அதிகாரம் நான்கு

மாற்றங்களின் காலத்தில் மனிதகுலத்தைப் பாதுகாத்தல். சத்தியம், உழைப்பு, சுதந்திரம்

131. தொழில்நுட்ப மாற்றத்தின் சவால், குறிப்பாகச் செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் மீமனிதநேய மற்றும் மனிதநேயக் கடப்பு நீரோட்டங்களுடன் தொடர்புடைய சவால்கள் அமைந்துள்ள சூழலைக் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ள நிலையில், நாம் பொதுவான பகுப்பாய்வு நிலையில் மட்டுமே தேங்கிவிட முடியாது. மொழிகளும் கருவிகளும் மாறும்போது, அன்றாடச் செயல்களும் சமூக உறவுகளும் மாறுகின்றன. இக்காரணத்தினால், இந்த மாற்றங்கள் குறிப்பாக உறுதியான, மற்றும் சில நேரங்களில் துயரமான, விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் சில பகுதிகளில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும். திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் கொள்கைகளின் ஒளியில், டிஜிட்டல் மாற்றமானது சத்தியத்தைப் பொதுநலனாக மீண்டும் கண்டறியவும், உழைப்பின் மாண்பைப் பாதுகாக்கவும், மற்றும் அனைத்து வகையான சார்புநிலைகள் மற்றும் வணிகமயமாக்கலிலிருந்து சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கவும் நம்மை அழைக்கிறது.

பொதுநலனாகச் சத்தியம்

சத்தியமும் ஜனநாயகமும்

132. டிஜிட்டல் தளங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளின் பயன்பாடு பொது மற்றும் அரசியல் தகவல்தொடர்புகளில் ஆழமான மாற்றங்களை உந்தித் தள்ளுகிறது. உரையாடலையும் பங்கேற்பையும் வளர்க்கக்கூடிய கருவிகள், பெரும்பாலும் சிதைக்கப்பட்ட விவரிப்புகளை உருவாக்கவும், உண்மைகளுடன் கருத்துக்களைக் கலந்து உண்மைக்கும் பொய்க்கும் இடையிலான எல்லைகளை மங்கலாக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொய்த் தகவல் பரப்பல் செயற்கை நுண்ணறிவுடன் தொடங்கவில்லை என்றாலும், இன்று அது செயற்கை நுண்ணறிவில் ஒரு சக்திவாய்ந்த பெருக்கியைக் காண்கிறது. உள்ளடக்கம், படங்கள் மற்றும் காணொளிகளைக் கையாளும் திறன், சார்புடைய அல்லது தவறாக வழிநடத்தும் கண்ணோட்டங்களுக்கு மக்களை ஆளாக்குகிறது. இந்தச் சிக்கல் கலாச்சார மற்றும் தார்மீகப் பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளது; ஏனெனில் பொதுத் தகவல்தொடர்பின் தரம் நேரடியாகச் சமூக நம்பிக்கையைச் சார்ந்துள்ளது, மேலும் அது சமூக நம்பிக்கையை வடிவமைக்கிறது. அதே வேளையில், உண்மையான தகவல் மையப்படுத்தப்பட்ட அல்லது தானியங்கி கட்டுப்பாட்டிலிருந்து எழுவதில்லை. பொது விவாதத்தில், உண்மைகளின் சத்தியம் ஒரு பகுத்தறிவுப் பரிமாணத்தைக் கொண்டுள்ளது; ஏனெனில் அதற்குச் சரிபார்த்தல், ஆதாரங்களை குறுக்கு-சரிபார்த்தல் மற்றும் பொறுப்பான வாதம் ஆகியவை அவசியமாகும். மேலும், இது ஆழமான உறவு சார்ந்ததாகும்; நம்பிக்கைப் பிணைப்புகள் மற்றும் பகிரப்பட்ட நடைமுறைகள் மூலமாகவும், மற்றவர்களுடனும் உலகத்துடனும் ஒரு நேர்மையான பரிமாற்றத்தின் மூலமாகவும் இது கட்டமைக்கப்படுகிறது. பொதுநலனாகக் கருதப்படும் உண்மைகளின் சத்தியத்தைத் தேடும் பகிரப்பட்ட முயற்சி மட்டுமே, நீதியான தகவல்தொடர்புக்கு உறுதியான அடித்தளத்தை வழங்க முடியும்.

133. தொழில்நுட்ப மற்றும் பொருளாதார வளங்களையும், தலையிடுவதற்கான கணிசமான மனித மூலதனத்தையும் கட்டுப்படுத்துபவர்கள், கலாச்சார மாற்றத்தில் செல்வாக்குச் செலுத்துவதற்கான குறிப்பிடத்தக்கத் திறன்களைக் கொண்டுள்ளனர். இறுதியில், மனிதகுலம், உலகம், வாழ்வின் அர்த்தம், குடும்பம் மற்றும் கடவுள் குறித்தகூட சத்தியம் சம்பந்தமாக ஒரு கணிசமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் மீது அவர்கள் செல்வாக்குச் செலுத்த முடியும். இது சத்தியத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட தூய்மையான அதிகாரமாகும்; இது மற்றவர்கள் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று தான் விரும்புவதை நுட்பமாகவோ அல்லது வெளிப்படையாகவோ திணிக்கிறது. இதன் வேரில் ஆழமான மற்றும் பெரும்பாலும் அங்கீகரிக்கப்படாத ஒரு "நோய்" உள்ளது: "நவீன மனிதன், தன்னுடைய, தனது வாழ்க்கையின் மற்றும் சமூகத்தின் ஒரே ஆசிரியர் தான் மட்டுமே என்று தவறாக நம்புகிறான். இது சுயநலமாகத் தனக்குள் மூடிக்கொள்வதிலிருந்து எழும் ஒரு அனுமானமாகும்." [140] இதன் விளைவாக, மக்கள் தாங்கள் யதார்த்தத்தை உருவாக்க முடியும் என்றும், தங்களின் கோரிக்கைகளுக்கு எது மிகவும் பொருந்துகிறதோ அதுவே சத்தியத்திற்கு இணையானது என்றும் நம்புகிறார்கள். புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இந்த "சத்தியத்தின் நெருக்கடியின்" விளைவுகளைக் குறித்துச் சிந்தித்தார், மேலும் "மனிதப் பகுத்தறிவால் அறியக்கூடிய நன்மையைக் குறித்த உலகளாவிய சத்தியத்தின் கருத்து இழக்கப்படும்போது, தவிர்க்க முடியாமல் மனசாட்சி என்ற கருத்தாக்கமும் மாறுகிறது" [141] என்று கூறும் அளவிற்குச் சென்றார். இத்தகைய சூழலில், நமக்கு முந்தையவையும் மனசாட்சி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியவையுமான உலகளாவிய செல்லுபடியாகும் சத்தியங்கள் இனி அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. இது திருத்தந்தை பிரான்சிஸை யதார்த்தத்துடன் பின்வருமாறு கேட்கத் தூண்டியது: "ஒவ்வொரு மனிதனும் புனிதமானவன், மீறமுடியாதவன் என்ற, பலகாலச் சிந்தனை மற்றும் பெரும் ஞானத்திலிருந்து பிறந்த உறுதியான நம்பிக்கை இல்லாத சட்டம் என்பது என்ன?" இதற்கு அவர் இவ்வாறு முடித்தார்: "சமூகத்திற்கு ஒரு எதிர்காலம் இருக்க வேண்டுமானால், அது நமது மனித மாண்பின் சத்தியத்தை மதிக்க வேண்டும், அந்தச் சத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். கொலை என்பது சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது மற்றும் சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படுகிறது என்பதால் மட்டும் அது தவறல்ல, மாறாக ஆழமான ஒரு நம்பிக்கையால்தான் அது தவறாகும். இது பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் பெறப்பட்டு மனசாட்சியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விட்டுக்கொடுக்க முடியாத ஒரு சத்தியமாகும். ஒரு சமூகம் உன்னதமானதாகவும் கண்ணியமானதாகவும் இருக்கிறது என்றால், அது சத்தியத்தைத் தேடுவதற்கான அதன் ஆதரவிற்காகவும், மிகவும் அடிப்படையான சத்தியங்களைக் கடைப்பிடிப்பதற்காகவுமே ஆகும்." [142]

134. சத்தியத்தைத் தேடுவது ஜனநாயகத்தின் அத்தியாவசியக் கூறாகும்; ஜனநாயகமும் தன்னளவில் பொதுநலனுக்குப் பங்களிப்பதற்கான ஒரு வழியாகும். எது உண்மை என்பது குறித்த கேள்விகள் தங்களின் ஈர்ப்பை இழக்கும்போதும், பயனுள்ளதாகவோ அல்லது பயனுள்ள விளைவைத் தருவதாகவோ தோன்றுபவற்றுடன் திருப்தியடையும் ஒரு நடைமுறைவாதம் (pragmatism) வேரூன்றும்போதும், ஜனநாயக வாழ்க்கை பலவீனமடைகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஜனநாயகம் என்பது விதிகள் மற்றும் நடைமுறைகளை மட்டும் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக உண்மைகளுடனான உறுதியான இணக்கத்தையும், தனிநபர்கள் மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் நன்மைக்கான உண்மையான அர்ப்பணிப்பையும் இது முதன்மையாகக் கொண்டுள்ளது. சத்தியத்தின் மீதான அலட்சியம், மெதுவாக ஆனால் நிச்சயமாக, சர்வாதிகாரத்திற்குள் வீழ்ச்சியடைய வழிவகுக்கிறது. தத்துவஞானி ஹன்னா அரெண்ட் (Hannah Arendt) எழுதியது போல, இத்தகைய ஆட்சிகளின் சிறந்த குடிமக்கள் கருத்தியல் ரீதியாக நம்புபவர்கள் அல்ல; மாறாக, "உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் (அதாவது அனுபவத்தின் யதார்த்தம்) இடையிலான வேறுபாடும், மற்றும் சரிக்கும் தவறுக்கும் (அதாவது சிந்தனையின் தரநிலைகள்) இடையிலான வேறுபாடும் யாருக்கு இனி இல்லையோ, அந்த மக்களே" ஆவர். [143]

தகவல்தொடர்பும் கூட்டுக் கற்பனையும்

135. இதைக் கருத்தில் கொண்டு, தகவல்தொடர்பு என்பது "தகவல்களைப் பரிமாற்றுவது மட்டுமல்ல, அது ஒரு கலாச்சாரத்தை உருவாக்குவதும் ஆகும்" [144] என்பதை நினைவுகூர்வது முக்கியமாகும். டிஜிட்டல் சூழல்களுக்குள் பரவும் உள்ளடக்கம் மக்கள் உலகை எவ்வாறு உணர்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கிறது, மேலும் நமது விருப்பங்களை வழிநடத்தும் மற்றும் நமது அன்றாடத் தேர்வுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் பிம்பங்களையும் விவரிப்புகளையும் கூட்டு நனவுக்குள் (collective consciousness) அறிமுகப்படுத்துகிறது. இது "ஒரு இணையான அல்லது முற்றிலும் மெய்நிகர் உலகமல்ல," [145] ஏனெனில் ஆன்லைனில் உருவாவவை இப்போது மக்களின் வாழ்வில், குறிப்பாக இளைஞர்களின் வாழ்வில் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டன.

136. இக்காரணத்தினால், டிஜிட்டல் தளங்கள் மற்றும் தகவல்தொடர்பு சாதனங்களைக் கட்டுப்படுத்துபவர்கள் கூட்டுக் கற்பனையைப் பாதிக்கும் மற்றும் யதார்த்தத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட பார்வையை விரும்பத்தக்கதாக முன்வைக்கும் கணிசமான திறனைக் கொண்டுள்ளனர். இணையத்தில் வளர்க்கப்படும் கலாச்சாரம் அதிகப்படியான கவனச்சிதறல், ஒரே தன்மையாக்குதல் அல்லது ஆதிக்கத்தின் கருவியாக மாறாமல், மாறாக அகச்சுதந்திரமும் விமர்சன சிந்தனையும் முதிர்ச்சியடையக்கூடிய ஒரு சூழலாக மாறுவதற்கு, அத்தகைய அதிகாரம் சத்தியத்தைத் தேடுவதாலும் மனித மாண்பின் மீதான மரியாதையாலும் தொடர்ந்து வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.

தகவல்தொடர்புச் சூழலியலை நோக்கி

137. நமது முதல் பணி தொழில்நுட்பக் கருவிகளைப் பேய்த்தனமாகவோ அல்லது தெய்வமாகவோ கருதுவது அல்ல, மாறாக சத்தியம் ஒரு பொதுநலம் என்றும் அது அதிகாரம் அல்லது செல்வாக்கு உள்ளவர்களின் சொத்து அல்ல என்ற அடிப்படைக் கொள்கையின் அடிப்படையில் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதாகும். எனவே, நாம் ஒரு தகவல்தொடர்புச் சூழலியலை (ecology of communication) மேம்படுத்த வேண்டும். பொதுக் கொள்கை அளவில், உள்ளடக்கம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுதல் மற்றும் அதன் வளர்ச்சிக்குப் பின்னணியில் உள்ள முடிவெடுக்கும் செயல்முறை அதிக வெளிப்படைத்தன்மையுடன் இருப்பதையும் தனிப்பட்ட தரவுகள் பாதுகாக்கப்படுவதையும் உறுதிசெய்யும் விதிமுறைகளை நிறுவுவது இதில் அடங்கும். சமூக மற்றும் கலாச்சார அம்சங்களைப் பொறுத்தவரை, இடைநிலை அமைப்புகள், தீவிரமான இதழியல் மற்றும் விவாத மன்றங்களை வலுப்படுத்துவது இதற்கு அவசியமாகும்; இங்கு உடனடிப் প্রতিকிரியை விட நியாயமான வாதமும் சரிபார்த்தலுமே அதிக எடையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். குடும்பங்கள் மற்றும் பள்ளிகளுக்கு, டிஜிட்டல் கருவிகள், செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் ஆன்லைன் வணிக, நிதித் தளங்களின் முறையான மற்றும் விமர்சன ரீதியான பயன்பாடு குறித்துப் புதிய கல்வி விழிப்புணர்வு மற்றும் பயிற்சிக்கான தேவை வளர்ந்து வருகிறது. பல்கலைக்கழகங்களில், அறிவை ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கிய சவால் உள்ளது; அதாவது சிக்கலான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள அறிவை இணைக்கும் மற்றும் ஒருங்கிணைக்கும் திறனையும், உண்மைகளைச் சரிபார்க்கத் தேவையான திறன்களையும் வளர்ப்பதே அதுவாகும்.

138. கிறிஸ்தவ சமூகங்களும், தகவல்தொடர்பில் வெளிப்படைத்தன்மைக்கும் உண்மைகளை நேர்மையாகத் தேடுவதற்கும் தங்களை அர்ப்பணிக்க அழைக்கப்பட்டுள்ளன. வருந்தத்தக்க வகையில், இது எப்போதும் அவ்வாறு இருந்ததில்லை. திருஅவையின் உறுப்பினர்கள் மற்றும் திருஅவை யதார்த்தங்கள் குறித்த வேதனையான உண்மைகள் வெளிவருவதைக்கூட நாம் அவமானத்துடன் கண்டிருக்கிறோம். குறிப்பாக, சத்தியத்தின் மீதான பேரார்வத்தால் உந்தப்பட்ட சில ஊடகவியலாளர்கள், அநீதிகள் மற்றும் துஷ்பிரயோகங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருவதில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளனர். ஊடகவியலாளர்களிடம் பேசும்போது திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளை அவர்களிடம் நான் திரும்பக் கூற விரும்புகிறேன்: "திருஅவையில் என்ன தவறுகள் நடக்கின்றன என்பதைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்வதற்காகவும், அதைக் கம்பளத்தின் கீழ் மூடிமறைக்காமல் எங்களுக்கு உதவுவதற்காகவும், மேலும் துஷ்பிரயோகத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீங்கள் அளித்த குரலுக்காகவும் நான் உங்களுக்கும் நன்றி கூறுகிறேன்." [146] ஆயினும், விழிப்புணர்வும் வெளிப்படைத்தன்மையும் முதன்மையாகத் திருஅவைக்கே உரிய ஒரு பாரிய பொறுப்பாகத் தொடர்கின்றன; நம்மைப் பற்றிய சங்கடமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ள மற்றவர்கள் நம்மை வற்புறுத்தும் வரை நாம் காத்திருக்கக் கூடாது.

டிஜிட்டல் யுகத்திற்கான ஒரு கூட்டுக் கல்வி உடன்படிக்கை

139. குறிப்பிட்ட நலன்களுக்கும் தகவல்தொடர்பு உத்திகளுக்கும் சேவை செய்வதற்காகச் சத்தியம் பெரும்பாலும் சிதைக்கப்படும் ஒரு சகாப்தத்தில், கல்வித் துறை தீர்க்கமான முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது. ஆயினும், விரைவான தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள், கல்வி அளவில் நாம் எவ்வளவு ஆயத்தமின்றி இருக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. டிஜிட்டல் ஊடகங்களின் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் தன்மை, உடனடித் தன்மை மற்றும் அதி-தூண்டுதலின் (hyper-stimulation) கலாச்சாரத்தை வளர்க்கிறது; இது சத்தியத்தைத் தேடுவதற்குத் தேவையான முயற்சி குறித்த சோர்வு, சலிப்பு மற்றும் அக்கறையின்மைக்கு வழிவகுக்கிறது.

140. இதற்கு நேர்மாறாக, கல்வி என்பது பொறுமை தேவைப்படும் ஒரு நீண்ட பயணமாகும்; ஆகையால் அதன் வளர்ச்சிக்கும், தோற்றங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட யதார்த்தத்துடன் ஈடுபாடுகொள்வதற்கும் அதற்கு நேரம் தேவைப்படுகிறது. இது ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினையாகும்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பமும் அதைப் பயன்படுத்துபவர்களை வடிவமைக்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடு குறித்து மக்களுக்குக் கற்பிப்பது என்பது, அதை எப்போது, எந்த நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று தீர்மானிக்க அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதை உள்ளடக்குகிறது. பதில்கள் அல்லது சுருக்கங்களைப் பெறக்கூடிய வேகமும் எளிமையும் கேள்விகளைக் கேட்கும் விருப்பத்தை அணைத்துவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன; கேள்விகள் கேட்பது காலப்போக்கில் மட்டுமே கனி கொடுக்கும் ஒரு செயல்முறையாகும். பிளேட்டோ (Plato) எழுதியது போல, மிகவும் ஆழமான மற்றும் முக்கியமான விஷயங்கள் அதிக நேரத்திற்கும் முயற்சிக்கும் பிறகே கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன; மற்றவர்களுடன் விவாதத்தில் ஈடுபடுவதன் மூலமும், புரிதல் என்ற தீப்பொறி நமக்குள் தூண்டப்படும் வரை, சிக்கிமுக்கிக் கல்லைப் போலக் கருத்துக்களையும் அனுபவங்களையும் ஒன்றாக "உரசுவதன்" [147] மூலமுமே அவை கற்கப்படுகின்றன. செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவதில் கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிக்கவும், பரிபூரண இயந்திரத்தின் வாக்குறுதியிலிருந்து—மனிதச் சிந்தனை எப்போது மிகவும் தேவைப்படுகிறதோ அந்த நேரத்திலேயே அதைத் தேவையற்றதாகத் தோற்றமளிக்கச் செய்யும் அந்த நுட்பமான சோதனையிலிருந்து—நமது இளைஞர்களைப் பாதுகாக்கவும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

141. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், டிஜிட்டல் சாதனங்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்களை ஆரம்பக் கட்டத்திலும் கண்காணிப்பு இன்றியும் பயன்படுத்துவது, தூக்கம், கவனம் செலுத்தும் நேரம், உணர்ச்சிகளின் கட்டுப்பாடு மற்றும் உறவுகளை—குறிப்பாக வாழ்வின் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய கட்டங்களில், சில சமயங்களில் துயரமான விளைவுகளுடன்—எவ்வாறு எதிர்மறையாகப் பாதிக்கலாம் என்பதை உளவியல் மற்றும் மனநல இலக்கியங்கள் பெருகிய வலியுறுத்தலுடன் ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. உணர்திறனைப் புண்படுத்தும் வன்முறை அல்லது இழிவான உள்ளடக்கங்கள், ஆபாச மற்றும் அதிக பாலியல் தூண்டுதல் கொண்ட (hypersexualized) பொருட்கள், உடலையும் உணர்ச்சிகளையும் அற்பமாக்கும் செய்திகள், மற்றும் ஆபத்தான நடத்தைகளை இயல்பாக்கும் முன்மொழிவுகள் ஆகியவற்றை எளிதாக அணுக முடிவது இதனை மேலும் மோசமாக்குகிறது. வலையில் வீழ்த்துதல் (grooming), மிரட்டிப் பணம் பறித்தல் மற்றும் சிறார்களின் பாலியல் சுரண்டல் போன்ற ஆன்லைன் நிகழ்வுகள் அசாதாரணமானவை அல்ல; போலி சுயவிவரங்கள், ஆபத்தான தொடர்புகளை எளிதாக்கும் நெறிமுறைகள் (algorithms), மற்றும் படங்கள் மற்றும் காணொளிகளைக் கையாளும் திறன் கொண்ட செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளின் பயன்பாடு ஆகியவை இவற்றை மேலும் நயவஞ்சகமானதாக ஆக்குகின்றன. மிக இளம் வயதிலேயே தனிப்பட்ட மொபைல் சாதனத்தைக் கொண்டிருப்பதும், பெரியவர்களின் கண்காணிப்பின்றி அதைப் பயன்படுத்துவதும் இளைஞர்களின் பலவீனங்களை அதிகப்படுத்தலாம், அடிமைத்தனத்தை வளர்க்கலாம், மேலும் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்தல், கொடுமைப்படுத்துதல் மற்றும் இணைய-வழிக் கொடுமைப்படுத்துதல் (cyberbullying) ஆகியவற்றிற்கும், அத்துடன் நெருக்கமான படங்கள் அல்லது உணர்திறன் மிக்கத் தகவல்களைப் பகிரும் அழுத்தங்களுக்கும் ஆளாக்கலாம்.

1. நேரத்தையும் கவனத்தையும் பணமாக்கும் வணிக மாதிரிகளின் செல்வாக்கைப் பெற்றோர்களால் தாங்களாகவே எதிர்ப்பது கடினமாகும். எனவே, இந்தப் பணியில் பெரியவர்களை உறுதியாக ஆதரிக்கக்கூடிய வகையில், கொள்கை வகுப்பாளர்கள், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் குடும்பங்களுக்கு இடையே ஒரு உடன்படிக்கையை உருவாக்குவது அவசியமாகும். தளங்களின் உடனடி நலன்கள்—அவை ஒரு சில கைகளில் குவிந்திருக்கும்போது—சிறார்களின் நல்வாழ்வுடன் முரண்படும்போது அவற்றை எதிர்க்கத் தொலைநோக்குப் பார்வையுடைய பொதுக் கொள்கைகள் தேவைப்படுகின்றன. இது தொடர்பாக, வயது வரம்புகளை நிர்ணயிப்பதற்கும், கட்டுப்பாட்டின் முழுச் சுமையையும் குடும்பங்கள் மீது மாற்றுவதற்குப் பதிலாகச் சேவை வழங்குநர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கும், அனைத்து வகையான ஆன்லைன் பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் வன்முறைகளுக்கு எதிராகக் குறிப்பிட்ட பாதுகாப்புகளை வழங்குவதற்கும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் தலையீடுகள் பொருத்தமானவை. இவ்வாறாக, நம் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள குழந்தைகளும் வளரிளம் பருவத்தினரும் விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாக உண்மையாகவே பாதுகாக்கப்பட முடியும். [148] அதே வேளையில், டிஜிட்டல் சூழல்களில் கையாளுதலை எவ்வாறு கண்டறிவது, தங்களின் மாண்பை எவ்வாறு பாதுகாப்பது மற்றும் மற்றவர்களின் மாண்பை எவ்வாறு மதிப்பது என்பதைக் குழந்தைகள், வளரிளம் பருவத்தினர் மற்றும் இளைஞர்களுக்குக் கற்பிப்பதும் அவசியமாகும். [149]