, தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களின் வாழ்வை உண்மையாகவே மேம்படுத்துவது எது என்பதை இன்னும் தெளிவாக அடையாளம் காண அது சாத்தியமாக்குகிறது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பின்பற்றி, பல குறிப்பிட்ட கேள்விகளைக் கையாளும் போது திருஅவை "முடிவான கருத்தை" [14] வழங்க உரிமை கோரவில்லை என்பதைத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் வலியுறுத்தினார்; ஆனால், பன்முகக் கருத்துகளை வரவேற்கும் அதே வேளையில், அறிவியல் ஆராய்ச்சிக்குச் செவிமடுப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் நிபுணர்களிடையே தீவிரமான மற்றும் நேர்மையான விவாதத்தை ஊக்குவிப்பதன் அவசியத்தையும் திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது.

24. நற்செய்தி மற்றும் மனித அறிவுக்கு இடையிலான இந்தப் பயனுள்ள உரையாடலால் ஊட்டமளிக்கப்பட்ட திருஅவை, மனித நபர் குறித்த கிறிஸ்தவப் புரிதலில் வேரூன்றிய இறையியல் மற்றும் மானுடவியல் ஒத்திசைவால் குறிக்கப்பட்ட ஒரு ஞான மரபை வரலாற்றில் வளர்த்து, தனது சமூகக் கோட்பாட்டை படிப்படியாக உருவாக்கியுள்ளது. இந்த மரபு விசுவாசத்திலிருந்தும் யதார்த்தம் குறித்த அதற்கேற்ற பார்வையிலிருந்தும் எழுவதால், இது தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளின் தொகுப்பாகவோ அல்லது மற்றவற்றுக்கு எதிராக நிறுத்தப்பட வேண்டிய பொருளாதார அல்லது அரசியல் மாதிரியாகவோ அமைவதில்லை. மாறாக, இது வேறுபட்ட ஒரு தளத்தைச் சார்ந்தது; [15] அதாவது, நிகழ்வுகளின் விளக்கத்தை வழிநடத்தும் மற்றும் வரலாற்றுச் செயல்முறைகள் குறித்த நற்செய்திப் புரிதலையும் அவை உள்ளடக்கிய தேர்வுகளையும் நிலைநிறுத்தும் கோட்பாடுகளின் தளத்தைச் சார்ந்தது. அரசியலின் அல்லது நிறுவனங்களின் பொறுப்புகளை ஈடுசெய்ய உரிமை கோராமல், நபர்களின் மாண்பு, சமூகங்களின் உயிர்ச்சக்தி மற்றும் பொதுநலம் ஆகியவற்றிற்குச் சேவை செய்யும் எதனையும் அங்கீகரிக்கவும் மேம்படுத்தவும் உதவும் ஒரு கூட்டுப் பகுத்துணர்தலுக்கான அடித்தளமாகத் தன்னை முன்வைப்பதே சமூகக் கோட்பாட்டின் முறையான செயல்பாடாகும்.

ஒரு பகிரப்பட்ட பகுத்துணர்தலாக சமூகக் கோட்பாடு

25. சத்தியம் என்பது பகிர்ந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு கொடையே தவிர, முற்றுரிமை கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒரு உடைமையல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்வது, அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலான இருப்பு வடிவங்களைத் தேடும் சோதனையிலிருந்து திருஅவையை விடுவிக்கிறது. சத்தியத்தைத் திணிக்காமல் மென்மையாக அறிவிக்கும் நற்செய்தி அணுகுமுறையை மீண்டும் கண்டறியும் பொருட்டு, "சத்தியத்தின் பெயரால் சகிப்புத்தன்மையற்ற தன்மையும் வன்முறையும்" [16] பயன்படுத்தப்பட்ட காலங்களை நேர்மையாக ஆராயும்படி புனித இரண்டாம் ஜான் பால் நமக்கு அழைப்பு விடுத்தார். இதே அடிப்படையில், திருஅவை "சத்தியத்தின் மீது முற்றுரிமை கொண்டிருப்பதாக உரிமை கோரவில்லை" [17] என்பதை நானும் மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளேன்; ஏனெனில் சத்தியம் என்பது பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நிலப்பரப்பல்ல, அது பகிர்ந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு நன்மையாகும். திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், "இடத்தை விடக் காலம் மேலானது" [18] என்ற தனது அழுத்தமான சொற்றொடரில் இதே கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அதிகாரப் பதவிகளை ஆக்கிரமிப்பதோ அல்லது கலாச்சார அரண்களைப் பாதுகாப்பதோ மிக முக்கியமானதல்ல, மாறாக நல்ல செயல்முறைகளைத் துவக்கி அவற்றை முதிர்ச்சியடையச் செய்வதே முக்கியமாகும். இவ்வாறாக, நற்செய்தியின் சத்தியம் மேலிருந்து திணிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக வாழ்வுகள், சமூகங்கள் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் உறுதியான பின்னிப்பிணைவுக்குள் காலப்போக்கில் வளர்கிறது. இது பன்முகத்தன்மையைக் கண்டு அஞ்சும் சத்தியமல்ல, மாறாக அதை வரவேற்று வழிநடத்தும் சத்தியமாகும். இது மோதல்களை அகற்றுவதில்லை, மாறாக அவற்றை உருமாற்றி, வரலாறு சிதறடிக்கும் போக்கைக் கொண்டிருப்பவைகளை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கிறது. இந்தக் கருத்தை ஒரு பல்முகப்பட்ட திண்மத்தின் (polyhedron) [19] உருவகத்தாலும் விளக்க முடியும்; இதில் நற்செய்தியின் ஒரே சத்தியம் வெவ்வேறு கோணங்களில் பிரதிபலிக்கிறது.

26. ஒரே தன்மையாகவும் அதேசமயம் பன்முகத்தன்மையாகவும் இருக்கும் சத்தியத்தின் மீதான இந்தத் திறந்த மனப்பான்மை, திருஅவையின் கத்தோலிக்கத் தன்மையை (அகில உலகத் தன்மை) ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அவள் முழு மனித குடும்பத்தையும் அரவணைக்கிறாள், அதேநேரத்தில் மக்களின் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் உறுதியான சூழ்நிலைகளிலும் மூழ்கியிருக்கிறாள். இந்த கத்தோலிக்கத் தன்மையின் காரணமாகவே, "ஒவ்வொரு பகுதியும் தனக்கே உரிய கொடைகளை மற்ற பகுதிகளுக்கும் முழு திருஅவைக்கும் பங்களிக்கிறது" [20] என்பதை இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இவ்வாறாக, பரஸ்பர பரிமாற்றம் மற்றும் முழுமையான ஐக்கியத்தை நோக்கிய பகிரப்பட்ட முயற்சிகளின் மூலமாக, திருஅவை ஒட்டுமொத்தமாகவும் தனித்தனி சமூகங்களாகவும் வளர்கிறது. எனவே, இறைமக்கள் பல தேசங்களிலிருந்து ஒன்றாகக் கூடிவருவது மட்டுமல்லாமல், வெவ்வேறு செயல்பாடுகள், அழைப்புகள், கலாச்சாரங்கள் மற்றும் மரபுகள் வழியாகவும் பின்னிப்பிணைந்துள்ளனர்; ஒவ்வொருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆதரிக்கவும் வளப்படுத்தவும் அழைக்கப்படுகின்றனர். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், பல்வேறு வகையான வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு அனைத்துச் சூழல்களுக்கும் செல்லுபடியாகும் ஒரு ஒற்றைப் பதிலைப் பரிந்துரைக்க முடியும் என்று நினைப்பது யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பானது என்பதைப் புனித ஆறாம் பவுல் ஏற்றுக்கொண்டார். [21] இக்காரணத்தினால், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ சமூகமும் தங்கள் சொந்த நாட்டின் யதார்த்தத்தைத் தெளிவுடனும் பொறுப்புடனும் விளக்குமாறு அவர் அழைப்பு விடுத்தார். திருஅவையின் பணியின் அகில உலகத் தன்மைக்கும் அவளது உள்ளூர் வேர்களுக்கும் இடையிலான பயனுள்ள பதற்றம் அவளது வாழ்வின் உள்ளார்ந்த அம்சமாகும்; ஏனெனில் அவள் உலகம் முழுவதையும் தழுவி நிற்கிறாள், அதேவேளையில் நற்செய்தி வடிவம் பெறும் உண்மையான தளமாக ஒவ்வொரு சூழலின் குறிப்பிட்ட சிக்கல்களையும் அவள் கையாளுகிறாள்.

27. இதுவரை கூறப்பட்டவைகளின் ஒளியில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டை மேலும் உண்மையாகப் பார்க்க முடியும். இது பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கோட்பாடுகள் மற்றும் விதிமுறைகளின் கையேடு அல்ல, மாறாக பகிரப்பட்ட பகுத்துணர்தல் செயல்முறையாகும். நற்செய்தியின் நித்திய சத்தியத்திற்கும் வரலாற்றின் கேள்விகளுக்கும் இடையிலான சந்திப்பிலிருந்து இது பிறக்கிறது. காலத்தின் அறிகுறிகளால் சவால் விடப்படுவதற்குத் தன்னை அனுமதிக்கும் இது, அறிவியல், கலாச்சாரம் மற்றும் மனித அனுபவத்தின் பங்களிப்புகளிலிருந்து ஊட்டத்தைப் பெறுகிறது. எனவே, நம் சகோதர சகோதரிகளின் மாண்பு மீறப்படும்போது, மனிதகுலத்தின் துயரங்களுக்குத் தீர்வு காண அரசியல் தவறும்போது, பொருளாதாரம் மனித நபருக்கு எதிராகத் திரும்பும்போது அல்லது அறிவியல் தனது தகுதியின் எல்லைகளை மீறும்போது, [22] திருஅவை—பிற கிறிஸ்தவ சபைகள் மற்றும் பிற மதங்களின் விசுவாசிகளுடன் இணைந்து—ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காக அல்ல, மாறாக ஐக்கியத்தை மேம்படுத்துவதற்காகத் தனது குரலை ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்விதமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் சமூகக் கோட்பாடு, வரலாற்றில் ஐக்கியத்தின் இறையியலாக மாறுகிறது; மனுவுருவான வார்த்தை, உரையாடல், நினைவாற்றல் மற்றும் இறைவாக்குரைத்தல் மூலம் இன்றும் அந்த வரலாற்றில் தொடர்ந்து பிரசன்னமாகியுள்ளார்.

பதிமூன்றாம் லியோ முதல் இன்று வரை சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சி

28. திருஅவை வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும் விதத்தையும், உலகத்துடன் உரையாடலில் ஈடுபடும் விதத்தையும் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ள நிலையில், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதல் இன்றுவரை ஏற்பட்ட முக்கிய சமூக மாற்றங்களுக்குப் பதிலளித்து வரும் போதக அதிகாரத்தில் (Magisterium) சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சியைக் குறித்து இப்போது நான் சிந்திக்க விரும்புகிறேன். இயற்கையாகவே, இந்தப் போதனையின் முழு வளமைக்கும் என்னால் நியாயம் செய்துவிட முடியாது; இதன் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் 'திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டுச் சுருக்கம்' (Compendium of the Social Doctrine of the Church) என்ற நூலில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் சமீபத்திய போதக அதிகாரப் போதனைகளால் அவை விரிவாக ஆராயப்பட்டுள்ளன. எனக்கு முந்தைய மதிப்பிற்குரிய திருத்தந்தையர்களின் சுற்றுமடல்களில், குறிப்பாக 'லவுடாத்தோ சி' (Laudato Si') மற்றும் 'ஃப்ராத்தெல்லி தூத்தி' (Fratelli Tutti) ஆகியவற்றில் உருவாக்கப்பட்ட அனைத்தையும் என்னால் முறையாக ஆராயவும் முடியாது. ஆயினும்கூட, தற்போதைய உரை அந்தப் பாரம்பரியத்துடன் எவ்வாறு தொடர்ச்சியாக நிற்கிறது என்பதைக் காண்பிக்கும் பொருட்டுச் சில அத்தியாவசியக் குறிப்புகளை நான் வலியுறுத்துகிறேன். இந்தப் பாரம்பரியத்திற்குள், மனித நபர் மற்றும் சமூகம் குறித்த வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்களின் மாறாத மையப்பகுதி, வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளுக்குச் செவிசாய்க்கும் மற்றும் சமகாலப் பிரச்சினைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் புதுப்பிக்கப்பட்ட திறனுடன் எவ்வாறு தொடர்ந்து பின்னிப்பிணைந்துள்ளது என்பதையும் நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். 'ரேரும் நொவாரும்' (Rerum Novarum) சுற்றுமடலால் துவக்கிவைக்கப்பட்ட காலகட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, இந்த வளர்ச்சியின் சில குறிப்பிடத்தக்க கட்டங்களை இப்போது நான் மதிப்பாய்வு செய்கிறேன்.

திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் முதல் கட்டங்கள்

29. இன்று நாம் "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு" என்று அழைப்பது நவீன யுகத்தின் தன்னிச்சையான தயாரிப்பு அல்ல. மாறாக, திருவிவிலியம், திருச்சபைத் தந்தையர் மற்றும் இடைக்காலம் மற்றும் நவீன காலத்தின் இறையியல் மற்றும் சட்டரீதியான வளர்ச்சிகள் ஆகியவற்றில் வேரூன்றியுள்ள, சமூக வாழ்வைக் குறித்த திருஅவையின் நெடிய சிந்தனைப் பாரம்பரியத்தைப் பெற்று கட்டமைத்ததன் கனியாகும் இது. "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு" என்ற சொற்றொடர் 1950 ஆம் ஆண்டில் பன்னிரண்டாம் பயஸால் உருவாக்கப்பட்டது என்றாலும், [23] அதன் உள்ளடக்கம் திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவின் 'ரேரும் நொவாரும்' சுற்றுமடலுடன் சமூகப் போதனையின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த தொகுப்பாக வடிவம் பெறத் தொடங்கியது. தனது காலத்தின் "புதிய காரியங்களை"—மூலதனத்திற்கும் உழைப்புக்கும் இடையிலான மோதல், பணியாளர் குறித்த கேள்வி, மற்றும் பொருளாதார, சமூக மாற்றங்களை—எதிர்கொண்ட லியோ XIII, கொந்தளிப்பை வெறுமனே ஒப்புக்கொள்வதோடு தன்னை மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை, மாறாக இந்தச் சூழ்நிலைகளைத் திருஅவையின் அருள்பணிப் பணிக்கான ஒரு களமாகக் கண்டார். நற்செய்தி மற்றும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனித நபர் குறித்த முழுமையான பார்வையின் ஒளியில், அவர் அவற்றைக் கடுமையான பகுத்தறிதலுக்கு உட்படுத்தி, அவற்றுக்கான காரணங்களையும் சாத்தியமான தீர்வுகளையும் விளக்கினார். புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இந்த அணுகுமுறையை சமூகக் கோட்பாட்டின் ஒரு "நிலைத்திருக்கும் முன்னுதாரணமாக" [24] கருதினார்: வரலாற்று மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, சமூக யதார்த்தங்களை ஆராயவும், அவற்றைக் குறித்து அறிக்கைகளை வெளியிடவும், நீதியான தீர்வுகளைக் கண்டறிவதற்கான பாதைகளைக் காட்டவுமான தனது உரிமையையும் கடமையையும் திருஅவை செயல்படுத்தும் ஒரு முன்மாதிரியான நடைமுறையே இதுவாகும். இவ்வாறாக, விசுவாசத்தின் வற்றாத உள்ளடக்கங்களும் பண்டைய திருஅவை ஞானமும், நற்செய்திக்கு உண்மையுள்ளதாக இருப்பதோடு, ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் "புதிய காரியங்களுக்கு" பதிலளித்து வளரும் ஒரு வாழும் கோட்பாட்டில் வெளிப்பாட்டைக் காண்கின்றன.

30. திருத்தந்தை பதிமூன்றாம் லியோவின் 'ரேரும் நொவாரும்' சுற்றுமடல் திருஅவையின் சமூகப் போதனையின் வளர்ச்சியில் ஒரு மைல்கல்லாக அமைகிறது. இந்த ஆவணம் உழைப்பின் மற்றும் தொழிலாளர்களின் மாண்பைத் தனது சிந்தனையின் முன்னணியில் வைக்கிறது; ஒருவருக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் நியாயமான ஊதியம் பெறுவதற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்துகிறது; மூலதனம் மற்றும் லாபத்தை விட நபர்கள் அடிப்படை மதிப்பைக் கொண்டுள்ளனர் என்பதை அங்கீகரிக்கிறது; இன்றியமையாத சமூகப் பங்கை ஆற்றும் தனியார் சொத்துரிமையைப் பாதுகாக்கிறது; தொழிலாளர் சங்கங்களை மதிக்கிறது; மற்றும் வர்க்கப் போராட்ட மனப்பான்மைக்கு மாற்றாக சமூகத்தின் பல்வேறு கூறுகளுக்கு இடையிலான ஒத்துழைப்பின் வடிவங்களை முன்மொழிகிறது. ஆகையால், பதினொன்றாம் பயஸ் இதனை கிறிஸ்தவ சமூகச் செயல்பாட்டின் "மகா சாசனம்" [25] என்று வரையறுத்ததில் ஆச்சரியமில்லை. 'ரேரும் நொவாரும்' மடலில், மனித நபர் மற்றும் சமூக வாழ்க்கை குறித்த திருஅவையின் தொன்மையான ஞானம், தொழில்துறை யுகத்திற்குப் பதிலளிக்கக்கூடியதும், அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் மேலும் வளர்க்கப்படவிருந்த சமூகக் கோட்பாட்டிற்கான முதல் பெரிய முறையான கட்டமைப்பை வழங்கக்கூடியதுமான ஒரு புதிய வடிவத்தைப் பெற்றது. பதிமூன்றாம் லியோ விவரித்த பல வரலாற்று நிலைமைகள் மாறிவிட்டாலும், குறைந்தது இரண்டு நுண்ணறிவுகள் இன்றும் மிகவும் பொருத்தமானவையாகவே இருக்கின்றன: நிதி அல்லது உற்பத்தித்திறனை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட எந்தவொரு மனநிலையையும் விட மனித உழைப்புக்கே முதலிடம் (இதன் தொடர்ச்சியாகச் சுரண்டலுக்கு மிகவும் ஆளாகக்கூடிய மக்கள் மற்றும் குடும்பங்கள் மீதான கவனம்) மற்றும் நற்செய்தியை அறிவிப்பதற்கும் நீதியான சமூக அமைப்பைப் பின்பற்றுவதற்கும் இடையிலான பிரிக்க முடியாத தொடர்பு. மனித சமுதாயத்தின் கட்டமைப்புகளையும் பாதிக்காத உண்மையான நற்செய்தி அறிவிப்பு எதுவுமில்லை என்பதை இவ்வாறாக 'ரேரும் நொவாரும்' தொடர்ந்து நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

31. திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸின் 'குவாத்ரஜெசிமோ ஆன்னோ' (Quadragesimo Anno) என்ற சுற்றுமடல், மாபெரும் உலகளாவிய பொருளாதார நெருக்கடியின் உச்சகட்டத்தின் போது, 'ரேரும் நொவாரும்' மடலின் நாற்பதாம் ஆண்டு நிறைவான 1931 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டு, திருஅவையின் சமூகப் போதனையில் ஒரு அடுத்த கட்டத்தைக் குறித்தது. "பணியாளர் கேள்வியை" மட்டும் கையாளுவதோடு தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளாமல், பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பையும் உள்ளடக்கும் வகையில் அது தனது கவனத்தை விரிவுபடுத்தியது. ஒரு சிலரின் கைகளில் பொருளாதார அதிகாரம் குவிவதைச் சுற்றுமடல் கண்டிக்கிறது; வரம்பற்ற போட்டி மற்றும் தனிநபரின் சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பைக் குழிபறிக்கும் கூட்டுத் திட்டங்கள் ஆகிய இரண்டையும் விமர்சிக்கிறது; தொழிலாளர்களின் சங்கம் அமைக்கும் உரிமையை வலுவாக உறுதிப்படுத்துகிறது; மேலும் ஊதியமானது செயல்திறனுக்கு மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்களின் தேவைகளுக்கும் விகிதாசாரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பிற்குள், திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ் துணைநிலைப்பாட்டுக் கொள்கையை முறையாக உருவாக்கினார்; இதுவே சமூகக் கோட்பாட்டின் மூலைக்கற்களில் ஒன்றாக மாறவிருந்தது. இக்கோட்பாட்டின்படி, தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், இடைநிலை அமைப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களால் மேற்கொள்ளப்படக்கூடிய எதையும் உயர்நிலை அதிகார அமைப்புகளால் மேற்கொள்ளப்படக் கூடாது. இந்தப் பங்களிப்புகளுடன், 'நொன் அப்பியாமோ பிசொஞோ' (Non Abbiamo Bisogno) மற்றும் 'மித் ப்ரென்னெண்டர் சோர்கே' (Mit Brennender Sorge) முதல் 'திவினி ரெதெம்ப்தோரிஸ்' (Divini Redemptoris) வரையிலான தனது போதக அதிகாரத்தின் பல்வேறு தலையீடுகளில்—திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ் தனியார் சொத்தின் சமூகப் பங்கைத் தெளிவாக நினைவு கூர்ந்தார்; மேலும் நபரின் மாண்பைக் குறைத்து மதிப்பிடும், சமூக வாழ்வை நசுக்கும், அரசை அதன் நியாயமான மதிப்பிற்கு மேலாக உயர்த்தும், மற்றும் இனத்தின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டும் சர்வாதிகாரத்தின் வடிவங்களைக் கண்டித்தார். அவரது சமூகப் போதனையின் குறைந்தது மூன்று நுண்ணறிவுகள் இன்றும் குறிப்பாகப் பொருத்தமானவையாக உள்ளன: அநீதி என்பது தனிமனித நடத்தையை மட்டுமல்ல, பொருளாதார மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்புகளையும் சார்ந்தது என்ற விழிப்புணர்வு; அதிகாரத்தை மேலும் மையப்படுத்துவதைத் தவிர்த்து, சங்கங்கள் மற்றும் சமூகங்களின் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்த அழைப்பு விடுக்கும் துணைநிலைப்பாட்டுக் கொள்கையின் முக்கியத்துவம்; மற்றும் உழைப்பின் மாண்பு, நியாயமான ஊதியம் மற்றும் குடும்பங்கள் மாண்புமிக்க வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான உண்மையான சாத்தியக்கூறு ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பு.

32. இரண்டாம் உலகப் போரின் துயரமான சூழலிலும், அதைத் தொடர்ந்த மறுகட்டமைப்பு ஆண்டுகளிலும், திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் பயஸின் போதனைகள் சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சிக்குக் குறிப்பிடத்தக்கப் பங்களிப்பை வழங்கின. நீதி, அமைதி மற்றும் மனித மாண்பை அங்கீகரித்தல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான பன்னாட்டு ஒழுங்கமைப்பின் கட்டமைப்பை அவர் கோடிட்டுக் காட்டிய அவரது கிறிஸ்துமஸ் வானொலிச் செய்திகளில் இது குறிப்பாக உண்மையாகும். இந்தச் செய்திகளில், தனிநபர்கள் மற்றும் அரசுகளின் நலன்களுக்கு முந்தையதும், நாடுகளின் உள்வாழ்வு மற்றும் அவற்றின் பரஸ்பர உறவுகள் ஆகிய இரண்டையும் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டியதுமான புறவயக் கொள்கைகளின் தொகுப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் இயற்கைச் சட்டத்திற்கான அழைப்பின் அடிப்படையில், சமூகத்துடனான உரையாடலைத் திருத்தந்தை முன்மொழிந்தார். பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்பில் தொழில்முறை சங்கங்கள், தொழிலாளர் கூட்டமைப்புகள் மற்றும் பல்வேறு இடைநிலை அமைப்புகளுக்குத் திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் பயஸ் ஒரு தீர்க்கமான பங்கை அளித்தார். சமூகத்தின் இந்த ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வடிவங்களை குடிமைச் சமநிலைக்குரிய மற்றும் பொதுநலனைப் பாதுகாப்பதற்கான அத்தியாவசியக் காப்பாக அவர் அங்கீகரித்தார். அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிராகப் பாதுகாப்பதற்கு வலுவான சட்டத்தின் ஆட்சி தேவை என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்தினார், மேலும் அதிகாரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்துவதை உறுதிசெய்வதற்கான ஒரு வழியாக ஜனநாயகத்தை அவர் அங்கீகரித்தார். அதே நேரத்தில், பயன் அல்லது பலத்தின் அடிப்படையில் சட்டத்தை நிலைநிறுத்த முயலும் எந்தவொரு முயற்சிக்கும் எதிராக அவர் எச்சரித்தார்; வலிமையானவர்களின் ஆதாயத்தால் நிர்வகிக்கப்படும் பன்னாட்டு ஒழுங்கு பலவீனமான மக்களை ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக்குகிறது என்றும், நாடுகளுக்கிடையிலான நம்பிக்கையை அடிப்படையில் குழிபறிக்கிறது என்றும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். இறுதியாக, முரண்பாடுகளைத் தூண்டும் காரணிகளில் ஒன்றாக நாடுகளுக்கிடையிலான ஆழமான பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பன்னிரண்டாம் பயஸ் சுட்டிக்காட்டினார். [26] உலகளாவிய அதிகாரத்தின் புதிய வடிவங்கள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளால் குறிக்கப்படும் நமது சொந்தக் காலங்களுக்கு மூன்று வழிகாட்டுதல்கள் குறிப்பாக முக்கியமானவையாகத் தொடர்கின்றன: நலன்களுக்கு மேலாகச் சட்டம் முன்னுரிமை பெற வேண்டியதன் அவசியத் தேவை; பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளே பதற்றத்திற்கும் வன்முறைக்கும் வளர்ப்பிடமாக அமைகின்றன என்ற விழிப்புணர்வு; மற்றும் தனிநபருக்கும் அரசுக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்யக்கூடிய சங்கங்களின் வலையமைப்பின் அவசியம். உலகமயமாக்கலின் இயக்கவியலை சமூகக் கோட்பாடு விளக்குவதற்கும், மேலும் நீதியான மற்றும் அமைதியான பன்னாட்டு ஒழுங்கை மேம்படுத்துவதற்கும் உதவும் முக்கியமான அளவுகோல்களை இந்த வழிகாட்டுதல்கள் தொடர்ந்து வழங்குகின்றன.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் ஆண்டுகள்

33. திருஅவையின் சமூகப் போதனையில் ஒரு புதிய கட்டம் புனித இருபத்தி மூன்றாம் ஜானுடன் தொடங்கியது; அவர் சமூகப் பிரச்சினைகளின் உலகளாவிய பரிமாணத்திற்கும், உரிமைகளின் மொழிக்கும் அதிக அழுத்தம் கொடுத்தார். 'மாத்தேர் எத் மாஜிஸ்த்ரா' (Mater et Magistra) மடலில், வானத்தையும் பூமியையும் ஒன்றிணைக்க வல்ல ஒரு ஒளியாக கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை அவர் முன்வைத்தார். நித்திய காரியங்களைப் புனிதப்படுத்துவதும் அறிவிப்பதுமே திருஅவையின் முதன்மையான பணி என்றாலும், மக்களின் அன்றாட வாழ்வின் உறுதியான தேவைகளை அவள் புறக்கணிப்பதில்லை என்றும், ஒவ்வொரு உண்மையான மனித நன்மையிலும் அக்கறை கொண்டுள்ளாள் என்றும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். [27] மனிதகுலம் குறித்த இந்த ஒருங்கிணைந்த பார்வையின் அடிப்படையில், சமூக வாழ்விற்கு குடிமக்கள் மற்றும் குழுக்களின் முன்முயற்சிக்கும்—தங்களை ஒழுங்கமைத்து ஒன்றிணைந்து செயல்பட அழைக்கப்பட்டவர்கள்—மற்றும் அரசின் செயல்பாட்டிற்கும் இடையே ஒரு சமநிலை தேவை என்பதை இருபத்தி மூன்றாம் ஜான் வலியுறுத்தினார்; அரசானது தனிநபர்களின் சுதந்திரத்தையும் பொறுப்பையும் நசுக்காமல் ஒருங்கிணைத்து ஆதரவளிக்க வேண்டும். எனவே, பணிக்கான நியாயமான ஊதியம், தொழிலாளர் பங்கேற்பு மற்றும் நாடுகளுக்கிடையே வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகியவற்றின் மீது அவர் கவனத்தை ஈர்த்தார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 'பாசெம் இன் தெர்ரிஸ்' (Pacem in Terris) மடலில், இருபத்தி மூன்றாம் ஜான் முதன்முறையாக விசுவாசிகளுக்கு மட்டுமல்ல, நல்மனம் கொண்ட அனைத்து மக்களுக்கும் உரையாற்றினார்; நபரின் மாண்பை அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் கடமைகளை அங்கீகரிப்பதோடு இயல்பாக இணைத்து, உண்மை, நீதி, அன்பு மற்றும் சுதந்திரத்தின் அடிப்படையில்—பன்னாட்டு அளவிலும்—சமூகத்திற்கான ஒரு திசையை அவர் முன்மொழிந்தார். [28] பரவலான முரண்பாடுகளாலும் உலகளாவிய பரஸ்பரச் சார்பின் புதிய வடிவங்களாலும் குறிக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய காலகட்டத்தில், அவரது சிந்தனையின் பின்வரும் அம்சங்கள் குறிப்பாகப் பொருத்தமானவையாகத் தொடர்கின்றன: அவரது வேண்டுகோளின் உலகளாவிய கண்ணோட்டம்; மனித உரிமைகளை ஒரு பகிரப்பட்ட கட்டமைப்பாக அவர் சுட்டிக்காட்டியது; மற்றும் நிலைத்திருக்கும் அமைதிக்கு ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பால் ஈர்க்கப்பட்ட நிறுவனங்களும் மக்களுக்கிடையிலான உறவுகளும் அவசியம் என்ற அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

34. சமகால உலகில் தன்னைப்பற்றிய திருஅவையின் புரிதலில் இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் ஒரு திருப்புமுனையைக் குறித்தது. அருள்பணி சார்ந்த அரசமைப்பான 'கௌடியும் எத் ஸ்பெஸ்' (Gaudium et Spes) ஏட்டில், மனிதகுலத்திற்கு நெருக்கமான, உலகோடு ஈடுபாடு கொண்ட, மற்றும் அருவமான கருத்துகளை விட வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளின் உறுதியான யதார்த்தத்தைச் சிந்திப்பதில் தன்னை அர்ப்பணித்துள்ள ஒரு திருஅவையின் பிம்பத்தைச் சங்கம் முன்வைத்தது. இந்த உரை திருமணம் மற்றும் குடும்பம், பொருளாதார மற்றும் சமூக வாழ்வு, அரசியல் சமூகம், போர் மற்றும் அமைதி ஆகிய முக்கியப் பிரச்சினைகளைக் கையாள்கிறது. பொருளாதார மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்புகள் நபரின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்குச் சேவை செய்யும் வரையிலும், அனைவரின் பொறுப்பான பங்கேற்பை மேம்படுத்தும் வரையிலும் மட்டுமே அவை நீதியானவை என அது வலியுறுத்துகிறது. [29] திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு இந்தச் சங்க ஆவணத்தின் முக்கியத்துவம், கருப்பொருள் ரீதியான சிந்தனைக்கான எல்லைகளைத் திறந்தது என்பதில் மட்டுமல்ல, மாறாக நற்செய்தி மற்றும் மனித நிபுணத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படும் வரலாற்று மாற்றங்களை விளக்குமாறு நம்மை அழைக்கும் பகுத்தறிதலின் முறையிலும் அடங்கியுள்ளது. உலகத்துடனான உரையாடல் என்பது திருஅவையின் தந்திரமான தேர்வு அல்ல, மாறாக அது அவளது பணியின் உறுதியான வெளிப்பாடு என்பதை இந்த அணுகுமுறை வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், புளிப்புமாவைப்போல நற்செய்தியானது சமூகத்தின் கட்டமைப்புகளை உள்ளிருந்து மாற்றுவதற்கும், மேன்மையான மனிதநேயத்தை நோக்கிய பாதைகளை உருவாக்குவதற்கும் ஆற்றல் வாய்ந்தது. 'டிக்னித்தாத்திஸ் உமானே' (Dignitatis Humanae) பிரகடனத்தையும் இதே சூழலில் சேர்க்கலாம். மக்கள் தங்கள் மனசாட்சிக்கு எதிராகச் செயல்பட வற்புறுத்தப்படுவதையோ அல்லது தனிப்பட்ட முறையிலும் பொதுவெளியிலும் சத்தியத்தைத் தேடுவதிலிருந்தும் அறிக்கையிடுவதிலிருந்தும் தடுக்கப்படுவதையோ தடுக்கும்பொருட்டு, மனித மாண்பில் வேரூன்றிய மதச் சுதந்திரம் ஒரு அடிப்படை உரிமை என்பதையும், அது சட்டத்தால் உத்தரவாதமளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் இங்குச் சங்கம் அங்கீகரித்தது. [30] இக்கோட்பாடு இன்றும் மிகவும் பொருத்தமானது, மேலும் தனிநபர்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் பன்மைத்துவ மற்றும் அமைதியான சமூகங்களைக் கட்டமைப்பதற்கும் தீர்க்கமான அளவுகோல்களைச் சமூகக் கோட்பாட்டிற்குத் தொடர்ந்து வழங்கி வருகிறது.

35. புனித ஆறாம் பவுலின் திருத்தந்தைப் பணிக் காலத்தில், போரின்மை என்று மட்டுமே சுருக்கப்படாத, மாறாக ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சியின் எல்லைக்குள் வடிவம் பெற்ற அமைதி குறித்த புரிதல் உருவானது. 'பொப்புலோரும் ப்ரோக்ரஸ்ஸியோ' (Populorum Progressio) மடலில், வளர்ச்சியானது குறைவான மனிதாபிமான நிலையிலிருந்து மேன்மையான மனிதாபிமான வாழ்க்கை நிலைமைகளுக்கு மாறும் ஒரு மாற்றம் என்று அவர் விவரித்தார். இது "ஒவ்வொரு நபரையும் முழு நபரையும்", [31] அதாவது நபரின் ஒவ்வொரு பரிமாணத்தையும் விதிவிலக்கின்றி அனைத்து மக்களையும் பாதிக்கும் ஒரு செயல்முறை என்று அவர் மேலும் புரிந்துகொண்டார். இக்காரணத்தினால், இவ்விதமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் வளர்ச்சி உண்மையிலேயே "அமைதியின் புதிய பெயர்" [32] என்று ஆறாம் பவுலால் உறுதிப்படுத்த முடிந்தது; ஏனெனில் இது அநீதி மற்றும் மோதல்களின் வேர்களை அழிப்பதையும், அனைவருக்குமான மிகவும் மாண்புமிக்க வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பணக்கார மற்றும் ஏழை நாடுகளுக்கு இடையே வளர்ந்து வரும் இடைவெளியையும், அனைவருக்குமான மிகவும் மனிதாபிமான வாழ்க்கை நிலைமைகளை உண்மையாகவே மேம்படுத்தும் கொள்கைகளின் தேவையையும் மனதில் கொண்டு, திருஅவை மற்றும் பன்னாட்டு மட்டங்களில் இந்த நுண்ணறிவிற்கு ஒரு நிலையான வடிவத்தை வழங்குவதற்கான முயற்சியாக 'நீதி மற்றும் அமைதிக்கான திருத்தந்தை ஆணைக்குழு' (Pontifical Commission Iustitia et Pax) நிறுவப்பட்டதையும் இந்த ஒளியிலேயே காண வேண்டும்.

36. 'ரேரும் நொவாரும்' மடலின் எண்பதாம் ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு எழுதப்பட்ட 'ஒக்தொஜெசிமா அத்வெனியன்ஸ்' (Octogesima Adveniens) மடலில், நகரமயமாக்கல், வறுமையின் புதிய வடிவங்கள் மற்றும் தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குறியாக்கிய விரைவான கலாச்சார மாற்றங்களால் குறிக்கப்பட்ட தொழில்துறைக்குப் பிந்தைய சமூகத்திற்கு ஆறாம் பவுல் இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார். நற்செய்தி நம்முடையதை விட மிகவும் மாறுபட்ட ஒரு வரலாற்று மற்றும் கலாச்சாரச் சூழலில் அறிவிக்கப்பட்டு, எழுதப்பட்டு, வாழப்பட்டிருந்தாலும், அதன் செய்தி "காலாவதியாகிவிடவில்லை" [33] என்று ஆறாம் பவுல் நம்பினார். மாறாக, மனித நபர், உறவுகள், அதிகாரம் மற்றும் பொதுநலம் குறித்த ஒரு பார்வையை அது வழங்குகிறது; அது இன்றும் பொருளாதார, அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரத் தேர்வுகளை வழிநடத்தும் திறன் கொண்டது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், எப்போதும் மாறிவரும் சூழ்நிலைகளில் மனிதமயமாக்குவது அல்லது மனிதாபிமானமற்றதாக்குவது எது என்பதையும், விடுதலை செய்வது அல்லது ஒடுக்குவது எது என்பதையும் அங்கீகரிப்பதற்கான அளவுகோல்களை நற்செய்தி வழங்குவதால் அது பொருத்தமானதாகவே உள்ளது. திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு, ஆறாம் பவுல் விட்டுச்சென்ற மிகவும் சவாலான மரபு இதுவேயாகும்: மனித மாண்புக்குத் தகுதியான வளர்ச்சியிலிருந்து விலக்கப்பட்ட மக்கள் உலகில் இருக்கும் வரை, தத்துவார்த்த ரீதியான அமைதி அறிவிப்பைக் கொண்டு கிறிஸ்தவ சமூகம் திருப்தியடைய முடியாது. மாறாக, மக்கள் ஓரங்கட்டப்படும் இடத்திலிருந்தே தொடங்கி, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளின் மீது நற்செய்தி தீர்ப்பு வழங்க அது அனுமதிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அந்த அமைப்புகள்—இரண்டாம் ஜான் பால் பின்னர் நமக்கு நினைவூட்டுவது போல—உண்மையான "பாவத்தின் கட்டமைப்புகளாக" [34] மாறக்கூடும். இதன் விளைவாக, வளர்ச்சிச் செயல்முறைகளில் எந்தவொரு நபரும் அல்லது மக்களும் தேவையற்றவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டார்கள்.

சமீபத்திய போதக அதிகாரம்

37. புனித இரண்டாம் ஜான் பாலின் வளமையான சமூகப் போதனை இருபதாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் கருத்தியல் அமைப்புகளின் நெருக்கடிக்கும் பொருளாதார உலகமயமாக்கலின் தொடக்கத்திற்கும் இடையிலான குறுக்குவெட்டில் அமைந்துள்ளது. 'ரேரும் நொவாரும்' வெளியிடப்பட்டு தொண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட அவரது 'லபோரெம் எக்சர்சென்ஸ்' (Laborem Exercens) என்ற சுற்றுமடல், உழைப்பைக் குறித்த சிந்தனைக்கு ஒரு புதிய பாதையைத் திறந்தது. முழு சமூக-பொருளாதார அமைப்பின் நியாயத்தைச் சரிபார்க்கும் உறுதியான வழிமுறையாக நியாயமான ஊதியத்தை இது முன்வைக்கிறது; ஏனெனில், தொழிலாளி ஒரு நபராக நடத்தப்படுகிறாரா அல்லது உற்பத்திக்கான வெறும் செலவாகக் கருதப்படுகிறாரா என்பதை அது வெளிப்படுத்துகிறது. [35] உழைப்பு என்பது வெறுமனே கையாளப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகவோ அல்லது வருமானம் ஈட்டும் வழியாகவோ கருதப்படாமல், நபருக்கான அடிப்படை நன்மை, பொருளாதாரச் செயல்பாட்டின் கோட்பாடு மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகக் கேள்விக்கான திறவுகோலாகக் கருதப்படுகிறது. உழைப்பின் மூலம், மனிதர்கள் தங்கள் சுதந்திரம், படைப்பாற்றல் மற்றும் ஒத்துழைக்கும் திறன் ஆகியவற்றைச் செயலில் கொண்டுவந்து, சமூகத்தின் கலாச்சார மற்றும் தார்மீக உயர்வுக்குப் பங்களிக்கிறார்கள். [36] இதன் ஒளியில், பல்வேறு வகையான வேலை பாதுகாப்பின்மை, துண்டு துண்டான தொழில் பாதைகள் மற்றும் தன்னியக்கமாக்கல் ஆகியவற்றைச் செயல்திறனின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிடக்கூடாது; மாறாக, தொழிலாளியின் மாண்பு, போதுமான ஊதியத்திற்கான உரிமை மற்றும் சமூகத்தில் பங்கேற்பதற்கான உண்மையான சாத்தியக்கூறு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தி மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.

38. 'பொப்புலோரும் ப்ரோக்ரஸ்ஸியோ' மடலின் இருபதாம் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் தனது 'சொல்லிசித்துதோ ரெய் சொஷியாலிஸ்' (Sollicitudo Rei Socialis) என்ற சுற்றுமடல் மூலம், இரண்டாம் ஜான் பால் வளர்ச்சியின்மை என்ற சாபக்கேட்டை மீண்டும் ஆய்வு செய்தார். ஏழை மக்களின் பொருளாதார வளர்ச்சியை விரைவுபடுத்துவதற்கும், தொழில்மயமாக்கல் செயல்பாட்டில் அவர்களுக்கு உதவுவதற்குமான பல முயற்சிகளின் தோல்வியை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்; மேலும் உலகின் வடக்கிற்கும் தெற்கிற்கும் இடையே தொடரும் மற்றும் விரிவடையும் இடைவெளியைக் குறிப்பிட்டார். [37] வலுவான பொருளாதாரங்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டு, பலவீனமான பொருளாதாரங்களை நசுக்கும் அதே வேளையில் கட்டமைப்பளவில் தங்கள் சொந்த நலன்களுக்கே சாதகமாகச் செயல்படும் பொருளாதார, நிதி மற்றும் வணிக வழிமுறைகளையும் அவர் கண்டித்தார்; மேலும் அவை வெறும் தொழில்நுட்ப ரீதியாக மட்டுமன்றி, தீவிரமான நெறிமுறை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்டார். [38] இச்சூழலில், தோழமை என்பது தனிநபர்கள், மக்கள் மற்றும் நாடுகளுக்கிடையிலான உறுதியான, பகிரப்பட்ட பொறுப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது—இது ஆறாம் பவுல் முன்மொழிந்த "அன்பின் நாகரிகத்தை" நோக்கிய சமூக நட்பின் அல்லது அரசியல் பிறரன்பின் ஒரு வடிவமாகும். [39]

39. 'ரேரும் நொவாரும்' மடலின் நூற்றாண்டு விழாவில், 'சென்டெசிமுஸ் ஆன்னஸ்' (Centesimus Annus) என்ற சுற்றுமடல் சோவியத் அமைப்பின் வீழ்ச்சி மற்றும் ஜனநாயகம் மற்றும் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் எழுச்சி குறித்த சிந்தனையை வழங்கியது. குடிமக்களின் பயனுள்ள பங்கேற்புக்கு உத்தரவாதமளித்து, அவர்கள் தங்கள் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் அமைதியாக மாற்றவும் முடிகிற வரையிலும், குறிப்பிட்ட அல்லது கருத்தியல் நலன்களால் உந்தப்படும் சிறிய மேல்தட்டுக் குழுக்களால் அதிகாரம் ஏகபோகமாக்கப்படுவதைத் தடுக்கும் வரையிலும் திருஅவை ஜனநாயகத்தை மதிக்கிறது என்ற பன்னிரண்டாம் பயஸின் செய்தியைப் புனித இரண்டாம் ஜான் பால் மீண்டும் வலியுறுத்தினார். [40] அதேபோல, சந்தை மற்றும் தனியார் முன்முயற்சியின் நேர்மறையான திறனைத் திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது; ஆனால் அவை தார்மீகச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டு, லாபம் என்ற காரணத்திற்காக மிகவும் பலவீனமானவர்களைப் பலியாக்காமல், தோழமைக் கொள்கையால் வழிநடத்தப்பட்டால் மட்டுமே அது சாத்தியம். [41] இது திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு ஒரு சிறப்பான பொருத்தமான மரபைச் சேர்க்கிறது. உழைப்பின் மாண்புக்கும் மக்கள் மத்தியிலான தோழமைக்கும் இடையிலான தொடர்பை உறுதிப்படுத்துதல், மற்றும் ஜனநாயகம் மற்றும் சந்தைப் பொருளாதாரம் குறித்த விமர்சன ரீதியான மதிப்பீடு ஆகியவை புதிய வகையிலான சுரண்டல், புறக்கணிப்பு மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தின் நெருக்கடிகளை மதிப்பிடுவதற்கான அளவுகோல்களைத் தொடர்ந்து வழங்குகின்றன.

40. திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் தனது சமூகச் சுற்றுமடலான 'காரித்தாஸ் இன் வெரித்தாத்தே' (Caritas in Veritate) ஏட்டில், உலகமயமாக்கலின் ஒளியில் விளக்கி, 'பொப்புலோரும் ப்ரோக்ரஸ்ஸியோ'வில் முன்வைக்கப்பட்ட வளர்ச்சிக் கருத்தாக்கத்தை மறுமதிப்பீடு செய்து விரிவாக்க முற்பட்டார். இத்தகைய வளர்ச்சி "அனைவருக்கும் பயனளிக்கும் மற்றும் உண்மையாகவே நிலைக்கக்கூடிய உண்மையான வளர்ச்சியாக" [42] மாற வேண்டும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அதாவது, பொருளாதார முன்னேற்றம் என்பது உண்மையாகவே அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகவும், படைப்பின் வரம்புகளை மதிப்பதாகவும் இருக்க வேண்டும். இருப்பினும், செல்வந்த நாடுகளில் புதிய வகையான வறுமை மற்றும் முன்னெப்போதும் இல்லாத புறக்கணிப்பு வடிவங்கள் உருவாவதையும்; அதே வேளையில் ஏழ்மையான பகுதிகளில், சிறுபான்மையினர் நுகர்வுவாத செழிப்பிலும், மனிதாபிமானமற்ற வறுமைச் சூழ்நிலைகளிலும் வாழ்வதையும் அவர் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டினார். [43] கூடுதலாக, மூலதனம் மற்றும் உற்பத்தி வழிமுறைகளின் பரவலான இயக்கத்தால் குறிக்கப்பட்ட புதிய உலகளாவிய பொருளாதார மற்றும் நிதி அமைப்பு, அரசுகளின் அரசியல் அதிகாரத்தையும் பொருளாதார செயல்முறைகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் அவற்றின் திறனையும் குறைத்துவிட்டது என்பதையும் அவர் கவனித்தார். [44] இக்காரணத்தினால், வணிக மனப்பான்மையின் விரிவாக்கத்தின் மூலம் மட்டுமே சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியும் என்று பொருளாதாரச் செயல்பாடு உரிமை கோர முடியாது; மாறாக, அது பொதுநலனை நோக்கி ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அதற்காக அரசியல் சமூகம் தனக்கே உரிய ஈடுசெய்ய முடியாத பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளது என்றும் பதினாறாம் பெனடிக்ட் மீண்டும் வலியுறுத்தினார். [45]

41. பதினாறாம் பெனடிக்ட் பிறரன்பைத் தனது பகுப்பாய்வின் மையத்தில் வைத்து, அது எப்போதுமே சத்தியத்துடன் இணைந்திருந்தால் மட்டுமே, அது "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் மையத்தில் இருக்கிறது" [46] என்று கூறினார். சமூக, சட்ட, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் தளங்களிலேயே தார்மீகப் பொருத்தத்தைப் புறக்கணிக்கும் போக்கு காணப்படுகிறது என்பதையும் அவர் கவலையுடன் குறிப்பிட்டார். வளர்ச்சி, நீதி, நிறுவனங்கள் மற்றும் சந்தை ஆகியவை நடுநிலையான யதார்த்தங்கள் அல்ல, மாறாக சத்தியத்தில் பிறரன்பு வரலாற்று ரீதியான வெளிப்பாட்டைக் காண வேண்டிய இடங்கள் என்பதைக் காண்பிப்பதில் அவரது பங்களிப்பின் அசல் தன்மை அடங்கியுள்ளது. வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள், நிதிச் சந்தைகளின் அழுத்தங்கள், சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடி மற்றும் அரசியலில் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றின் ஒளியில் இந்தப் போதனை இன்று குறிப்பாகப் பொருத்தமானதாகும். உள்ளடக்கிய மற்றும் நிலைத்திருக்கக்கூடிய திறனின் அடிப்படையில் வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு மாதிரியையும் மதிப்பிடுவதற்கும்; பொதுநலனின் அடிப்படையில் பொருளாதாரத்திற்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கும்; பொது வாழ்வில் பிறரன்பின் விமர்சன ரீதியான மற்றும் ஆக்கபூர்வமான பங்கை அங்கீகரிப்பதற்குமான ஒரு அழைப்பாக இது நிற்கிறது.

42. மனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பலவீனங்களின் வில்லை வழியாக வரலாற்றைப் பார்க்கவும், அவற்றை நற்செய்தியோடு உரையாடலுக்குக் கொண்டுவரவும் நம்மை அழைக்கும் 'கௌடியும் எத் ஸ்பெஸ்' மடலின் வழிகாட்டுதல்களின்படியே திருத்தந்தை பிரான்சிஸின் சமூகப் போதனை உருவாகிறது. இந்த அணுகுமுறை 'எவாஞ்செலி கௌடியும்' (Evangelii Gaudium) மடலில் குறிப்பாகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது; கிறிஸ்தவ அறிவிப்பு உள்ளார்ந்த சமூகப் பரிமாணத்தைக் கொண்டுள்ளது என்றும், ஏழைகள், புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் புதிய அடிமைத்தனத்தின் பலியானவர்களின் அழுகுரலுக்குச் செவிமடுக்க வல்ல ஒரு திருஅவை தேவை என்றும் அவர் அதில் கூறுகிறார். பிரான்சிஸ் வலியுறுத்தும் கூட்டொருங்கியக்கத் திருஅவை (synodal Church) என்பதும்—அதாவது "ஒன்றாக இணைந்து நடக்கும்", நற்செய்தியின் ஒளியில் காலத்தின் அறிகுறிகளை வாசிக்க முற்படும், மற்றும் வரலாற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஏழைகளால் நற்செய்தி அறிவிக்கப்படத் தன்னை அனுமதிக்கும் திருஅவை—இதே கண்ணோட்டத்தில்தான் பொருந்துகிறது. [47]

43. 'லவுடாத்தோ சி' (Laudato Si') மடலில், ஒரு சமூகச் சுற்றுமடலில் சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடி குறித்த முதல் குறிப்பிடத்தக்க முறையான விளக்கத்தை பிரான்சிஸ் வழங்கினார்; இது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பிரச்சினை அல்ல, மாறாக சமகால சமூக-பொருளாதார நெருக்கடியின் சுற்றுச்சூழல் பரிமாணம் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். ஒருங்கிணைந்த சூழலியல் குறித்த அவரது முன்மொழிவு, நமது பொதுவான இல்லத்தின் மீதான அக்கறையை ஏழைகளுக்கான முன்னுரிமைத் தேர்வோடு இணைத்தது; மேலும் "பூமியின் அழுகுரலையும் ஏழைகளின் அழுகுரலையும்" [48] பிரிக்க முடியாது என்பதை வலுவாக உறுதிப்படுத்தியது. இந்த ஒளியில், எல்லாவற்றையும் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட வேண்டிய பொருளாகக் குறைக்க முற்படும் தொழில்நுட்ப முன்னுதாரணத்தின் மீதான விமர்சனம்; வீணாக்கப்படும் மனநிலையால் அச்சுறுத்தப்படும் மனித உழைப்பைப் பாதுகாத்தல்; மற்றும் தலைமுறைகளுக்கிடையேயான நீதியின் தேவை ஆகியவற்றுடன், பொருட்களின் உலகளாவிய இலக்கும் முன்னிலைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. இறுதியாக, அரசியல் மற்றும் நிதித் துறைகளில் பணியாற்றுபவர்களுக்கிடையே உண்மையான உரையாடல் நடைபெற வேண்டும் என்று அவர் வாதிட்டார்; இதன்மூலம் இரு தரப்பினரும் தங்களை மட்டுமே மையப்படுத்திக்கொள்வதைத் தவிர்க்க முடியும்.

44. சமூகக் கட்டமைப்பின் வீழ்ச்சி, "துண்டு துண்டாகப் போராடப்படும் உலகப்போர்", தனிமனிதவாத உலகமயமாக்கல் மற்றும் சமூகப் பிணைப்புகளில் பெருந்தொற்றின் தாக்கம் ஆகியவற்றை எதிர்கொண்ட பிரான்சிஸ், 'ஃப்ராத்தெல்லி தூத்தி' (Fratelli Tutti) மடலில், சமூக நட்பையும் உலகளாவிய சகோதரத்துவத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கும் மனிதகுலம் குறித்த கனவைப் புதுப்பிக்க முற்பட்டார். சந்திப்பின் கலாச்சாரம், பொதுநலனைத் தேடும் திறன் கொண்ட "சிறந்த அரசியல்", ஒப்புரவின் பாதைகள், மற்றும் "அனைவருக்கும் நிலம், உறைவிடம் மற்றும் வேலை" [49] ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தும் உலகத்தை அவர் முன்மொழிந்தார். இறுதியாக, 'திலெக்சித் நோஸ்' (Dilexit Nos) மடலில், இந்த குறிப்பிடத்தக்கச் சமூக முயற்சிகளைக் கிறிஸ்துவுடனான தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதை அவர் காட்டினார். கடவுளின் வார்த்தையை நோக்கித் திரும்பிய அவர், இயேசுவின் இதயத்தின் அன்பிற்கான உண்மையான பதில் நம் சகோதர சகோதரிகளுக்கான உறுதியான அன்பே என்பதை நமக்கு நினைவூட்டினார்; மேலும் "நாம் அன்பிற்கு அன்பைத் திரும்பிக் கொடுப்பதற்கு இதைவிடச் சிறந்த வழி எதுவுமில்லை" [50] என்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

விசுவாசத்தின் ஒளியில் வரலாற்றை விளக்குதல்

45. இந்த வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு என்பது மேசையில் அமர்ந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு திட்டத்தின் விளைவல்ல; மாறாக அது ஒரு பொறுமையான செயல்முறையின் விளைபொருள் என்பது தெளிவாகிறது, இதில் ஒவ்வொரு திருத்தந்தையும்—இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்துடன் இணைந்து—ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் "புதிய காரியங்களின்" ஒளியில் தனித்துவமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர். தங்கள் காலத்தின் சவால்களுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் நற்செய்தியின்படி வரலாற்று மாற்றங்களை விளக்கினர்; நபரின் மாண்பு, உழைப்பின் மதிப்பு, பொருட்களின் உலகளாவிய இலக்கு, தோழமை மற்றும் துணைநிலைப்பாடு, படைப்பின் மீதான அக்கறை மற்றும் அமைதி மற்றும் சகோதரத்துவத்தின் மையத்தன்மை ஆகிய ஒரே பாரம்பரியத்தின் வெவ்வேறு அம்சங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். இதன் விளைவானது இணக்கமான ஒரு வளர்ச்சியாகும் (எப்பொழுதும் நேர்கோட்டில் இல்லாவிட்டாலும்); இது வெவ்வேறு அழுத்தங்கள், முற்போக்கான நுண்ணறிவுகள் மற்றும், சில நேரங்களில், முந்தையவற்றை மீறாமல் அவற்றின் தாக்கங்களை முதிர்ச்சியடையச் செய்யும் கண்ணோட்ட மாற்றங்களால் குறிக்கப்படுகிறது. பகிரப்பட்ட கோட்பாடுகள் மற்றும் அளவுகோல்களின் தொகுப்பைக் குறித்து இன்று நாம் பேச முடிகிறதென்றால், அதற்குக் காரணம், விசுவாச அடிப்படையிலான இந்த வரலாற்று விளக்கம் ஒருபோதும் தடைபடாமல், ஒவ்வொரு தலைமுறையும் முன்வைக்கும் சவால்களுக்குத் திறந்த நிலையில் இருப்பதால்தான். தனிப்பட்ட மற்றும் பொது வாழ்வில் விசுவாசிகளின் பகுத்தறிதலை வழிநடத்தும் சமூகக் கோட்பாட்டின் பெரிய கொள்கைகளின் மீதே நான் இப்போது நமது கவனத்தைத் திருப்ப விரும்புகிறேன்; அப்போதுதான் அவற்றின் உள்ளார்ந்த ஒத்திசைவையும், நம் காலத்தை வழிநடத்தும் அவற்றின் திறனையும் நாம் இன்னும் திறம்படப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.