அதிகாரம் ஐந்து

அதிகாரத்தின் கலாச்சாரமும் அன்பின் நாகரிகமும்

182. செயற்கை நுண்ணறிவானது வாழ்க்கை மற்றும் சமூகத்தின் சில அம்சங்களை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதையும், குறிப்பாக மனித மாண்பிற்கு அது ஏற்படுத்தும் தீவிரமான விளைவுகளையும் நாம் சிந்தித்த பிறகு, இப்போது அதைவிட இன்னும் துயரமான ஒரு பிரச்சினையாகிய போரின் மீது நமது கவனத்தைத் திருப்ப வேண்டும். இங்கு எழும் கேள்வி, புதிய கருவிகளின் செயல்திறனைக் குறித்தல்ல; மாறாக, அறநெறிகள் மற்றும் பொறுப்புணர்விலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பம், வாழ்வா சாவா என்ற முடிவுகளை இன்னும் விரைவானதாகவும் ஆளுமையற்றதாகவும் மாற்றுவதோடு, படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்துவதை ஒரு உடனடி மற்றும் சாத்தியமான தீர்வாக முன்வைக்கும் என்ற அபாயமே இங்குள்ள கேள்வியாகும். பெருகிவரும் பரஸ்பரச் சார்புடைய உலகில், அமைதி என்பது மற்றவற்றுக்கு மத்தியிலுள்ள வெறுமனே ஒரு பிரச்சினை மட்டுமல்ல; மாறாக அது உலகளாவிய பொதுநலனுக்கான முன்நிபந்தனையாகவும், மக்களின்—குறிப்பாக ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களின்—தார்மீக முதிர்ச்சிக்கான ஒரு சோதனையாகவும் திகழ்கிறது.

183. டிஜிட்டல் புரட்சி மோதல்களின் தன்மையை மாற்றி வருகிறது. மரபுவழிப் போர்களுடன், இணையத் தாக்குதல்கள் (cyberattacks), தகவல்களைக் கையாளுதல், செல்வாக்குச் செலுத்தும் பரப்புரைகள் மற்றும் உத்தியியல் முடிவுகளைத் தன்னியக்கமாக்குதல் போன்ற கலப்பின (hybrid) வடிவங்களும் உள்ளன. பல தொழில்நுட்பங்கள் இயல்பாகவே இருமுகத்தன்மை (ambivalent) கொண்டுள்ள ஒரு சூழலில், இந்தச் செயல்முறைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவு ஒரு முடுக்கிவிடும் காரணியாகச் செயல்படுகிறது. இதன் விளைவாக, தற்காப்பிற்காக உருவாக்கப்படுவது விரைவாகத் தாக்குதலுக்காக மாற்றிப் பயன்படுத்தப்படலாம்; மேலும் பாதுகாப்பிற்கும் ஆக்கிரமிப்பிற்கும் இடையிலான நுட்பமான எல்லைக்கோடு மங்கலாகிவிடுகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவால் பொதுமக்களின் பாதுகாப்பையும் தற்காப்பையும் மேம்படுத்த முடியும் என்றாலும், அது படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான வரம்பைக் குறைக்கவும், பொறுப்பிலிருந்து மக்களைக் காக்கவும், மேலும் எதிரியை ஒரு வெறும் புள்ளிவிவரமாகவும், பாதிக்கப்பட்டவரை "இணைச் சேதமாகவும்" (collateral damage) குறைத்து மதிப்பிடும் ஒரு கலாச்சாரத்தை வளர்க்கவும் முடியும். இந்த மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, சமூகக் கோட்பாட்டின் கொள்கைகளை நாம் நினைவுகூர வேண்டும்—அதாவது நபரின் மாண்பு, பொதுநலம், பொருட்களின் உலகளாவிய இலக்கு, துணைநிலைப்பாடு, தோழமை மற்றும் நீதி—ஏனெனில், தொழில்நுட்பங்கள் மனிதகுலத்திற்கு உண்மையிலேயே சேவை செய்கின்றனவா அல்லது அதை அடிமைப்படுத்துகின்றனவா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அளவுகோல்களாக இவையே விளங்குகின்றன. எனவே, முடிவெடுக்கும்போது இந்தக் கொள்கைகளை நமது வழிகாட்டுதல்களாக நாம் கருத வேண்டும்.

184. எனவே, இந்த அதிகாரத்தில், முன்னுரையில் விவிலிய உருவகங்கள் வழியாக நான் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டிய, ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் இரண்டு அணுகுமுறைகளை நான் ஒப்பிடப் போகிறேன். ஒருபுறம், அதிகாரத்தையும் பெருமையையும் நம்பிப் பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டும் சோதனையானது உள்ளது. மறுபுறம், நெகேமியாவின் காலத்தைப் போல, மனிதகுலத்தையும் பொதுநலனையும் பாதுகாப்பதன் மூலம் எருசலேமைப் "பகுதி பகுதியாக" மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பொறுமை அவசியமாகிறது.

185. உலகளாவிய இயக்கவியலை நாம் ஆராய்ந்தால், துருவப்படுத்தல் மற்றும் வன்முறையால் பண்பாய்ப்பட்ட அதிகாரக் கலாச்சாரத்தின் பரவலை நாம் இன்னும் தெளிவாக அடையாளம் காண முடியும். நவீன பாபேலை, உலகமயமாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்ப ஆதிக்க முன்னுதாரணத்தில் மட்டுமல்ல, ஒன்றையொன்று எதிர்க்கும் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான மறைமுக மோதலிலும் காண முடியும்; தங்கள் மேலாதிக்கத்தைப் பாதுகாக்க விரும்பும் சக்திகளுக்கும், அந்த மேலாதிக்கத்தைக் கைப்பற்ற விழையும் சக்திகளுக்கும் இடையிலான இந்த மோதல், எண்ணற்ற உள்ளூர் முரண்பாடுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. மேலும், இன்னும் அதிகச் சக்திவாய்ந்த தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவதற்கோ அல்லது அவற்றின் மீது கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்கோ—மனிதாபிமானமற்ற ஒரு லட்சியத்தால் உந்தப்பட்டு—நடைபெறும் பந்தயத்திற்கு எந்த எல்லையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆயினும்கூட, இந்த வீழ்ச்சிப் பாதைக்கு மத்தியிலும், மனிதனாக நிலைத்திருக்கப் பாடுபட்டு, சகவாழ்வு மற்றும் அமைதியின் புனித நகரத்தைக் கட்டியெழுப்ப உழைக்கும் மனிதகுலத்தின் ஒரு பெரும் பகுதியை நம்மால் காண முடிகிறது. பல நேரங்களில், நாம் இந்த நகரத்தின் அறியாத கட்டுபவர்களாகவும் திறமையற்ற கட்டடக் கலைஞர்களாகவும் இருக்கிறோம்; தாராளமான செயல்களைச் செய்யும் திறன் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், ஒரு ஒட்டுமொத்தப் பார்வை நம்மிடம் இருப்பதில்லை. இந்தக் கட்டுமானத் திட்டம் மிகவும் மெதுவானது, குறைவாகவே கண்களுக்குத் தெரிவது மற்றும் ஆடம்பரமற்றது; மேலும் இது குடும்பங்கள் முதல் அரசுகள் வரையிலான ஒவ்வொரு சமூகத்தின், அத்துடன் நாடுகளுக்கிடையிலான உறவுகளின், நனவான மற்றும் தெளிவான பொறுப்பாக மாறுவதற்கு, சிறந்த புரிதலுக்காகவும் அதிக ஒருங்கிணைப்பிற்காகவும் அது காத்திருக்கிறது. அர்ப்பணிப்புக்கான இந்த வாய்ப்பையே, நம்பிக்கையின் இந்தக் கட்டுமானத் தளத்தையே, "அன்பின் நாகரிகம்" என்று நாம் அழைக்கிறோம்.

டிஜிட்டல் யுகத்தில் அன்பின் நாகரிகம்

186. புனித ஆறாம் பவுல் "அன்பின் நாகரிகம்" [177] என்ற சொற்றொடரை உருவாக்கியபோது, உலகம் பனிப்போர், ஆயுதப் பந்தயம் மற்றும் கடுமையான பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மை ஆகியவற்றின் மத்தியில் இருந்தது. அந்தச் சூழலில், அமைப்புகளுக்கு இடையிலான கருத்தியல் எதிர்ப்பின் பாதைக்கு மாற்றான ஒரு பாதையைத் திருஅவை முன்மொழிந்தது; மேலும், நீதியும் பிறரன்பும் பின்னிப்பிணைந்த, மற்றும் பொருளாதார, அரசியல், கலாச்சார வாழ்வின் வழிகாட்டும் கொள்கையாக அன்பு உருவெடுக்கும் ஒரு சமூக ஒழுங்கைக் கற்பனை செய்தது. இன்று, இந்தத் தரிசனத்தை நாம் உறுதியுடன் மீட்டெடுக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அன்பின் நாகரிகம் என்பது ஒரு கற்பனையான (naïve utopia) கனவுலகம் அல்ல, மாறாக அது பிறரன்பை நீதியின் கட்டமைப்புகளாக மொழிபெயர்க்கவும், சகோதரத்துவத்திற்கு நிறுவன வடிவம் கொடுக்கவும், மற்றும் மற்றவர்களை—அவர்கள் தனிநபர்களோ அல்லது மக்களோ—பொதுநலனைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு அவசியமான கூட்டாளிகளாகக் கருதுவதையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கோரிக்கையான திட்டமாகும். 'ஃப்ராத்தெல்லி தூத்தி' (Fratelli Tutti) என்ற சுற்றுமடல் நமக்கு நினைவூட்டியது போல, இந்தச் சமூக அன்பு மட்டுமே ஒரு கலாச்சாரமாகவும் விதியாகவும் மாற முடியும்; அதன் மூலம் ஒரு நிலையான பன்னாட்டு ஒழுங்கைக் கொண்டுவந்து, வெறுமனே ஆயுதம் தாங்கிய சகவாழ்வை, பகிரப்பட்ட எதிர்காலத்தைக் கொண்ட ஒரு சமூகமாக மாற்ற முடியும். [178]

187. டிஜிட்டல் மாற்றத்தின் தற்போதைய சூழலில் இந்த நுண்ணறிவு இன்னும் அடிப்படை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக நிரூபணமாகிறது. டிஜிட்டல் வலைப்பின்னல்கள், உலகமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரம் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவின் வளர்ச்சி ஆகியவை பெருகிய முறையில் இறுக்கமான பிணைப்புகளை உருவாக்குகின்றன; ஓரிடத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகளை, வேறு எங்கோ அவை உருவாக்கும் விளைவுகளோடு—நிகழ்நேரத்தில்—அவை இணைக்கின்றன. இந்த அர்த்தத்தில், மக்களுக்கிடையே வளர்ந்து வரும் பரஸ்பரச் சார்புநிலை குறித்த இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் வார்த்தைகள் இன்றும் பொருத்தமானவையாகத் தொடர்கின்றன; ஏனெனில் பொதுநலம் பெருகிய முறையில் உலகளாவிய பரிமாணத்தைப் பெற்று, முழு மனித குடும்பத்திற்குமான உரிமைகளையும் கடமைகளையும் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. [179] எனவே, அன்பின் நாகரிகத்திற்கான இத்திட்டம், இவ்வாறு திணிக்கப்பட்ட பரஸ்பரச் சார்புநிலையை, விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தோழமையாக மாற்றும் பணியை மேற்கொள்ள வேண்டும். தொழில்நுட்பச் செயல்முறைகளுக்கான வழிகாட்டும் கொள்கை இதுவேயாகும்: செயற்கை நுண்ணறிவு நம்மை அதிகச் செயல்திறன் மிக்கவர்களாகவோ அல்லது இணைக்கப்பட்டவர்களாகவோ மாற்றுவது மட்டும் போதாது; மாறாக, பகிரப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் கடமைகளுடன் கூடிய ஒரு உலகளாவிய மனித குடும்பத்தைக் கட்டியெழுப்பவும் அது சேவை செய்ய வேண்டும்; அங்கு டிஜிட்டல் நெருக்கம் என்பது சந்திப்பிற்கும் பரஸ்பர அக்கறைக்குமான உண்மையான வாய்ப்பாக மாறும்.

அதிகாரத்தின் கலாச்சாரம்

188. நமது காலத்தில், ஒரு வகையான அதிகாரக் கலாச்சாரம் வேரூன்றி வருகிறது; இதில் வளங்கள் இருப்பதும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் திறனும் முடிவெடுப்பதற்கான நிகழ்ச்சி நிரலையும் அளவுகோல்களையும் கட்டளையிடும் போக்கைக் கொண்டுள்ளன. இவ்வாறாக, மனிதகுலத்தின் பொதுநலம் பின்னணிக்குத் தள்ளப்படுகிறது, மேலும் போரில் ஈடுபடும் மக்களின் உறுதியான துயரங்கள் உத்தியியல் நலன்களுக்கு (strategic interests) முன்பாக இரண்டாம் நிலைக் கருத்தாகக் குறைக்கப்படுகின்றன. இந்த அதிகாரக் கலாச்சாரம் சமூகத்திற்குள் ஊடுருவி, உறவுகளையும் நடத்தைகளையும் மாற்றுகிறது; மேலும் போரை இயல்பாக்குவதன் மூலமும், எப்போதும்-பெரிய இராணுவ சக்தியைப் பின்தொடர்வதன் மூலமும், பன்முகத்தன்மையின் (multilateralism) நெருக்கடியைச் சாதகமாக்கிக் கொள்வதன் மூலமும், மற்றும் வேறு வழியில்லை என்று வலியுறுத்தும் ஒரு தவறான யதார்த்தவாதத்தை (false realism) தூண்டுவதன் மூலமும் இது வளர்கிறது.

போரை இயல்பாக்குதல்

189. 1965 ஆம் ஆண்டில், ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையில் புனித ஆறாம் பவுலின் வார்த்தைகள் சக்திவாய்ந்ததாக எதிரொலித்தன: "இனி ஒருபோதும் போர் வேண்டாம், போர் ஒருபோதும் வேண்டாம்!" [180] அமைதிக்கான விருப்பங்கள் மற்றும் பிரகடனங்கள் இருந்தபோதிலும், கடந்த அறுபது ஆண்டுகள் வியக்கத்தக்கக் கொடூரமான மோதல்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்; இவை பெரும்பாலும் பெருமளவிலான பொதுமக்களைப் பாதிக்கின்றன, அப்பாவி பலியானவர்களின் மரணத்திற்கும், பெருமளவிலான இடம்பெயர்வுக்கும், சமூக நிலையற்ற தன்மைக்கும், மற்றும் நீடித்த காயங்களுக்கும் வழிவகுக்கின்றன. ஆயினும்கூட, பொது விவாதத்தில், போர் என்பது கடுமையான நெறிமுறை மற்றும் சட்ட வரம்புகளுக்கு உட்பட்ட இறுதி வழியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்றும், அது எப்போதுமே அமைதியின் அரசியல் பார்வையை நோக்கியதாகவே இருக்க வேண்டும் என்றும் ஒரு பரவலான நம்பிக்கை காணப்பட்டது. முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய உடனடிக் காலகட்டத்தின் முன்னேற்றங்களைத் தொடர்ந்து, இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஒரு திருப்புமுனை ஏற்பட்டது: அமைதி என்பது பன்னாட்டு ஒழுங்கின் மையமாக ஆக்கப்பட்டது; குறிப்பாக "வருங்காலத் தலைமுறையினரைப் போரின் சாபக்கேட்டிலிருந்து காப்பாற்றும்" எண்ணத்துடன் உருவாக்கப்பட்ட ஐக்கிய நாடுகள் சாசனத்தால் [181] இது சான்றளிக்கப்படுகிறது. அதேபோல, பல தேசிய அரசமைப்புச் சட்டங்கள் படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்துவதைத் தீவிரமான மற்றும் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழ்நிலைகளுக்கு மட்டுமே என வரம்பிட்டன. பனிப்போரின் போதும்கூட, தீவிரமான மோதல்கள் இருந்தபோதிலும், எப்பாடுபட்டேனும் ஒரு புதிய உலகப் போரைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு நிலைத்திருந்தது.

190. எனினும், இன்று பொது விவாதத்திலும் மறுஆயுதமயமாக்கல் (rearmament) தொடர்பான முடிவுகளிலும் ஒரு உண்மையான முன்னுதாரண மாற்றத்தை (paradigm shift) நாம் காண்கிறோம்; பன்னாட்டு அரசியலின் கருவியாகப் போர் மீண்டும் எழுச்சி பெறுவது கவலையளிக்கிறது, அதே வேளையில் அதன் பயன்பாட்டை முன்னர் கட்டுப்படுத்திய அதே நெறிமுறைக் கொள்கைகள் இன்று அரிக்கப்பட்டு வருகின்றன. காலப்போக்கில் நீண்டு செல்லும் பிராந்திய மோதல்கள், தீவிரமடையும் பதற்றங்கள் மற்றும் பரஸ்பர அச்சுறுத்தல்கள் ஆகியவை ஏறக்குறையச் சாதாரணமானவையாகி வருகின்றன; மேலும், கடந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்ட, பிராந்திய விரிவாக்கத்திற்கான விருப்பத்தால் உந்தப்படும் மோதல் வடிவங்கள் மீண்டும் எழுகின்றன. துருவப்படுத்தும் ஊடக விவரிப்புகளால் பொதுக் கருத்து படிப்படியாக வடிவமைக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; இவை பெரும்பாலும் மோதல் மற்றும் மோதலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் நெறிமுறைகளால் (algorithms) பெருக்கப்படுகின்றன.

191. பேரழிவுகள் (Holocaust) மற்றும் இரண்டு உலகப் போர்களின் நேரடிச் சாட்சிகளின் கணக்குகள் மறைந்து வருவதால், வரலாற்று நினைவாற்றலின் கவலையளிக்கக் கூடிய இழப்பையும் நாம் காண்கிறோம். போலிச் செய்திகள் மற்றும் விவரிப்புகளைக் கையாளுதல் ஆகியவை நாம் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களை மறைக்கும் ஒரு சூழலில், கடந்த காலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அல்லது திரித்து மீண்டும் எழுதுவதற்கு இது வழிவகுக்கிறது. போரின் கொடூரங்களைக் குறித்த வாழும் நினைவாற்றல் இல்லையெனில், நீண்டகால விளைவுகளைக் குறித்த எவ்விதக் கருத்தில்கொள்ளலுமின்றி, அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே அரசியல் முடிவுகள் எடுக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது.

192. இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, ஊடகங்களும் டிஜிட்டல் பரிமாணங்களும் புதிய மற்றும் தீர்க்கமான கூறுகளைச் சேர்க்கின்றன. தகவல்தொடர்பு வலைப்பின்னல்கள், துண்டு துண்டான தகவல் சூழல்கள் மற்றும் மோதலுக்கு வெகுமதி அளிக்கும் நெறிமுறைகள் ஆகியவை துருவப்படுத்தலையும் கசப்புணர்வையும் பெரிதாக்க முடியும், பரப்புரையை அதிகரிக்க முடியும், மேலும் பகிரப்பட்ட பகுத்தறிதலை மிகவும் கடினமாக்க முடியும். இவ்வாறாக, போர் களத்தில் மட்டும் போராடப்படுவதில்லை, மாறாக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட விவரிப்புகள், நண்பனா அல்லது எதிரியா என்ற மனநிலை, தவறான தகவல் மற்றும் அச்சம் ஆகியவற்றின் மூலம் கலாச்சார ரீதியாகவும் நிபந்தனைக்குட்படுத்தப்படுகிறது. வரலாற்று நினைவாற்றல் மங்கி, பொதுமக்களையும் மிகவும் பலவீனமானவர்களையும் பாதுகாக்கும் நெறிமுறைக் கொள்கைகள் பலவீனமடையும்போது, வன்முறையை அவசியமானதாகவோ, தவிர்க்க முடியாததாகவோ அல்லது "பரிசுத்தமானதாகவோ" (sanitized) நியாயப்படுத்துவது எளிதாகிவிடுகிறது. இந்தச் சூழலில்தான் மனிதகுலம் வன்முறையான அதிகாரக் கலாச்சாரத்திற்குள் நழுவிச் செல்கிறது; இங்கு அமைதி என்பது இனி பொறுப்பேற்க வேண்டிய ஒன்றாகத் தோன்றுவதில்லை, மாறாக மோதல்களுக்கு இடையிலான ஒரு பலவீனமான இடைவெளியாகவே தோன்றுகிறது. இன்று, முன்னெப்போதையும் விட, மிகக் கடுமையான அர்த்தத்தில் தற்பாதுகாப்பு உரிமைக்குப் பாதிப்பின்றி, எந்தவொரு போரையும் நியாயப்படுத்துவதற்கு அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் "நியாயமான போர்" (just war) கோட்பாடு இப்போது காலாவதியாகிவிட்டது என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவது முக்கியமாகும். [182] மனித வாழ்வை மேம்படுத்துவதற்கும் மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கும் உரையாடல், இராஜதந்திரம் மற்றும் மன்னிப்பு போன்ற மிகவும் பயனுள்ள மற்றும் திறமையான கருவிகளை மனிதகுலம் கொண்டுள்ளது. படைப்பலம், வன்முறை மற்றும் ஆயுதங்களின் பயன்பாடு என்பது உறவுமுறை சார்ந்த வறுமையைப் பிரதிபலிக்கிறது; இது எப்போதுமே பொதுமக்கள் மீது பேரழிவுகரமான விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது.

எல்லையற்ற படைப்பலம்

193. இராணுவ-தொழில்துறை வளாகத்தின் வளர்ச்சியானது தற்போதைய அரசியல் நிலப்பரப்பின் வரையறுக்கும் அம்சமாக மாறியுள்ளது; மேலும் இது பல்வேறு நாடுகளின் பொருளாதாரத்தில் ஒரு முக்கியத் துறையாகவும் மாறியுள்ளது. பொருளாதார நலன்கள், இராணுவ அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல் முடிவுகளுக்கு இடையிலான நெருக்கமான தொடர்பு ஒரு "ஆயுதம் தாங்கிய தேசத்தை" உருவாக்குகிறது; இதில் போர் என்பது அரசியலின் இயல்பான நீட்சியாகத் தோன்றுகிறது, மேலும் ஆயுதச் சந்தை இராணுவ முடிவுகளுக்குப் பின்னணியில் ஒரு தன்னாட்சி உந்து சக்தியாக மாறுகிறது. போருக்குப் பின்னால் உள்ள மகத்தான பொருளாதார நலன்களையும் நாம் புறக்கணிக்க முடியாது. ஆயுதத் தளவாடத் துறையும், ஆயுதங்களை வழங்கும் நாடுகளும் மோதல்களில் துல்லியமாகச் செழித்தோங்கும் சந்தையிலிருந்து லாபம் அடைகின்றன. இந்த அர்த்தத்தில், உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் பதற்றங்களைத் தூண்டுவதற்குப் பங்களிக்கும் நிதியியல் நலன்களும் உள்ளன.

194. இராணுவ ஆயுதக் களஞ்சியங்கள் புதுப்பிக்கப்பட்ட கவனத்தைப் பெற்று வருகின்றன. கடந்த காலத்தில், முழு மனிதகுலத்தையும் அழிக்கவல்ல ஆயுதங்களால் ஏற்படும் அச்சுறுத்தலை அங்கீகரித்தமை, பதற்றத் தணிப்பு (détente) மற்றும் ஆயுதக் குறைப்புப் பேச்சுவார்த்தைகளை நோக்கிய பாதைகளை மேம்படுத்தியது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த அணுகுமுறை பின்தங்கப்பட்டுள்ளது; மேலும், அணு ஆயுதக் களஞ்சியங்களின் பரிணாம வளர்ச்சி—அதன் "உத்தியியல்" (tactical) பயன்பாட்டின் சாத்தியக்கூறு உட்பட—அத்தகைய ஆயுதங்களின் பயன்பாட்டைக் குறைவான சாத்தியமற்றதாகக் காண்பிக்கிறது. இச்சூழலில், எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகளின் ஆதரவுடன் 2021 இல் நடைமுறைக்கு வந்த 'அணு ஆயுதத் தடை ஒப்பந்தம்' ஒரு முக்கியமான படியாகும். இருப்பினும், முக்கிய அணு ஆயுத வல்லரசுகள் இதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாததால், இது பெருமளவில் அடையாளப்பூர்வமாக மட்டுமே தொடரும் அபாயம் உள்ளது. பாதுகாப்பிற்கு அணு ஆயுதத் தடுப்பு (nuclear deterrence) ஒரு தவிர்க்க முடியாத முன்நிபந்தனை என்ற பரவலான அதேசமயம் தவறான நம்பிக்கைக்கு இது வழிவகுத்துள்ளது. கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரக் கடினமான ஒரு புதிய ஆயுதப் பந்தயத்திற்கும் இது பங்களித்துள்ளது; அணு ஆயுதக் குறைப்பு ஒப்பந்தங்களை படிப்படியாகக் கைவிடுவதும், அத்துடன் அணு ஆயுதப் பயன்பாட்டை மிகவும் சாத்தியமான தீர்வாகத் தோன்றச் செய்யும் "சிறியதாக்கப்பட்ட" (miniaturized) ஆயுதங்களின் வளர்ச்சியும் இந்தப் பந்தயத்துடன் இணைந்துள்ளன.

195. இதே தர்க்கம் மரபுவழிப் போருக்கும் பொருந்தும். இராணுவப் படைப்பலம், பலவீனமான இராஜதந்திர முயற்சிகள் மற்றும் ஆபத்திலுள்ள நலன்களின் சிக்கல்தன்மை ஆகியவை நீண்டு செல்லும் போக்கைக் கொண்ட மோதல்களுக்குப் பங்களிக்கின்றன; இவை மிக அதிக மனித மற்றும் சுற்றுச்சூழல் செலவுகளைக் கொண்டுள்ளன. போரை நிறுத்துவதை விட அதைத் தொடங்குவது மிகவும் எளிதானது; ஆயினும்கூட, மோதல் தடுப்பு குறித்த விவாதங்கள் துயரமான வகையில் விளிம்புநிலையிலேயே உள்ளன.

196. ஜிஹாதிஸ்ட் (jihadist) குழுக்கள், தனியார் ஆயுதக் குழுக்கள் மற்றும் குற்றவியல் வலைப்பின்னல்கள் போன்ற புதிய ஆயுதமேந்தியப் பங்காளிகளின் பிரசன்னத்தால் நிலைமை மேலும் சீர்குலைக்கப்பட்டுள்ளது; இது படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்துவதில் அரசின் ஏகபோகத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. பெரும்பாலும் இந்தக் குழுக்கள் தெளிவற்ற கருத்தியல் நோக்கங்களை உறுதியான பொருளாதார நலன்களுடன் பின்னிப்பிணைத்து, முழுத் தலைமுறை இளைஞர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் போரை ஒரு "வாழ்க்கை முறையாக" மாற்றுகின்றன. இங்கு, நோக்கம் என்பது இனி ஒரு தீர்க்கமான வெற்றியல்ல; மாறாக, அதிகாரம் மற்றும் வருமானத்தின் ஊற்றாக மோதலைத் தொடரச் செய்வதே ஆகும்.

ஆயுதங்களும் செயற்கை நுண்ணறிவும்

197. மேற்கூறிய சூழலானது ஆயுத அமைப்புகளின், குறிப்பாகச் செயற்கை நுண்ணறிவை உள்ளடக்கிய ஆயுத அமைப்புகளின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சியோடு தொடர்புடையதாகும். தன்னாட்சி ஆயுத அமைப்புகளை (autonomous weapons systems) அதிக எளிதாகப் பயன்படுத்த முடிவது, போரை அதிக "சாத்தியமானதாகவும்" (feasible), மனிதக் கட்டுப்பாட்டிற்குக் குறைவாக உட்பட்டதாகவும் ஆக்குகிறது என்று ரோமின் திருத்தூதரகப் பீடம் சமீபத்தில் அவதானித்துள்ளது. சட்டப்பூர்வமான தற்காப்புக்காகப் படைப்பலம் இறுதி வழியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கையை இது மீறுகிறது. [183] இக்காரணத்தினால், மனித மாண்பிற்கும் வாழ்வின் புனிதத் தன்மைக்கும் உரிய மரியாதைக்கு உத்தரவாதமளிப்பதற்கும், அத்தகைய ஆயுதங்களை உருவாக்குவதற்கான பந்தயத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும், போரில் செயற்கை நுண்ணறிவின் உருவாக்கமும் பயன்பாடும் மிகக் கடுமையான நெறிமுறைக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். [184]

198. சில நேரங்களில், "செயற்கையான தார்மீக முகவர்கள்" (artificial moral agents) குறித்துப் பேசப்படுகிறது; அதாவது, மனிதனை விட அதிக நிலைத்தன்மையுடன் சரிக்கும் தவறுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் கண்டறியும் திறன் இயந்திரங்களுக்கு இருப்பதைப் போலப் பேசப்படுகிறது. இருப்பினும், தார்மீகத் தீர்ப்பைக் கணக்கீடாகக் குறைக்க முடியாது; ஏனெனில் அது மனசாட்சி, தனிப்பட்ட பொறுப்பு மற்றும் மற்றவரை ஒரு நபராக அங்கீகரிப்பது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. எனவே, உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் அல்லது மாற்ற முடியாத முடிவுகளைச் செயற்கை அமைப்புகளிடம் ஒப்படைப்பது அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. எந்தவொரு நெறிமுறையாலும் (algorithm) போரைத் தார்மீக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக மாற்ற முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு மோதலின் உள்ளார்ந்த மனிதாபிமானமற்ற தன்மையை அகற்றுவதில்லை; உண்மையில் அது மோதலை விரைவாகக் கொண்டுவந்து, அதை ஆளுமையற்றதாக (impersonal) மாற்றுகிறது; வன்முறையை நாடுவதற்கான வரம்பைக் குறைத்து, பாதுகாப்பை அச்சுறுத்தல் முன்கணிப்பாக (threat prediction) மாற்றி, பாதிக்கப்பட்டவர்களை வெறும் தரவுகளாகச் சுருக்குகிறது. இவ்வாறாக, வன்முறை தவிர்க்க முடியாதது மற்றும் அதை உகந்ததாக்குவது (optimized) மட்டுமே அவசியம் என்ற கருத்திற்கு அது நம்மைப் பழக்கப்படுத்திவிடும். ஆயினும், நாம் உருவாக்கும் செயற்கை அமைப்புகளில் இயன்றவரை மதிப்பீடுகளையும் நல்ல தீர்ப்புத்திறனையும் புகுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை இது குறைப்பதில்லை; இதன் மூலம் மனிதர்கள் தங்கள் மனசாட்சிக்குச் செவிசாய்க்கவும், அத்துடன் செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளுக்குப் பொருத்தமான எல்லைகளை நிறுவவும் உதவும் ஒரு தார்மீகச் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புக்கு அவை பங்களிக்க முடியும்.

199. ஒரு பொதுவான வகையான நெறிமுறைகளைக் கோருவது மட்டும் போதாது. பகுத்துணர்தலுக்கான உறுதியான அளவுகோல்கள் நிறுவப்பட வேண்டும். இத்தகைய முதல் அளவுகோல் தனிப்பட்ட பொறுப்பைக் குறிக்கிறது. தாக்குவதற்கான ஒரு முடிவு தானியங்கி மயமாக்கப்படும்போது அல்லது ஒளிவுமறைவாக மாறும்போது, பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதற்கான அபாயம் அதிகரிக்கிறது. இக்காரணத்தினால், பொறுப்பின் சங்கிலி அடையாளம் காணக்கூடியதாகவும் சரிபார்க்கக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும்; தொழில்நுட்பத்தை வடிவமைப்பவர்கள், பயிற்றுவிப்பவர்கள், அங்கீகரிப்பவர்கள் மற்றும் பயன்படுத்துபவர்கள் ஆகியோர் தங்களின் முடிவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். இரண்டாவது அளவுகோல், தீர்ப்புகளை எடுப்பதற்கான தார்மீகக் காலவரையறைக்கு (moral timeframe) உரியதாகும். முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளைச் செயற்கை நுண்ணறிவு துரிதப்படுத்த முனைகிறது என்றாலும், போரின் சூழலில் எடுக்கப்படும் மாற்ற முடியாத முடிவுகளுக்கு வேகமும் செயல்திறனும் ஒருபோதும் உயர்ந்த உந்துசக்தியாக இருக்கக் கூடாது. மூன்றாவது அளவுகோல் பொதுமக்களை அடையாளம் கண்டு பாதுகாப்பதாகும். மனிதர்களின் முகத்தைப் பார்க்காமல் தாக்குதல்களை எளிதாக்கும் எந்தவொரு தொழில்நுட்பமும், மோதலின் தார்மீக வரம்பைக் குறைக்கிறது. இலக்கைத் தேர்ந்தெடுத்தல் மற்றும் படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவை போர்வீரர்களுக்கும் பொதுமக்கள் அல்லாதவர்களுக்கும் இடையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக் கூடாது, மேலும் தற்காப்பற்ற மக்கள் மீதான தாக்கத்தையும் புறக்கணிக்கக் கூடாது.

200. இந்த அளவுகோல்கள் விட்டுக்கொடுக்க முடியாத சில தேவைகளை எழுப்புகின்றன. முதலாவதாக, போர்ச் சூழலில் பயன்படுத்தப்படும் அனைத்து அமைப்புகளும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளை மீண்டும் கண்டறிவதற்கும் மீட்டுருவாக்குவதற்குமான சாத்தியக்கூறுக்கு உத்தரவாதமளிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் பொறுப்புக்கூறலும் பழியும் "இயந்திரத்தின்" மீது திணிக்கப்படாது. இரண்டாவதாக, உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தும் படைப்பலத்தைப் பயன்படுத்தும் முடிவை ஒளிவுமறைவான அல்லது தானியங்கி செயல்முறைகளிடம் ஒப்படைக்கக் கூடாது; மாறாக அது பயனுள்ள, சுயவிழிப்புணர்வுள்ள மற்றும் பொறுப்பான மனிதக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்க வேண்டும். இறுதியாக, தொழில்நுட்ப ஆயுதப் பந்தயத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும், பொதுமக்களுக்கும் அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்குத் தேவையான உள்கட்டமைப்புகளுக்கும் வலுவான பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வதற்கும், பன்னாட்டு அளவிலும், ஒரு பகிரப்பட்ட கட்டமைப்பை நிறுவுவது கட்டாயமாகும்.

பன்முகத்தன்மையின் நெருக்கடி (The crisis of multilateralism)

201. அதிகாரக் கலாச்சாரம் என்பது பன்முக அமைப்பின் நெருக்கடியிலிருந்தும் எழுகிறது. அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவான ஒரு எதிர்காலம் மற்றும் உலகளாவிய பொதுநலம் என்ற கருத்தாக்கத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக நிறுவப்பட்ட நிறுவனங்கள் பலவீனமடைந்ததாகத் தெரிகிறது. கட்டமைப்பு ரீதியான வரம்புகள் மட்டுமல்லாமல், அவற்றை ஆதரிக்கவும் சீர்திருத்தவுமான பகிரப்பட்ட விருப்பமின்மை, அல்லது அவற்றின் தார்மீக அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்கத் தவறுவது போன்றவையும் இதற்குக் காரணமாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் குறிப்பிடத்தக்கத் திருப்புமுனையிலிருந்து முன்னேறுவதற்குப் பதிலாக, நாம் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். 1989-க்குப் பிறகு, ஐரோப்பாவில் கம்யூனிச ஆட்சிகளின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து, முக்கியமாகப் பொருளாதார உலகமயமாக்கல் ஏற்பட்டது; ஆனால் உரையாடலையும் அமைதியையும் நிலைநிறுத்தவல்ல போதுமான அரசியல் கட்டமைப்பு அதற்குக் கிடைக்கவில்லை. செழிப்பு, ஜனநாயகம் மற்றும் நிலைத்தன்மையை உருவாக்கும் சந்தைகளின் திறன் மீது ஏறக்குறையக் குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை வைக்கப்பட்டது. உண்மையில், உலகமயமாக்கல் தானாகவே ஒற்றுமையையும் அமைதியையும் உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, அடிப்படைவாத, அடையாளம் சார்ந்த மற்றும் தேசியவாத எதிர்வினைகளைத் தூண்டியுள்ளது. இதன் விளைவு உண்மையான பன்முகத்தன்மையிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது; மாறாக, ஒரு ஒழுங்கற்ற மற்றும் முரண்பாடுகள் நிறைந்த பல்துருவவாதமே (multipolarism) பரவலான அவநம்பிக்கை உணர்வுடன் தோன்றியுள்ளது.

202. எதிரிக்கு எதிரான ஒரு கூட்டு அடையாளத்தை உருவாக்கும் சோதனையும் மீண்டும் வெளிப்பட்டுள்ளது; இது ஒவ்வொரு தரப்பும் தன்னைத் பழிவாங்கும் உரிமையுள்ள பாதிக்கப்பட்டவராகச் சித்தரிக்கும் விவரிப்புகளால் தூண்டப்படுகிறது. சிக்கலான பிரச்சினைகளை "நானே முதலில்," "நண்பனா அல்லது எதிரியா," "நாமா அல்லது அவர்களா" போன்ற எளிமையான வகைகளாகச் சுருக்குவது, பெரும்பாலும் பொறுப்பற்ற முடிவுகளுக்கு வசதிசெய்து கொடுத்து, நாடுகளுக்கிடையிலான பரஸ்பர நம்பிக்கையைக் குழிபறிக்கிறது. இவ்வாறாக, பன்னாட்டுச் சட்டத்தின் அதிகாரம் "வலிமையே உரிமை" (might makes right) என்ற கோரிக்கையால் மாற்றப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, நாடுகளுக்கு இடையிலான மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கோ அல்லது போர்க் குற்றங்களைக் கையாளுவதற்கோ தகுதியுள்ள தீர்ப்பாயங்கள் பெரும்பாலும் பலவீனப்படுத்தப்படுகின்றன அல்லது புறக்கணிக்கப்படுகின்றன; இது அரசியல் கலாச்சாரத்திற்கும் சமூக ஒத்திசைவிற்கும் பேரழிவுகரமான விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது. [185]

203. இச்சூழலில், அமைதியைக் கட்டியெழுப்புவது இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. அதிகார அரசியலின் பெயரால், வளர்ச்சிக்கான ஒத்துழைப்பு, ஆயுதக் குறைப்பு, மோதல் தடுப்பு மற்றும் பரஸ்பர நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்துதல் ஆகியவை புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் சாதனைகளும்கூடச் சமரசம் செய்யப்படுகின்றன. உண்மையாகவே, ஆக்கிரமிப்பிற்குப் பதிலளிப்பதில் விகிதாசாரக் கொள்கை, நீர், உணவு மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கான அணுகலைப் பாதுகாத்தல், மற்றும் பொதுமக்களின், குறிப்பாகக் குழந்தைகளின் உயிர்களுக்கு மரியாதை அளித்தல் ஆகியவை கடந்த காலத்தின் முதிர்ச்சியற்ற எச்சங்களாகக் கருதப்படும் நிலைக்கு வந்துவிட்டன.

உத்தேச அரசியல் யதார்த்தவாதம் (A supposed political realism)

204. நாம் குறிப்பிடத்தக்க ஆன்மீக மற்றும் கலாச்சாரக் குருட்டுத்தன்மையின் காலத்தில் வாழ்கிறோம். ஒரு தவறான நடைமுறைவாதம் (false pragmatism) நமது வரலாற்றின் வேர்களைத் துண்டிக்க நம்மை வற்புறுத்துகிறது; இது கடந்த காலத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட ஒரு வகையான "புதிய படைப்பை" துவக்கிவைப்பது சாத்தியம் என்பதைப் போன்றதாகும். முக்கியமான தார்மீகக் கொள்கைகளை மேற்கோள் காட்டுபவர்களும்கூட, இருபதாம் நூற்றாண்டின் கொடூரங்கள் இனி ஒருபோதும் நடக்காது என்று தவறாக நம்பி, இந்த வரலாற்றுப் பாழாக்கத்திற்குள் (historical nihilism) விழக்கூடும். ஆயினும் உண்மையில், அதே இயக்கவியல்கள் புதிய போர்வைகளில் மீண்டும் வெளிவருகின்றன. ஆயுதச் சமநிலை மற்றும் தடுப்பு மனநிலை ஆகியவை தங்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும் இன்று, பனிப்போரின் இரு-தரப்பு இயக்கவியலுக்கு நேர்மாறாக, போர்ப்படைகளின் மற்றும் போர்க்களங்களின் பெருக்கம் இந்த மனநிலையைப் பெருகிய முறையில் பலவீனமாக்குகிறது. தீவிரமடையும் முரண்பாடுகள் சமச்சீரற்ற மற்றும் "கலப்பின" (hybrid) போர்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன; இவை போர்க்களத்தில் மட்டுமல்லாமல், பொருளாதாரம், நிதி மற்றும் இணையக் களங்களிலும் போராடப்படுகின்றன, அங்கு மக்களின் அச்சங்களுக்குத் தீனியிடும் தவறான தகவல்களும் பரப்புரைகளும் பொதுக் கருத்தைக் கையாளப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 'குளோபல் சவுத்' (Global South) உட்படப் பல நாடுகளில், அதிகரித்த இராணுவச் செலவினங்கள் ஒரு நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்திற்கோ அல்லது உணரப்பட்ட அச்சுறுத்தல்களுக்கோ ஒரே பதிலாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. இதற்கிடையில், இதன் உண்மையான சுமை ஏழைகள் மீதே விழுகிறது; அவர்கள் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் சமூகச் சேவைகளுக்கான வளங்கள் குறைக்கப்படுவதைக் காண்கிறார்கள்.

205. இந்தப் பிரச்சினைகளின் மையத்தில் ஒரு தவறான யதார்த்தவாதம் உள்ளது; இது அதிகாரத்தின் ஆதிக்க மனநிலையை மட்டுமல்லாமல், போர் என்பது மனித இயல்பின் தவிர்க்க முடியாத பகுதி என்ற கலாச்சார மற்றும் மானுடவியல் நம்பிக்கையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. எப்போதாவது ஏற்படும் சில இடைவெளிகளைத் தவிர, காரியங்கள் எப்போதுமே இப்படித்தான் இருந்தன என்றும், இனிமேலும் எப்போதுமே இப்படித்தான் இருக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது! இதன் விளைவாக, அக்கறை என்பது இனி அமைதியைத் தேடுவதாக இருப்பதில்லை—இது பன்னாட்டு அரங்கில் ஒரு குறிப்புப் புள்ளியாக ஏற்கனவே இழக்கப்பட்டுவிட்டது—மாறாக இராணுவ நடவடிக்கையை எப்படி, எப்போது எடுப்பது என்பதாகவே உள்ளது. மோதலுக்குத் தயாராகாமல் இருப்பது பொறுப்பற்றது என்றும் இதே வாதம் கூறுகிறது. எவ்வாறாயினும், உண்மையான பொறுப்பற்றத்தன்மை என்பது 'ரியல்போலிடிக்' (Realpolitik) எனப்படும் அரசியல் "யதார்த்தவாதத்தின்" ஒரு வடிவமாகும் என்று நான் வாதிடுவேன்; இது போரின் தவிர்க்க முடியாத தன்மைக்கு அடிபணியும் ஒரு மனப்பான்மையை மனசாட்சியிலும் சமூகத்திலும் விதைக்கிறது, மேலும் அமைதியையும் உரையாடலையும் கற்பனையான (utopian) அல்லது அபாயங்களைப் புறக்கணிக்கும் பகுத்தறிவற்ற நிலைகளாகத் தள்ளுபடி செய்கிறது. உண்மையில், அமைதி என்பது முதிர்ச்சியற்ற நம்பிக்கையோ அல்லது வெறுமனே போரின்மையோ அல்ல; மாறாக, அது நீதியினதும் பிறரன்பினதும் கனியாக எப்போதுமே சாத்தியமாகும்.

206. இத்தகைய சூழலில், பாழாக்கமும் நடைமுறைவாதமும் பின்னிப்பிணைந்து பாரிய தவறுகளை இயல்பாக்குவதில் முடிகின்றன. மதத் தீவிரவாதமும் அடையாளம் சார்ந்த வெறித்தனமும் பகுத்தறிவற்ற பொருளாதாரக் கொள்கைகளுடன் கைகோர்க்கின்றன; அதே வேளையில் அரசியல் பெரும்பாலும் தவறான தகவல்களுக்கும், எதிரிகளை ஏளனம் செய்வதற்கும், அச்சங்களையும் கசப்புணர்வுகளையும் முறையாக வளர்ப்பதற்கும் திரும்புகிறது. இவ்வாறாக, பன்முகத்தன்மை என்பது பெருகிய முறையில் ஒரு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படுகிறது; இது ஆக்கிரமிப்புக்கான ஆசை, ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கான சித்தம், மேலாதிக்க லட்சியங்கள், அதிகார துஷ்பிரயோகங்கள் மற்றும் வேறுபட்டவர்கள் மீதான அச்சம் ஆகியவற்றைத் தூண்டுகிறது; இதன் மூலம் புதிய மோதல்கள் ஏறக்குறைய எவ்விதத் தடையுமின்றி உருவாகக்கூடிய ஒரு சூழல் உருவாகிறது. [186]

207. அப்படியானால், கடந்த காலப் போர்களை விட மிகவும் ஆபத்தான புதிய போர்களுக்கான வளமான நிலம் இதுவேயாகும்; ஏனெனில் அவை அனைத்து நெறிமுறை வரம்புகளையும் புறக்கணிக்க முனைகின்றன. ஒரு காலத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகக் கருதப்பட்டவை இப்போது எவ்விதத் தயக்கமுமின்றிச் செயல்படுத்தப்படுகின்றன; அதேவேளையில் பன்னாட்டுப் பதிலளிப்பு, சூழ்நிலைகளின் புறவயமான தீவிரத்தை விடத் தனிப்பட்ட அரசாங்கங்களின் நலன்களால் அதிக அளவில் பாதிக்கப்படுகிறது. முடிவுகள் இப்போது ஏறக்குறையப் பொருளாதாரக் கணக்கீடுகளால் மட்டுமே உந்தப்படுவதாகத் தெரிகிறது; ஊடகங்களின் திரிபுகள், செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட உற்சாகம் மற்றும் தவிர்க்க முடியாமல் சிதறிப் போகும் "கனவுகள்" ஆகியவற்றின் மூலம் அவை நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும் இது விரக்தியையும் மேலதிக வன்முறையையும் உருவாக்குகிறது. உண்மையான சத்தியம் ஏதுமில்லை என்றும், கொள்கைகள் எல்லாம் வெற்று வார்த்தைகள் என்றும் மக்கள் நம்பத் தொடங்கும்போது, சகிப்புத்தன்மையின்மை மற்றும் ஆக்கிரமிப்பின் புதிய வெடிப்புகளுக்கான திரி அவர்களின் இதயங்களில் பற்றவைக்கப்படுகிறது.

208. இத்தகைய சூழ்நிலைகளில், எதிர்கால வன்முறையைத் தடுப்பதற்கான உறுதியான பாதுகாப்புகளின் பிரச்சினை திறந்த கேள்வியாகவே உள்ளது. ஒரு கலாச்சாரம் மோதலை இயல்பாக்கி நியாயப்படுத்தும்போது, ஒரு ஆபத்தான பாதை திறக்கிறது; அதாவது, இன்று நினைத்துப் பார்க்க முடியாததாகத் தோன்றுவது, பயன்பாடு அல்லது பாதுகாப்பின் பெயரால் நாளை ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம். தீவிரமான சமூகப் பதற்றங்களால் குறிக்கப்பட்ட நாடுகளில், சில தலைவர்கள் ஆயுத மோதலை உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புவதற்கான ஒரு பயனுள்ள வழியாகவும், சிரமங்களை நிர்வகிப்பதற்கான ஒரு நேர்மையற்ற கருவியாகவும் கருதக்கூடும் என்ற சாத்தியக்கூறை நாம் நிராகரிக்க முடியாது.

209. ஆராய்ச்சித் துறையில் பணியாற்றுபவர்களின் தோள்களில் ஒரு சிறப்பான பொறுப்பு உள்ளது. இத்துறையின் முக்கியப் பங்காளர்கள் அனைவரும்—விஞ்ஞானிகள், வணிக உரிமையாளர்கள், முதலீட்டாளர்கள், கல்வி அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பிறர்—செயற்கை நுண்ணறிவுடன் தொடர்புடையவை உட்பட, அவர்கள் வளர்க்க உதவும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களின் பரந்த சூழல் குறித்த கூரிய விழிப்புணர்வைக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், வெளிப்படையான மற்றும் பொறுப்பான மனநிலையுடனும் பணியாற்ற வேண்டும். மக்கள் தங்கள் சொந்தத் துறையை மட்டுமே பார்ப்பதற்குத் தங்களை மட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும்போது, தாங்கள் அறநெறி ரீதியாக நடுநிலையான செயல்களைச் செய்து வருவதாகத் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக்கொள்ளலாம்; மேலும் சில பரிசோதனைகளை வழிநடத்தும் இறுதி நோக்கங்கள் குறித்த கேள்விகளைத் தவிர்க்கலாம். இவ்வாறாக, வன்முறை, கையாளுதல் மற்றும் ஆதிக்கத்தின் புதிய வடிவங்களைத் தூண்டும் கேள்விக்குரிய திட்டங்களோடு—அநேகமாக அறியாமலேயே—ஒத்துழைக்கும் அபாயத்தை அவர்கள் எதிர்கொள்கிறார்கள்.

அன்பின் நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புதல்

210. நிரந்தர மோதல் நிலையில் உள்ள ஒரு உலகத்தைக் கட்டமைப்பது ஒரு தீமையாகும், அது அவ்வாறே பெயரிட்டு அழைக்கப்பட வேண்டும். நமது தற்போதைய சூழ்நிலையைச் சித்தரிக்கும் இந்த விதம் இருண்டதாகவோ அல்லது அவநம்பிக்கையானதாகவோ தோன்றலாம், ஆயினும் அவ்வாறு செய்வது அவசியம் என்று நான் கருதுகிறேன். இருப்பினும், கிறிஸ்தவக் கண்ணோட்டம் தீமையைக் கண்டிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. பிதாவால் "விண்ணுலகிலும் மண்ணுலகிலும் அனைத்து அதிகாரமும்" (மத் 28:18) வழங்கப்பெற்ற, சிலுவையில் அறையப்பட்டு உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரின் ஒளியில் நாம் வரலாற்றைப் பார்க்கிறோம். நிகழ்காலத்தை முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு விதியாக நாம் கருதுவதில்லை, மாறாக அதைத் தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு மனமாற்றத்திற்கான (collective conversion) ஒரு வாய்ப்பாகவே கருதுகிறோம். மேலும், கடுகளவு சிறிய அளவிலிருந்து தோன்றி, விதைக்கப்பட்டதும் முளைத்து வளரும் இறையாட்சியின் (Kingdom) வல்லமையில் நாம் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளோம் (காண்க: மாற் 4:26-32). குழப்பத்தின் கூச்சல் நம்மைச் சுற்றிலும் இருந்தபோதிலும், நன்மையானது பூமியிலிருந்து அமைதியாக வளர்கிறது. ஏசாயா இறைவாக்கினரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால்: "இதோ, நான் புதியதொன்றைச் செய்கிறேன்; இப்போதே அது தோன்றுகிறது; நீங்கள் அதை அறியவில்லையா?" (எசா 43:19).

211. வரலாற்றின் நெருக்கமான பகுப்பாய்வு இதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இருண்ட இரவுகளிலும்கூட, விட்டுக்கொடுக்க மறுக்கும், நன்மை செய்வதில் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கும், பலவீனமானவர்களைப் பாதுகாக்கும் மற்றும் ஒப்புரவிற்கான (reconciliation) பாதைகளைத் திறக்கும் ஆண், பெண்களை ஆண்டவர் எழுப்புகிறார். புனிதர்கள், நீதிமான்கள் மற்றும் பெரும்பாலும் மறக்கப்படும் அமைதி ஏற்படுத்துபவர்களின் நினைவாற்றல், இறையருள் மந்திர வித்தையைப் போல மோதலை அகற்றுவதில்லை, மாறாகத் தீமைக்கு எதிரான சுறுசுறுப்பான எதிர்ப்பையும், நன்மை செய்வதில் வியக்கத்தக்கப் படைப்பாற்றலையும் அது தூண்டுகிறது என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது. கிறிஸ்தவர்கள் இருளைப் பார்க்கிறார்கள், அது என்னவென்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள், ஆயினும் அவர்கள் அதை வெறுமனே செயலற்ற நிலையில் உற்றுப் பார்ப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் ஒளியை அறிவார்கள், மேலும் இருள் ஒளியை ஆட்கொள்ளவில்லை என்பதையும் அதைத் தோற்கடிக்க முடியாது என்பதையும் அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள் (காண்க: யோவா 1:5). இக்காரணத்தினால், துன்பமே இறுதி வார்த்தையைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினாலும்கூட, கிறிஸ்தவர்கள் நன்மைக்குச் சேவை செய்கிறார்கள்; மேலும் யதார்த்தத்திற்கு அர்த்தத்தையும் திசையையும் வழங்கும் ஒரு இறையியல் சார்ந்த எதிர்நோக்கால் (theological hope) அவர்கள் ஆதரிக்கப்படுகிறார்கள்.

நாம் அனைவரும் நம் பங்கை ஆற்ற முடியும்

212. இருப்பினும், இந்த கட்டத்தில், ஒரு நுட்பமான சோதனை எழக்கூடும்; அதாவது, பிரச்சினைகள் மிகப் பெரியவை, நாம் மிகச் சிறியவர்கள், எனவே நமது தேர்வுகள் எவ்வித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்த முடியாது என்ற எண்ணமே அதுவாகும். இது, பெரும்பாலும் யதார்த்தவாதம் (realism) என்ற போர்வையில் மறைக்கப்பட்ட, ஒரு கண்ணியமான ராஜினாமாவாகும். நிச்சயமாக, மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய அதே அதிகாரம் அனைவருக்கும் இருப்பதில்லை. ஆட்சி செய்பவர்கள், முதலீட்டு முடிவுகளை எடுப்பவர்கள், நிறுவனங்களை வழிநடத்துபவர்கள், ஆராய்ச்சி செய்பவர்கள், கற்பிப்பவர்கள், தகவல்களை உருவாக்குபவர்கள் அல்லது வழங்குபவர்கள் உள்ளனர்; அத்துடன் தங்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை மட்டுமே வாழ்வதாகத் தோன்றுபவர்களும் உள்ளனர். ஆயினும், பொறுப்பு இல்லாதவர்கள் எவருமிலர். நாம் ஒவ்வொருவரும் செயல்படுவதற்கான நமது சொந்தப் பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளோம், துல்லியமாக அங்கேயே—வேறு எங்குமல்லாமல் அங்கேயே—படைப்பல மனநிலைக்கு (force) நாம் தீனியிடப் போகிறோமா (அலட்சியம், இழிவான மனப்பான்மை, பொய்கள் அல்லது வெறுப்பின் மூலமாகவேனும்), அல்லது (சத்தியம், நிதானம், நெருக்கம் மற்றும் அக்கறையுடன்) அமைதியின் மனநிலையைப் பாதுகாக்கப் போகிறோமா என்பதை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

213. இருபதாம் நூற்றாண்டு கத்தோலிக்க எழுத்தாளரான J.R.R. டோல்கியன், தனது நாவல் ஒன்றின் கதாநாயகனின் வார்த்தைகள் வழியாக, நமது பொறுப்பை இவ்வாறு விவரித்தார்: "உலகின் அனைத்து அலைகளையும் அடக்கியாள்வது நமது பங்கல்ல, மாறாக, நமக்குப்பின் வருபவர்கள் உழுவதற்குத் தூய்மையான பூமி கிடைக்க வேண்டுமென்பதற்காக, நாம் வாழும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் நம்மால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்து, நாம் அறிந்த வயல்களில் உள்ள தீமைகளை வேரறுப்பதே நமது பங்காகும்." [187] அன்பின் நாகரிகம் ஒற்றையான அல்லது பிரம்மாண்டமான ஒரு செயலிலிருந்து எழாது; மாறாக, மனிதாபிமானமற்ற தன்மைக்கு எதிரான அரணாகச் செயல்படும் சிறிய மற்றும் உறுதியான விசுவாசச் செயல்களின் ஒட்டுமொத்த தொகுப்பிலிருந்தே அது எழும். இக்காரணத்தினால், நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய சொந்த வழியில் அன்பின் நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் எவ்வாறு ஒத்துழைக்க முடியும் என்பதன் சில அம்சங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பது பயனுள்ளது. இக்கருப்பொருளை முழுமையாக விளக்கிவிட்டதாகக் கருதாமல், அன்றாட மற்றும் பொதுப் பொறுப்பை நோக்கிய ஐந்து பாதைகளை முன்மொழிய விரும்புகிறேன்: வார்த்தைகளின் ஆயுதங்களைக் களைய வேண்டிய அவசியம், நீதியின் மூலம் அமைதியைக் கட்டியெழுப்புதல், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணோட்டத்தை ஏற்றல், ஆரோக்கியமான யதார்த்தவாதத்தை வளர்த்தல் மற்றும் உரையாடல் மற்றும் பன்முகத்தன்மையை (multilateralism) உயிர்ப்பித்தல்.

வார்த்தைகளின் ஆயுதங்களைக் களைய வேண்டிய அவசியம்

214. மிகவும் மனிதாபிமானமுள்ள நாகரிகத்தை நோக்கி நாம் செய்யக்கூடிய முதல் பங்களிப்பு, நமது வார்த்தைகளைக் குறித்து கவனமாக இருப்பதாகும். "வார்த்தைகளின் ஆயுதங்களைக் களைவோம், உலகை ஆயுதமற்றதாக மாற்ற நாம் உதவுவோம்." [188] வார்த்தைகள் மகத்தான சக்தியைக் கொண்டுள்ளன, இதை நமது அன்றாட உரையாடல்களில் நாம் அனுபவிக்கிறோம்; எடுத்துக்காட்டாக, பேசப்படும் வார்த்தைகள் நமது மனநிலையைச் சிறந்ததாகவோ அல்லது மோசமானதாகவோ மாற்ற முடியும். "அமைதி நம்மில் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் தொடங்குகிறது: நாம் மற்றவர்களைப் பார்க்கும் விதம், மற்றவர்களுக்குச் செவிசாய்க்கும் விதம் மற்றும் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசும் விதம் ஆகியவற்றில் தொடங்குகிறது. இந்த அர்த்தத்தில், நாம் தொடர்புகொள்ளும் விதம் அடிப்படை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது: வார்த்தைகள் மற்றும் பிம்பங்களின் போருக்கு நாம் 'இல்லை' என்று கூற வேண்டும், போரின் முன்னுதாரணத்தை நாம் நிராகரிக்க வேண்டும்." [189] எனவே, நாம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள், நாம் கொண்டுள்ள முன்முடிவுகள், மற்றும் அவற்றிற்குள் இருக்கும் வெளிப்படையான அல்லது மறைமுகமான ஆக்கிரமிப்பு குறித்து நாம் அனைவரும் நம் மனசாட்சியை ஆராய வேண்டும். நாம் சத்தியத்தைப் பேசும், ஞானமான அறிவுரைகளை வழங்கும், ஆறுதல் தேவைப்படுபவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கும், அநீதியைக் கண்டிக்கும் மற்றும் குரலற்றவர்களுக்குக் குரல் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் பொதுநலனுக்குப் பங்களிக்க நமக்கு ஒரு உண்மையான வாய்ப்பு உள்ளது.

நீதியின் மூலம் அமைதியைக் கட்டியெழுப்புதல்

215. அமைதியின் அடித்தளமாகிய நீதியைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு, ஒவ்வொரு நிலையிலுமுள்ள நாம் அனைவரும் பங்களிக்க முடியும். நாம் எந்த வகையான அமைதியையும்—அதாவது எப்பாடுபட்டேனும் மோதல் இல்லாத ஒரு நிலையையாவது—வெறுமனே தேடுவதில்லை; மாறாக, நீதியிலிருந்து பிறக்கும் உண்மையான அமைதியையே தேடுகிறோம். "தனிமனிதனின் நீதிக்கும் அனைவரின் அமைதிக்கும் இடையே மிக நெருக்கமான தொடர்பு உள்ளது." [190] "நீதியும் அமைதியும் முத்தமிட்டுக்கொண்டன" (திபா 85:10) என்ற திருப்பாடல் வசனத்தைக் குறித்துப் புனித அகஸ்டின் இவ்வாறு எழுதினார்: "அமைதிக்கான விருப்பத்தைத் தவிர்க்கும் எவரும் இல்லை, ஆயினும் நீதியைப் பயிற்சி செய்ய அனைவரும் விரும்புவதில்லை... ஆனால் நீதியின் செயல்களைச் செய்யுங்கள்; நீதியும் அமைதியும் ஒன்றையொன்று தழுவிக்கொண்டன என்பதை மனதில் வையுங்கள்; அவை ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல. நீங்கள் ஏன் நீதிக்கு எதிராக உங்களை நிறுத்திக்கொள்கிறீர்கள்? எடுத்துக்காட்டாக, திருட வேண்டாம் என்று நீதி உங்களிடம் கூறுகிறது, ஆனால் நீங்கள் செவிசாய்ப்பதில்லை; விபசாரம் செய்ய வேண்டாம் என்கிறது, நீங்களோ காதுகளை மூடிக்கொள்கிறீர்கள்; உங்களுக்கு மற்றவர்கள் எதைச் செய்யக் கூடாதென விரும்புகிறீர்களோ அதை மற்றவர்களுக்குச் செய்யாதீர்கள் என்கிறது; உங்களைக் குறித்து மற்றவர்கள் எதைச் சொல்லக் கூடாதென விரும்புகிறீர்களோ அதை உங்கள் அயலாரைக் குறித்துச் சொல்லாதீர்கள் என்கிறது... இப்படியிருக்க நீங்கள் அமைதியை அடைய விரும்புகிறீர்களா? அப்படியானால் நீதியைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்!" [191] நீதியைத் தேடுவதில் நாம் ஒருபோதும் சோர்வடைய வேண்டாம்!

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணோட்டத்தை ஏற்றல்

216. மனிதனாக நிலைத்திருப்பதற்காக, சில நேரங்களில் நமது தயக்கங்களை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு நாம் ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும். சில மோதல்களில், நடுநிலையாக இருப்பது அநீதியானது; அத்துடன், நாம் குற்றத்தில் உடந்தையாக இல்லை என்று வெறுமனே கூறுவதும் போதாது. [192] பொதுமக்கள் மீது குண்டுவீசப்படுவது, மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் அல்லது முக்கிய உள்கட்டமைப்புகள் மீதான தாக்குதல்கள், மற்றும் குழந்தைகளைப் பாதிக்கும் வன்முறைகளை நாம் காணும்போது, மனிதகுலத்தையே காயப்படுத்தும் அவலங்களை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். இக்காரணத்தினால், அருவமான பகுப்பாய்வு நிலையில் மட்டுமே நம்மை நாம் சுருக்கிக் கொள்ள முடியாது. துன்புறுபவர்களின் "காயப்பட்ட சதையைத் தொடுங்கள்," [193] அவர்களின் முகங்களைப் பாருங்கள், அவர்களின் கதைகளுக்குச் செவிசாயுங்கள், அவர்களின் காயங்களை அங்கீகரியுங்கள் என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் நம்மை ஊக்குவித்தார். வேதனையான நிகழ்வுகளுக்கு வரலாறும் நினைவாற்றலும் தேவைப்படுகின்றன; முன்னது உண்மைகளை விவரிக்கவும், பின்னது வாழ்ந்த அனுபவங்களுக்குச் சான்று பகரவும் அவசியமாகும்.

217. தகவல்தொடர்பு மற்றும் கல்வியின் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணோட்டங்களுக்கும் குரல்களுக்கும் இடமளிப்பது, போரிலும் பொதுவாக அனைத்து வகையான வன்முறைகளிலும் இயல்பாகவே உள்ள தீமையின் அதலபாதாளத்தைக் குறித்து விழிப்புணர்வு பெற நமக்கு உதவுகிறது. மோதல் இயல்பாக்கப்படுவதை நிராகரிக்கவும்; மனித மாண்பு மீறப்படும்போது முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளாமல் இருக்கவும்; மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு செவிசாய்க்கப்படுவதன் மாண்பை அவர்களுக்கு மீட்டளிக்கவும் இது நமக்கு உதவுகிறது. [194] இந்தக் குரல்களுக்குக் கவனம் செலுத்துவது, வன்முறை சிறுபான்மையினரைத் தவிர, மனிதகுலம் போரை விரும்பவில்லை என்ற உறுதியான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில், திருஅவை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான வாழும் நினைவாற்றலின் இடமாக இருக்க முடியும். புனித ஆறாம் பவுல் நினைவுகூர்ந்தது போல, கடந்த காலப் போர்களில் இறந்தவர்களின் குரலையும், இன்றும் காயங்களைச் சுமந்து வாழ்பவர்களின் குரலையும் திருஅவை தன்னுடைதாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் உணர்கிறாள்; அப்போதுதான் அவர்களின் அழுகுரல் அமைதிக்கும் நல்லிணக்கத்திற்குமான ஒரு வேண்டுகோளாக மாறுமேயன்றி, புதிய மோதல்களுக்கான முன்னுரையாக மாறாது. [195]

ஆரோக்கியமான யதார்த்தவாதத்தை வளர்த்தல்

218. அரசியல் இலட்சியவாதம் (political idealism) மற்றும் இழிந்த மனப்பான்மை (cynicism) ஆகிய இரண்டையும் தவிர்க்கும் ஒரு ஆரோக்கியமான யதார்த்தவாதம் (healthy realism) நமக்குத் தேவை. ஒரு வகையான இலட்சியவாதம் உள்ளது; அது தனது சொந்த உலகக் கண்ணோட்டத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக, உண்மைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றைத் திரித்து மற்றும் மறுபெயரிடும் போக்கைக் கொண்டுள்ளது. இதை முன்மொழிபவர்கள் இறுதியில், தங்களின் சொந்த நம்பிக்கைகளுக்குப் பொருந்தும் வகையில் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு யதார்த்தத்திற்குள் வாழ்கிறார்கள். இதற்கு நேர்மாறாக, ஒரு சீரழிந்த யதார்த்தவாத வடிவமும் உள்ளது; இது கவனிப்பை (observation) ராஜினாமாவுடன் (resignation) குழப்பிக்கொள்கிறது; படைப்பலமே (force) மேலோங்கியிருப்பதால், அது எப்போதும் மேலோங்கியே இருக்கும் என்று அது வாதிடுகிறது. உண்மையான யதார்த்தவாதம் உலகை மாற்றுவதைக் கைவிடுவதில்லை; உண்மையில், எதை அடைய முடியும் மற்றும் அதை அடைய என்ன நடவடிக்கைகள் தேவை என்பதைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிப்பதற்காக, நலன்கள், அச்சங்கள், தடைகள் மற்றும் அதிகார இயக்கவியல்களைத் தெளிவாக அடையாளம் காண்பதிலிருந்து அது தொடங்குகிறது. அது அரசியலை அறநெறியாகக் குறுக்குவதில்லை; வன்முறைக்கும் சரணடைவதில்லை. மாறாக, நம்பகமான நிறுவனங்கள், சரிபார்க்கக்கூடிய உத்தரவாதங்கள், பொறுமையான பேச்சுவார்த்தைகள், மோதல் தடுப்பு மற்றும் பொதுமக்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் அமைதியை வெறும் வார்த்தையாக அல்லாமல் யதார்த்தமாக மாற்றுவதற்கான சாத்தியமான பாதைகளை அது தேடுகிறது.

உரையாடலை உயிர்ப்பித்தல்

219. அன்பின் நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு, நாம் உரையாடலில் ஈடுபட வேண்டும்; ஏனெனில் மக்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் இடையிலான சகவாழ்வின் முதன்மையான வழிமுறையாகவும், வெளிப்படையான மோதலுக்கு மாற்றாகவும் இதுவே உள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போர் தொடங்குவதற்கு முந்தைய நாள், அமைதியால் எதையும் இழப்பதில்லை, அதேசமயம் போரினால் எல்லாவற்றையும் இழக்க நேரிடும் என்று பன்னிரண்டாம் பயஸ் உறுதியாகக் கூறினார். நேர்மையான மற்றும் விடாமுயற்சியுடனான உரையாடல் எப்போதுமே ஒரு கௌரவமான தீர்வுக்கான சாத்தியக்கூறைத் திறக்கிறது என்பதால், மக்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசுவதற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். [196]

220. உண்மையில், உரையாடல் என்பது மனித வாழ்வின் ஒரு சாதாரணப் பகுதியாகும்; அது நாடுகளுக்கிடையிலான உறவுகளை மட்டுமே சார்ந்தது அல்ல. செவிமடுத்தல், திறந்த மனப்பான்மை, ஒருவருக்கொருவர் நேரம் ஒதுக்குதல் மற்றும் ஒன்றாக நேரத்தைச் செலவிடுதல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட சகோதரத்துவப் பிணைப்புகளை உருவாக்க முற்படும் ஒரு அணுகுமுறையைப் பெறுவதை இது உள்ளடக்குகிறது. ஏனெனில் மற்றவர்களுடன், வேறுபட்டவர்களுடன், அந்நியர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்தோர்களுடன் உண்மையான சந்திப்புகளை நாம் அனுபவித்தால், போரைக் கற்பனை செய்வதுகூட மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

221. அரசியல் மட்டத்தில், "அதிகாரக் கலாச்சாரத்திலிருந்து" உண்மையான "பேச்சுவார்த்தைக் கலாச்சாரத்திற்கு" (culture of negotiation) மாற வேண்டிய அவசரத் தேவை உள்ளது; இதில் உரையாடலும் இராஜதந்திரமுமே மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கான நிலையான வழிமுறைகளாக மாறுகின்றன. ஜியோர்ஜியோ லா பிரா (Giorgio La Pira) பின்வரும் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார்: "போரின் முறைக்கு பதிலாக அமைதியின் முறை பயன்படுத்தப்படட்டும்: பேச்சுவார்த்தை, சந்திப்பு, ஒருமைப்பாடு என்ற முறை, அதாவது உண்மையான மனிதாபிமான முறை!" [197] அனைத்து மக்களும் ஒரு பொதுவான எதிர்காலத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் என்ற விழிப்புணர்வு, "பேச்சுவார்த்தைக் கலாச்சாரம்" என்பது பெருகிய முறையில் பகிரப்பட்ட அரசியல் மற்றும் கலாச்சார அர்ப்பணிப்பாக மாற வேண்டும் என்று கோருகிறது; இது வன்முறைச் சுழற்சியிலிருந்து மனிதகுலத்தைப் படிப்படியாக விலக்கிச் செல்ல வல்லதாகும்.

222. ஆட்சி செய்யும் கௌரவத்தையும் பொறுப்பையும் கொண்டவர்களுக்கு, எனது திருத்தந்தைப் பணியின் தொடக்கத்தில் நான் கூறிய வார்த்தைகளைத் திரும்பக் கூற விரும்புகிறேன்: "நமது உலக மக்கள் அமைதியை விரும்புகிறார்கள், அவர்களின் தலைவர்களிடம் நான் முழு மனதுடன் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன்: நாம் சந்திப்போம், பேசுவோம், பேச்சுவார்த்தை நடத்துவோம்! போர் ஒருபோதும் தவிர்க்க முடியாததல்ல. ஆயுதங்கள் மௌனமாக்கப்படலாம், மௌனமாக்கப்படவும் வேண்டும்; ஏனெனில் அவை பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில்லை, மாறாக அவற்றை அதிகரிக்கவே செய்கின்றன. வரலாற்றை உருவாக்குபவர்கள் அமைதியை ஏற்படுத்துபவர்களே தவிர, துன்பத்தின் விதைகளை விதைப்பவர்கள் அல்ல. நம் அயலவர்கள் முதன்மையாக நம் எதிரிகள் அல்ல, மாறாக நம் சக மனிதர்கள் ஆவர்; அவர்கள் வெறுக்கப்பட வேண்டிய குற்றவாளிகள் அல்ல, மாறாக நாம் பேசக்கூடிய பிற ஆண், பெண்கள் ஆவர். நல்லவர்கள் மற்றும் தீயவர்கள் என்று உலகைப் பிரிக்கும் வன்முறை மனப்பான்மையின் சிறப்பியல்பான மனிக்கேய (Manichean) கருத்துக்களை நாம் நிராகரிப்போம்." [198]

223. வன்முறை மனப்பான்மையை நிராகரிப்பதில், மதங்களுக்கிடையிலான உரையாடல் ஒரு தீர்க்கமான பங்கை வகிக்கிறது; ஏனெனில் மாபெரும் ஆன்மீகப் பாதைகளின் மையத்தில் அமைதியின் செய்தியே உள்ளது. [199] பயங்கரவாதம், வன்முறை அல்லது போரைச் சட்டப்பூர்வமாக்கக் கடவுளின் பெயரைப் பயன்படுத்துபவர்கள் அவரது உண்மையான இயல்பைக் காட்டிக்கொடுக்கிறார்கள்; ஏனெனில் மதத்தின் பெயரால் போராடுவது என்பது மதத்தையே தாக்குவதாகும். [200] புனித இரண்டாம் ஜான் பாலாலும், மேலும் திருத்தந்தை பிரான்சிஸாலும்—எடுத்துக்காட்டாக, அல்-அஸ்ஹர் (Al-Azhar) தலைமை இமாமுடனான அவரது உரையாடல் மூலம்—முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்ட "அசிசியின் ஆவி" (spirit of Assisi), விசுவாசிகள் தங்களின் குறிப்பிட்ட ஆன்மீக மரபுகளின் மிகவும் உண்மையான ஊற்றுகளிலிருந்து அறிவைப் பெற முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது; அங்கு "புனிதமாக்கப்பட்ட வெறுப்புக்கு" (sanctified hatred) எவ்வித இடமுமில்லை.

இராஜதந்திரம் மற்றும் பன்முகத்தன்மையின் (multilateralism) அவசியம்

224. பன்னாட்டு உறவுகளில், மோதல்களைத் தடுப்பதற்கும் நம்பிக்கைப் பிணைப்புகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கும் உரையாடல் என்பது ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு இராஜதந்திரக் கருவியாகும். நமது காலத்தின் சிறப்பியல்பான தூண்டுதலான அறிவிப்புகள், ஆக்ரோஷமான சொல்லாட்சிகள் மற்றும் அதிகார அரசியல் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும்போது, "பேச்சுவார்த்தை நடத்தக் குறைவான 'வசதியானவர்களாகக்' கருதப்படும் அல்லது சட்டப்பூர்வமற்றவர்களாகக் கருதப்படும் பேச்சாளர்கள் உட்பட, அனைத்துத் தரப்பினருடனும் உரையாடலை வளர்ப்பதே இராஜதந்திரத்தின் அழைப்பாகும்." [201] எனவே, அமைதிச் செயல்முறையை முன்னேற்றுவதற்காக, மோதலில் உள்ள தரப்பினரிடையே நல்லெண்ணத்தின் மிகச் சிறிய அறிகுறிகளைக்கூட வளர்க்க ஒவ்வொரு துளி மனத்தாழ்மையையும் பொறுமையையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

225. இணையவெளியும் (Cyberspace) ஒரு போர்க்களமாக மாறிவிட்டது. செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன் ஒருங்கிணைக்கப்படும் இணையத் தாக்குதல்கள், தரவுகளைக் கையாளுதல் மற்றும் செல்வாக்குச் செலுத்தும் பரப்புரைகள் ஆகியவை, வெளிப்படையான ஆயுத மோதல் வெடிப்பதற்கு முன்பாகவே முழு நாடுகளையும் சீர்குலைக்க முடியும். மேலும், இப்பகுதியில், பொறுப்பை நிர்ணயிப்பது பெரும்பாலும் நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது. தாக்குதலை யார் நடத்தினார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரியாதபோது, விகிதாசாரமற்ற எதிர்வினை, தவறான கணக்கீடு மற்றும் மோதல் தீவிரமடைவதற்கான அபாயம் அதிகரிக்கிறது. இக்காரணத்தினால், இந்த புதிய சூழலில் திறம்படச் செயல்படும் திறன் இராஜதந்திரத்திற்கு இருக்க வேண்டும்; "கண்ணுக்குத் தெரியாத" அதேசமயம் உண்மையான வன்முறை வடிவங்களிலிருந்து பொதுமக்களையும் மிகவும் பலவீனமானவர்களையும் பாதுகாப்பதற்காக, டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களின் பயன்பாடு குறித்த பகிரப்பட்ட விதிமுறைகளைப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் அது நிறுவ வேண்டும்.

226. அன்பின் நாகரிகத்தை மேம்படுத்துவதற்குப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், குறிப்பாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை (United Nations), அத்தியாவசியக் கருவிகளாகும்; ஏனெனில் அவை நாடுகளுக்கிடையே உரையாடலை வளர்க்கவும், மோதல்களின் அமைதியான தீர்வு, மக்களின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சி, மிகவும் பலவீனமானவர்களின் பாதுகாப்பு, ஆயுதக் குறைப்பு மற்றும் படைப்பின் மீதான அக்கறை ஆகியவற்றை மேம்படுத்தவும் முடியும். இத்தகைய முயற்சிகளின் மூலம், ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைக்கவும், அகதிகள் மற்றும் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், இராணுவச் செலவினங்களிலிருந்து வளங்களை மனித வளர்ச்சிக்கு மாற்றவும், மற்றும் நமது பொதுவான இல்லத்தைப் பாதுகாக்கவும் பன்னாட்டுச் சமூகம் செயலாற்ற முடியும். ரோமின் திருத்தூதரகப் பீடம் (The Holy See) இந்த முயற்சிகளை ஆதரித்து அவற்றுடன் இணைந்து பயணிக்கிறது; அதே வேளையில் ஐ.நா மற்றும் பன்னாட்டு அரசியல் அமைப்பின் தற்போதைய பலவீனங்கள் ஆழமான சீர்திருத்தங்களின் தேவையை வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதையும் அது உணர்கிறது. இது வெறுமனே தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் குறித்த கேள்வி மட்டுமல்ல; ஏனெனில், நாடுகளின் நெறிமுறை அடித்தளங்களையும் பாதிக்கும் நம்பிக்கைகள் மற்றும் விழுமியங்களின் நெருக்கடியானது, உண்மையான பொதுநலனை நோக்கிப் பன்முகத்தன்மையை (multilateralism) வழிநடத்துவதை மிகவும் கடினமாக்குகிறது. [202]

227. பன்னாட்டுச் சூழலில், திருத்தூதரகப் பீடத்தின் இராஜதந்திரமானது நற்செய்தியின் இரக்கக் கொள்கையை அரசியல் செயல்பாட்டிற்கான உறுதியான அளவுகோலாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. திருத்தூதரகப் பீடம் தன்னை மனிதகுலத்தின் சேவையில் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் வழிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்; இதன்மூலம் பிறரன்பு மற்றும் சத்தியத்தின் பெயரால் மனசாட்சிகளுக்கு அது வேண்டுகோள் விடுக்கிறது, ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பையும் பாதுகாக்கிறது, மேலும் ஏழைகள், புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சார்பாகக் குரல் கொடுக்கிறது. இவ்வாறாக, திருத்தந்தையின் இராஜதந்திரம் திருஅவையின் கத்தோலிக்கத் தன்மையை (அகில உலகத் தன்மையை) வெளிப்படுத்துகிறது; மேலும் புதிய தொழில்நுட்பங்களையும்கூடப் பொதுநலனை நோக்கி வழிநடத்தக்கூடிய ஒரு அன்பின் நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பங்களிக்கிறது.

செபித்தலும் எதிர்நோக்குதலும்

228. பொறுப்பைச் செயல்படுத்துவதற்கான இந்த வழிகள் செபத்தால் ஆதரிக்கப்படுகின்றன, மற்றும் பதிலுக்குச் செபத்திற்கு அவை ஊட்டமளிக்கின்றன. உண்மையில், நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும், அமைதி முதன்மையாக "கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது, நம் அனைவரையும் நிபந்தனையின்றி நேசிக்கும் கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது." [203] ஈஸ்டர் நாளில் இயேசு தன் சீடர்களுக்கு அளித்த கொடை இதுவே: "உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக! இது உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின் அமைதியாகும். ஆயுதமற்ற மற்றும் ஆயுதங்களைக் களையக்கூடிய, தாழ்மையான மற்றும் விடாமுயற்சியுள்ள அமைதி அது." [204] இந்த வார்த்தைகளுடன்தான், பேதுருவின் பீடத்திற்கு நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நாளில் திருஅவையையும் உலகையும் நான் வாழ்த்தினேன். அவற்றை இப்போது நான் திரும்பக் கூற விரும்புகிறேன், மேலும் இந்த கொடைக்காகச் செபிக்குமாறு அனைவரையும் நான் அழைக்கிறேன். அமைதிக்காகச் செபிப்பதிலும், நமது உறவுகளிலும் சமூகத்திலும் அதை அடைவதற்கு நம்மை அர்ப்பணிப்பதிலும் நாம் ஒருபோதும் சோர்வடைய வேண்டாம்.