Magnifica Humanitas

திருத்தந்தை சுற்றுமடல் மேக்னிஃபிகா ஹுமானித்தாஸ் (மாண்புமிகு மனிதகுலம்) பரிசுத்த பிதா திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ செயற்கை நுண்ணறிவுக் காலத்தில் மனித நபரைப் பாதுகாப்பது குறித்து

(சுருக்கமான உள்ளடக்க அட்டவணை மற்றும் முன்னுரை)

முன்னுரை (INTRODUCTION)

நமது காலத்தின் ‘புதிய காரியங்கள்’ (res novae) இரண்டு விவிலிய உருவகங்கள் பொதுநலனுக்காகக் கட்டியெழுப்புதல் மனிதனாக நிலைத்திருத்தல்

முன்னுரை

1. கடவுளால் அதன் முழு மேன்மையோடு படைக்கப்பட்ட மனிதகுலம், இன்று ஒரு முக்கியமான தேர்வை எதிர்கொள்கிறது: ஒரு புதிய பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டுவதா அல்லது கடவுளும் மனிதகுலமும் இணைந்து வாழும் நகரத்தைக் கட்டியெழுப்புவதா. ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பும் பாதுகாக்கப்படும், நீதி மேம்படுத்தப்படும் மற்றும் சகோதரத்துவம் சாத்தியமாக்கப்படும் ஒரு களமாக வரலாற்றை வழிநடத்தும் பணியையும், தனது சொந்த சகாப்தத்தை வடிவமைக்கும் பொறுப்பையும் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் மரபாகப் பெறுகிறது. இருப்பினும், ஒவ்வொரு காலகட்டமும் மனிதாபிமானமற்ற மற்றும் மிகவும் அநீதியான ஒரு உலகத்தை உருவாக்கும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது. மனிதகுலம் தனது உண்மையான அடையாளத்தைச் சீரழிக்கும் அபாயத்தில் இருக்கும்போதெல்லாம், "மனுவுருவான வார்த்தையின் மறைபொருளில் மட்டுமே மனிதகுலத்தின் மறைபொருள் உண்மையாகவே தெளிவாகிறது" [1] என்பதை அறிந்து, கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் மனுவுருவான இறைவனை நோக்கி நமது கண்களை உயர்த்துகிறோம். இயேசு கிறிஸ்துவில், இந்த மனிதகுலம் அதன் மேன்மையில் வழியும், உண்மையும், வாழ்வுமாக மாறி, நாம் ஒவ்வொருவரும் முழுமையை நோக்கி வளர்வதற்கான பாதையைத் திறக்கிறது.

2. வாழும் கல்லான கிறிஸ்துவின் மீது நிறுவப்பட்டுள்ள நாம், தூய ஆவியாரின் வல்லமைமிக்க மற்றும் மறைபொருளான செயல்பாட்டை அனுபவிக்கிறோம்; மேலும் நன்மைக்காக அவரோடு ஒத்துழைக்கும் ஒவ்வொரு உண்மையான மனித முயற்சியும், நாம் நமது நம்பிக்கையை வைத்துள்ள விண்ணகத் தந்தையால் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று நாம் விசுவாசிக்கிறோம். இக்காரணத்தினால், மிகவும் நீதியான ஒரு உலகத்தைக் கட்டியெழுப்பும் ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் நாம் விடாமுயற்சியுடன் பங்களிக்க முடியும்; மேலும் ஒவ்வொரு மனிதரின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதில் ஒத்துழைக்க மற்றவர்களுக்கும் அழைப்பு விடுக்க முடியும். மனிதகுலத்தின் நிகழ்வுகள், கேள்விகள் மற்றும் அபிலாஷைகளை நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் நமது காலத்தின் ஆண், பெண் அனைவருடனும் உரையாடலில் ஈடுபட நாங்கள் விரும்புகிறோம். [2] அவர்களோடு இணைந்து, பொதுநலனுக்காகவும் அனைவருக்கும் மாண்புமிக்க வாழ்வை மேம்படுத்துவதற்காகவும் புதிய பாதைகளை அடையாளம் காண நாங்கள் முற்படுகிறோம். உண்மையில், உரையாடலுக்கான திறந்த மனப்பான்மை என்பது திருஅவையின் அழைப்பின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவில் "கடவுளோடுள்ள ஒன்றிப்பிற்கும் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் ஒற்றுமைக்கும்... ஒரு அருளடையாளமாக" [3] நிறுவப்பட்டுள்ள திருஅவை, நற்செய்தி மனித அனுபவத்திற்கு சவால் விடுத்து அதனை வழிநடத்தும் களமாக வரலாற்றை அங்கீகரிக்கிறது.

3. இந்த உணர்வில்தான், திருத்தந்தை பதின்மூன்றாம் லியோ தனது 'ரேரும் நொவாரும்' (Rerum Novarum) என்ற சுற்றுமடலை 1891-ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார்; அதன் 135-ஆவது ஆண்டு நிறைவை இந்த ஆண்டு நாம் ஆழ்ந்த நன்றியுணர்வுடன் கொண்டாடுகிறோம். அந்த ஆவணத்தின் மூலம், எனக்கு அன்பான முன்னோடித் திருத்தந்தை, சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் குறித்த சிந்தனைக்கு உத்வேகம் அளித்தார்; அதுவே இன்று "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு" (Social Doctrine of the Church) என்று அழைக்கப்படுகிறது. உலகளாவிய காரியங்களில் திருஅவை தனது ஆற்றலை வீணாக்கக் கூடாது என்றும், அதற்குப் பதிலாக நித்திய வாழ்வின் செய்தியை அறிவிப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்றும் சிலர் ஆட்சேபித்தபோது, நற்செய்தி அறிவிப்பு என்பது மக்களின் உறுதியான யதார்த்த வாழ்வைப் புறக்கணிக்க முடியாது என்று கூறி, பதின்மூன்றாம் லியோ யதார்த்தத்துடனும் ஞானத்துடனும் பதிலளித்தார். [4] அதன்பிறகு பல தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன; திருஅவையின் போதக மரபு, மேய்ப்பர்கள், இறையியலாளர்கள் மற்றும் விசுவாசிகள் நற்செய்தியின் ஒளியில் சமூகப் பிரச்சினைகள் குறித்துத் தொடர்ந்து சிந்தித்து வருகின்றனர். இன்று, திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு என்பது ஞானத்தின் மரபாக உள்ளது; இதில் சிந்தனைக்கான கொள்கைகள், பகுத்துணர்வு மற்றும் தீர்ப்புக்கான அளவுகோல்கள், மற்றும் செயல்படுவதற்கான உறுதியான வழிகாட்டுதல்களை நாம் காண்கிறோம். விவிலியம் மற்றும் திரு மரபின் (Sacred Scripture and Tradition) அடிப்படையில் நிறுவப்பட்டு, அறிவியல்களோடு உரையாடி, இது நிகழ்காலத்தின் சவால்களைத் தெளிவாக விளக்கவும், உலகிற்குச் சேவை செய்து தெளிவான கிறிஸ்தவ சாட்சிய வாழ்வை வாழ்வதற்கான பொருத்தமான வழிகளை அடையாளம் காணவும் நமக்கு உதவுகிறது. இது வெறும் கருத்துகளின் மந்தமான தொகுப்பு அல்ல; மாறாக, முழுமையான மற்றும் நீதியான வாழ்வுக்கான மனிதகுலத்தின் அழைப்பைப் பாதுகாத்து விளக்கும் உண்மைகளின் உயிருள்ள தொகுப்பாகும். எனவே, உலகத் தோற்றம் முதல் உலகத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் ஞானத்தின் ஆவியாரின் (காண்க: நீதி 8:22-31) உதவியை இறைஞ்சி, இந்த உயிருள்ள மரபில் எனது சொந்தக் குரலையும் சேர்க்க நான் விரும்புகிறேன்.

நமது காலத்தின் புதிய காரியங்கள் (The res novae of our time)

4. பதின்மூன்றாம் லியோ தனது காலத்தில் "புதிய காரியங்கள்" (rerum novarum) பற்றிப் பேசிய நிலையில், இன்று அவரது ஆழமான போதனைகளை வெறுமனே திரும்பக் கூறுவதோடு நம்மை நாம் சுருக்கிக் கொள்ள முடியாது. மாறாக, நமது காலத்தின் பெரும் போக்குகளை, குறிப்பாகத் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களை விளக்குவதற்கான ஞானத்தைக் கடவுளிடம் நாம் கேட்க வேண்டும். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், எண்மமாக்கல் (digitalization), செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் இயந்திரனியல் (robotics) ஆகியவை நமது உலகத்தை எவ்வளவு வேகமாகவும் ஆழமாகவும் மாற்றி வருகின்றன என்பது பெருகிய முறையில் தெளிவாகி வருகிறது. தொழில்நுட்பம், தன்னளவிலேயே மனிதகுலத்திற்கு எதிரான ஒரு சக்தியாகக் கருதப்படக் கூடாது. மாறாக, ஆரம்பத்திலிருந்தே அது "மனிதனின் தன்னாட்சி மற்றும் சுதந்திரத்தோடு தொடர்புடைய, ஆழமான மனித யதார்த்தமாக" நமது வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வருகிறது. [5] நூற்றாண்டுகளாக, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மனிதகுலத்தின் வாழ்க்கை நிலைமைகளை கணிசமாக மேம்படுத்தியுள்ளது. அதேவேளையில், முன்னேற்றத்தின் ஒவ்வொரு கட்டமும், நன்மையை நோக்கி வழிநடத்தப்படாதபோது தீமை விளைவிக்கக்கூடிய கருவிகளின் தெளிவற்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், இன்று நாம் ஒரு புதிய சூழ்நிலையை எதிர்கொள்கிறோம். வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்களின் அதிகாரமும் பரவலும் அன்றாட வாழ்வின் கட்டமைப்போடு பின்னிப்பிணைந்துள்ளன; அவை முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளை வடிவமைக்கின்றன மற்றும் கூட்டு கற்பனையை ஆழமாகப் பாதிக்கின்றன: "மனிதகுலம் தன்மீது இத்தகைய அதிகாரத்தை இதற்கு முன் ஒருபோதும் கொண்டிருந்ததில்லை." [6] புதிய தொழில்நுட்பங்கள் கற்பனை செய்யக்கூடிய, ஆனால் இன்னும் முழுமையாக கணிக்க முடியாத திசைகளில் விரிவடையும் ஒரு அடிவானத்தைத் திறக்கின்றன. தனிநபர்களின் மாண்பு மற்றும் பொதுநலம் ஆகிய இரண்டின் மீதும் அவை ஏற்படுத்தக்கூடிய சாத்தியமான தாக்கம் மற்றும் நீண்டகால விளைவுகளை மதிப்பிடுவதை இது சிக்கலாக்குகிறது.

5. நமது காலத்தின் சவால்களை சிந்தனைத் தெளிவுடனும் பொறுப்புணர்வுடனும் எதிர்கொள்ளும் பணி இப்போது நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. நீதியை நிலைநிறுத்தவும், தொழில்நுட்ப அதிகாரத்தின் சிதைக்கும் விளைவுகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் வல்லமை வாய்ந்த போதுமான ஒழுங்குமுறை கருவிகளை (regulatory tools) நிறுவுவது அவசியமாகும். ஆயினும்கூட, பிரச்சினை ஒழுங்குமுறையோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் எச்சரித்தபடி, இன்று இந்த அதிகாரத்தை யார் கையில் வைத்திருக்கிறார்கள், அவர்கள் அதனை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை நாம் யதார்த்தமாக நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: "அணுசக்தி, உயிரித் தொழில்நுட்பம், தகவல் தொழில்நுட்பம், நமது சொந்த டி.என்.ஏ பற்றிய அறிவு, மற்றும் நாம் பெற்றுள்ள பல திறன்கள்... அந்த அறிவைக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும், குறிப்பாக அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்கான பொருளாதார வளங்களைக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் மீதும் முழு உலகத்தின் மீதும் ஈர்க்கக்கூடிய ஆதிக்கத்தை வழங்கியுள்ளன என்பதையும் அங்கீகரிக்க வேண்டும்." [7] கடந்த காலத்தில், கண்டுபிடிப்புகளை வழிநடத்துவதும் நெறிப்படுத்துவதும் பெரும்பாலும் அரசின் கைகளில்தான் இருந்தது. ஆனால் இன்று, வளர்ச்சியின் முக்கிய உந்துசக்திகளாகத் திகழ்பவர்கள், பல அரசாங்கங்களின் வளங்களையும் தலையிடும் திறனையும் விஞ்சிய தனியார் தரப்பினராகவும், பெரும்பாலும் நாடுகடந்த நிறுவனங்களாகவும் உள்ளனர். இவ்வாறு தொழில்நுட்ப அதிகாரம் முன்னோடியில்லாத, பெருமளவில் "தனியார்" தன்மையைப் பெறுகிறது; இது அத்தகைய அதிகாரத்தைப் பகுத்துணர்வதையும், நிர்வகிப்பதையும், பொதுநலனை நோக்கி வழிநடத்துவதையும் இன்னும் சவாலானதாக ஆக்குகிறது.

6. இக்காரணத்தினால், நடைபெற்று வரும் மாற்றங்களின் ஆன்மீக மற்றும் கலாச்சார வேர்களை அடையாளம் காண்பதற்கான ஒரு கூட்டுப் பகுத்துணர்வின் (shared discernment) செயல்முறையைத் தொடங்குவது அவசியமாகும். நாம் தற்செயலான நிகழ்வுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினால், தொடர்ச்சியான அவசரநிலைகள் நமது பாதையின் திசையைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கும் அபாயத்திற்கு ஆளாவோம். நாம் ஒரு விரைவான மாற்றத்தின் கட்டத்தில், அதாவது ஒரு "சகாப்தத்தின் மாற்றத்தில்" வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்; இதில் - சிலர் புதிய தொழில்நுட்பங்களின் எதிர்காலத்திற்காகப் போட்டியிடுகிறார்கள், மற்றவர்கள் அந்த விஷயத்தைக் குறித்து சிந்திப்பதில் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறார்கள் - ஆனால் பெரும்பாலான மக்கள் கவனித்துக் கொண்டும், காத்திருந்தும், தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டும், நடப்பது நன்மையாக இருக்கட்டும் என்று வெறுமனே நம்பிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். இதே காரணத்தினால், முக்கியமான சில கேள்விகள் நமது மனசாட்சியின் மீது திணிக்கப்படுகின்றன, அவற்றை இனிமேலும் தவிர்க்க முடியாது: நாம் எங்கே செல்கிறோம்? எந்த இலக்கை நோக்கி நம்மை வழிநடத்த விரும்புகிறோம்? ஒரு மக்களாகவும் மனித சமுதாயமாகவும் நாம் எந்தத் திசையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

இரண்டு விவிலிய உருவகங்கள்

7. இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கவும், செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தை எவ்வாறு பொறுப்புடன் கடந்து செல்வது என்பதைப் பகுத்துணரவும், விவிலியத்திலிருந்து இரண்டு காட்சிகளை நான் நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்: பாபேல் கோபுரத்தின் கட்டுமானம் (காண்க: தொநூ 11:1-9) மற்றும் எருசலேமின் மதில்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் (காண்க: நெகே 2-6). பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறு தொடக்க நூலில், மனிதகுலத்தின் தோற்றத்தில், நோவாவின் புதல்வர்களின் பரம்பரைக்குப் பிறகு உடனடியாகக் காணப்படுகிறது. சினார் நிலத்தில் ஒரு சமவெளியில் குடியேறிய பிறகு, மக்கள் ஒரு நகரத்தையும், "வானளாவிய சிகரம் கொண்ட" (தொநூ 11:4) ஒரு கோபுரத்தையும் கட்ட முடிவு செய்தனர். பூமி முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்டு விடுவோம் என்று பயந்து, அவர்கள் தங்களுக்கான நிலைத்தன்மையையும் அதிகாரத்தையும் உறுதி செய்யவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தங்களுக்கு "ஒரு பெயரை நிலைநாட்டவும்" முற்பட்டனர். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான சாதனையாக இருந்தது: ஒரே மொழி, ஒரே தொழில்நுட்பம், ஒரே திசை. இருப்பினும், அத்திட்டம் தனக்குள் ஒரு ஆழமான ஆபத்தை மறைத்து வைத்திருந்தது. அது கடவுளைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி உருவாக்கப்பட்ட ஒரு திட்டம்; பன்முகத்தன்மையை அழித்து, ஒன்றிப்புக்குப் பதிலாக (communion) ஒரேமாதிரியான தன்மையைத் (homogenization) தேர்ந்தெடுத்த ஒரு திட்டமாகும். ஒரு நகரம் பெருமையின் மீதும், சுய-சார்பு என்ற மமதையின் மீதும் கட்டப்படும்போது, தகவல் தொடர்பு முறிவடைகிறது, மொழிகள் குழப்பமடைகின்றன, மக்கள் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் போகிறார்கள். இதன் விளைவு ஒற்றுமையல்ல, சிதறடிப்பே ஆகும். எனவே, பாபேல் கோபுரத்தின் நிகழ்வு எதைக் காட்டுகிறது என்றால், எந்த ஒரு பிரம்மாண்ட முயற்சியாக இருந்தாலும், அது சுய-உறுதிப்பாட்டிலிருந்து எழுந்தால், செயல்திறனுக்காக மனித மாண்பைப் பலியிட்டால், மற்றும் கடவுளின் ஆசீர்வாதமின்றி வானத்தை எட்ட விரும்பினால் அதன் எல்லைகள் எத்தகைய அழிவைத் தரும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

8. மறுபுறம், நெகேமியா நூல் பண்டைய இஸ்ரயேல் வரலாற்றில் பெரும் பலவீனமான ஒரு காலத்தில் தொடங்குகிறது. பாபிலோனிய நாடுகடத்தலுக்குப் (Babylonian exile) பிறகு, மக்களில் ஒரு பகுதியினர் எருசலேமுக்குத் திரும்பினர், ஆனால் நகரம் இன்னும் இடிபாடுகளில்தான் இருந்தது, மதில்கள் இடிந்தும் கதவுகள் எரிக்கப்பட்டும் இருந்தன (காண்க: நெகே 1-2). பாரசீக மன்னர் அர்தக்சஸ்தாவின் சேவையில் இருந்த நெகேமியா என்ற யூதர், தனது மூதாதையர் நகரத்தின் பேரழிவு நிலை குறித்த செய்தியைப் பெற்றார். செயல்படுவதற்கு முன், அவர் நோன்பிருந்து, ஜெபித்து, மக்களுக்காகப் பரிந்துரைத்தார். பின்னர் அவர் எருசலேமுக்குத் திரும்ப மன்னரிடம் அனுமதி கேட்டார், வந்தவுடன், அழிந்த பகுதிகளை அமைதியாக ஆய்வு செய்தார். அவர் மேலிருந்து தீர்வுகளைத் திணிக்கவில்லை. குடும்பங்களைக் கூட்டினார், மதிலின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப ஒவ்வொன்றுக்கும் பொறுப்பளித்தார், அவர்களின் கவலைகளுக்குச் செவிமடுத்தார், அவர்களின் முயற்சிகளை ஒருங்கிணைத்தார் மற்றும் எதிர்ப்புகளைச் சமாளித்தார். இந்த விவரிப்பு நகரம் எவ்வாறு மறுபிறப்பு அடைகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது; அது ஒரு மனிதனின் முயற்சியால் அல்ல, மாறாக அனைவரின் கூட்டுப் பொறுப்பால்: ஆண்கள், பெண்கள், குருக்கள், கைவினைஞர்கள், குடும்பத் தலைவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் என அனைவரும் அதில் பங்கு வகித்தனர். இது கடவுளை மையமாகக் கொண்ட ஒரு செயலாகும்; கற்களால் கட்டியெழுப்புவதற்கு முன், உறவுகளை இது கட்டியெழுப்புகிறது. இவ்வாறு, பண்டைய எருசலேம் ஒரு பொதுவான மொழியை மீண்டும் கண்டறிகிறது - அது ஒரேமாதிரியான மொழியல்ல, மாறாக ஒன்றிப்பின் மொழி; அதாவது, அனைத்து நபர்களும் தத்தம் பங்கை ஏற்றுக்கொண்டு, தங்களது பலம் ஆண்டவரிடமிருந்தே வருகிறது என்பதை உணரும்போது எழும் இணக்கமான மொழியாகும்.

9. இந்த இரண்டு உருவகங்களின் ஒளியில், தூய ஆவியார் இன்று தொழில்நுட்பத்துடனும், நடைபெற்று வரும் டிஜிட்டல் புரட்சியுடனும் நமக்குள்ள உறவைக் குறித்து நமக்குச் சவால் விடுக்கிறார். அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் என்பவை மனிதகுலத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட தாலந்துகள் ஆகும், அவை கனி தர வேண்டும் (காண்க: மத் 25:14-30). தொழில்நுட்பமானது குணமாக்கவும், இணைக்கவும், கல்வி கற்பிக்கவும் மற்றும் நமது பொதுவான இல்லத்தைப் (common home) பாதுகாக்கவும் வல்லமை கொண்டுள்ளது; ஆனால் அது பிரிக்கவும், ஒதுக்கவும், மற்றும் புதிய வடிவ அநீதிகளை உருவாக்கவும் கூடும். கருத்தியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், தொழில்நுட்பம் தன்னளவிலேயே மனிதகுலத்தின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வும் அல்ல, அது இயல்பாகவே தீயதும் அல்ல. நடைமுறையில், தொழில்நுட்பம் ஒருபோதும் நடுநிலையானது அல்ல, ஏனென்றால் அதை உருவாக்குபவர்கள், நிதியளிப்பவர்கள், ஒழுங்குபடுத்துபவர்கள் மற்றும் பயன்படுத்துபவர்கள் ஆகியோரின் குணாதிசயங்களை அது தனக்குள் ஏற்றுக்கொள்கிறது. எனவே, முதன்மையான தேர்வு என்பது தொழில்நுட்பத்திற்கு "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்று சொல்வதல்ல, மாறாக பாபேலைக் கட்டுவதா அல்லது எருசலேமை மீண்டும் கட்டுவதா என்பதற்கு இடையிலான தேர்வாகும்; வானங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் துடிக்கும் அதிகாரத்திற்கும், சகோதரத்துவ சகவாழ்வின் மதில்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்பக் கடவுளின் முன்னிலையில் இணைந்து உழைக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான தேர்வாகும்.

10. ஆகவே, பலவீனமானவர்களைப் பலியிடும் லாப வெறியாகிய சிலைவழிபாடு, வேறுபாடுகளைச் செயலிழக்கச் செய்யும் ஒரேமாதிரியான தன்மை, மற்றும் மனித நபரின் மறைபொருள் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் தரவுகளாகவும் (data) செயல்திறனாகவும் (performance) ஒரு மொழியால் - அது டிஜிட்டல் மொழியாகவே இருந்தாலும் - மொழிபெயர்க்க முடியும் என்ற போலி பாசாங்கு ஆகியவைகளை உள்ளடக்கிய "பாபேல் நோய்க்குறியை" நாம் தவிர்க்க வேண்டும். கடவுளை விலக்கி, மற்றவரை ஒரு கருவியாகக் குறைக்கும் எதிர்காலத்தைக் கட்டியெழுப்பும் மனிதாபிமானமற்ற அபாயம் என்பது, ஒரு பழமையான மற்றும் எப்போதும் புதிய சோதனையாகும்; இது இன்று தொழில்நுட்ப போர்வையில் வருகிறது. அதற்குப் பதிலாக, "நெகேமியாவின் வழியை" நாம் தேர்ந்தெடுப்போம்; இது இறைநகரத்தை நாடுகடத்தப்பட்டவர்கள் திரும்பி வருவதற்கான பாதுகாப்பான இடமாக மாற்றுவதற்கு இணைந்து உழைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பல்வேறு குரல்கள் மற்றும் தரிசனங்கள் பேசப்படும் மொழிகளின் பன்முகத்தன்மையால் ஏற்படும் குழப்பத்தை சில நேரங்களில் நமக்கு நினைவூட்டினாலும், அவற்றிலிருந்தே ஒரு பிரகாசமான சாத்தியம் எழுகிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்வதே இன்று மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் ஆகும். உண்மையில், இது பன்முகத்தன்மையை ஒரு வளமாக மாற்றுவதற்கும், நீதியையும் சகோதரத்துவத்தையும் வளர்ப்பதற்கான பொதுவான அடித்தளமாக செவிமடுத்தல் மற்றும் உரையாடலை மாற்றுவதற்குமான சாத்தியக்கூறாகும். இந்தப் பகிரப்பட்ட பணியில், கடவுளை நோக்கிய நற்செயல்களுக்கு வழிகாட்டும் தனித்துவமான பங்கை கிறிஸ்தவர்கள் கண்டறிகிறார்கள்; இதனால், அவரது ஒளியில், பன்முகத்தன்மை சீர்குலைவுக்குள் சிதறிவிடாமல், மாறாக ஒருங்கினைப்பு நிலை (Synodality) অনুশীলনের மூலம், மனிதகுலம் தனது உறுதியான அடித்தளங்களையும் இறுதி முடிவையும் மீண்டும் கண்டறியும் இடமாக மாறுகிறது. திருவெளிப்பாடு நூலில், யோவான் புதிய எருசலேம் முழு மனிதகுலத்திற்குமான ஒரு பரிசாக "கடவுளிடமிருந்து விண்ணகத்தை விட்டு இறங்கி வருவதை" (திவெ 21:2) காண்கிறார். இந்த அருளின் தரிசனம், இன்றைய "நகரங்களுக்குள்" சமூகத்தில் அமைதியான, நீதியான மற்றும் மாண்புமிக்க வாழ்வை வளர்ப்பதற்கு ஒன்றிணைந்து செயல்பட நம் கிறிஸ்தவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அழைப்பாக அமைகிறது.

பொதுநலனுக்காகக் கட்டியெழுப்புதல்

11. பொதுநலன் என்ற அடித்தளத்தில் ஒரு நகரத்தைக் கட்டியெழுப்புவது என்பது, முதன்மையாக, கடவுளுடனான உறுதியான உறவின் அடிப்படையில் கட்டியெழுப்புவதைக் குறிக்கிறது. அவரது அன்பின் உண்மை நம்மை "வாழ்வை நிறைவாகப் பெறவும்" (யோவா 10:10) அவரோடு ஒன்றித்திருக்கவும் அழைக்கிறது என்பதை அங்கீகரிப்பதாகும். புனித அகஸ்டினைப் போல, நாமும், "ஆண்டவரே, உமக்காகவே எங்களைப் படைத்தீர், உம்மில் இளைப்பாறும் வரை எங்கள் இதயம் அமைதியற்றதாகவே இருக்கும்" [8] என்று கூற முடியும். உண்மையில், வாழ்வின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கிய மகிழ்ச்சிக்கான ஆசையைக் கடவுள் நமது இதயங்களில் பொறித்துள்ளார். நமது காலத்தின் ஆண், பெண் அனைவருடனும் உரையாடும் திருஅவை, இந்த ஆசையைப் பாதுகாத்து, அதன் ஆழமான உண்மையை நோக்கி வழிநடத்த வேண்டியதன் அவசரத் தேவையைக் கண்டறிகிறது.

12. இரண்டாவதாக, பொதுநலனுக்காகக் கட்டியெழுப்புவது என்பது மனிதகுலத்தின் வரம்புகளையும் பலவீனங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளுவதைக் குறிக்கிறது; அவற்றை சரிசெய்யப்பட வேண்டிய ஒரு பிழையாகக் கருதக்கூடாது. இன்று, வாழ்வின் முழுமைக்கான மனித ஆசை, ஏமாற்றும் இலக்குகளால் தவறாக வழிநடத்தப்படும் அபாயத்தில் உள்ளது; அனைத்து பலவீனங்களிலிருந்தும் நம்மை விடுவிப்பதாக உறுதியளிக்கும் ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் எதிர்பார்ப்பு, மற்றும் முழு மக்களையும் பின்தங்கச் செய்யும் நல்வாழ்வின் மாதிரிகள் ஆகியவை இதில் அடங்கும். சமத்துவமின்மையை அதிகப்படுத்தும் முன்னேற்றத்தின் வடிவங்களிலும், மக்களின் காயங்களை ஆற்ற இயலாத உடனடித் தீர்வுகளிலுமே, எல்லையற்ற "மேம்பாடுகளில்" (upgrades) நாம் அடிக்கடி நமது நம்பிக்கையை வைக்கிறோம். இதன் விளைவாக, சிலர் எல்லையற்ற சுய-உறுதிப்பாடு என்ற மாயையைப் பின்தொடரும் அதே வேளையில், பலருக்கு அடிப்படைத் தேவைகள் கூட மறுக்கப்படுகின்றன. உண்மையான நிறைவு என்பது பலவீனங்களை அகற்றுவதன் மூலம் அடையப்படுவதில்லை, மாறாக இணக்கமான வளர்ச்சியின் மூலமே அடையப்படுகிறது என்பதைத் திருஅவை உறுதியான, அதேசமயம் தாழ்மையான குரலில் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. சுதந்திரமும் பொறுப்புணர்வும் பரஸ்பர அக்கறையுடனும் உண்மையான தோழமையுடனும் (solidarity) பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில்தான் இது காணப்படுகிறது; மேலும் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பும், அனைத்து மக்களின் நன்மையுமே முன்னேற்றத்திற்கான அளவுகோலாக இருக்கும் இடத்தில்தான் இது மலருகிறது.

13. மூன்றாவதாக, அனைவரும் தழைத்தோங்கக்கூடிய ஒரு உலகத்தைக் கட்டியெழுப்பப் பகிரப்பட்ட பொறுப்பும் தைரியமும் தேவை. உலகம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களின் எடையை எவரும் தனித்துச் சுமக்க முடியாது, அதேபோல எவரும் தங்கள் பங்கைச் செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பலவீனமானவர்களும் அல்ல, ஏனெனில் "வலுவின்மையில்தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்" (2 கொரி 12:9). அறிவியலாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள், தொழில்முனைவோர் மற்றும் தொழிலாளர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், சிவில் சமூகம், மக்கள் இயக்கங்கள் மற்றும் விசுவாச சமூகங்கள் என அனைவருக்கும் மதிலின் ஒரு சொந்தப் பகுதி வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே துணைமைக்கொள்கையின் (subsidiarity) தர்க்கமாகும்; இது நிலைத்தன்மை, செழிப்பு மற்றும் அமைதியை வளர்ப்பதற்கான சிறந்த வழியாக தலைமுறைகள், மக்கள், துறைகள் மற்றும் கலாச்சாரங்களுக்கு இடையிலான ஒத்துழைப்பை மதிக்கிறது. பதட்டங்கள் அல்லது வேறுபாடுகளைக் கண்டு நாம் மிரண்டுவிடக் கூடாது, ஏனெனில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட பொறுப்புணர்வால் வழிநடத்தப்படும்போது அவையே ஆக்கபூர்வமான சக்திகளாக மாறக்கூடும்.

14. இறுதியாக, பொதுநலனுக்காகக் கட்டியெழுப்புவதற்கு நற்செய்தி மொழி தேவைப்படுகிறது. அவமானப்படுத்தும் அல்லது விரோதமான வார்த்தைகளை நாம் தவிர்க்க வேண்டும், அதற்குப் பதிலாக ஒளியூட்டும் தெளிவையும் புதிய சாத்தியக்கூறுகளைத் திறக்கும் வெளிப்படைத்தன்மையையும் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அப்பாவியான உற்சாகங்களை நாம் மன்னிக்கவோ, அல்லது ஆதாரமற்ற அச்சங்களைத் தூண்டவோ முடியாது. மாறாக, பகுத்துணர்வதற்கான தரநிலைகளை நாம் நிறுவுவோம் - மனித நபரின் மாண்பு, வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை (universal destination of goods), ஏழைகளுக்கான முன்னுரிமைத் தெரிவு, நமது பொதுவான இல்லத்தின் மீதான அக்கறை மற்றும் அமைதி - மேலும் இந்தத் தரநிலைகளை பொறுப்பான திட்டமிடல், மனித மற்றும் சமூகத் தாக்கத்தின் மதிப்பீடு, மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களை உள்ளடக்குதல், டிஜிட்டல் கல்வியறிவை மேம்படுத்துதல் மற்றும் நீதி, அமைதியை நோக்கி ஆராய்ச்சிகள், தொழில்துறைகளை வழிநடத்துதல் போன்ற நடைமுறைகளாக மாற்றுவோம்.

மனிதனாக நிலைத்திருத்தல்

15. 2025-ஆம் ஆண்டின் சாதாரண யூபிலி ஆண்டில், நாம் நம்பிக்கையின் திருப்பயணிகளாக நடந்து, பல அருட்கொடைகளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டோம். இந்தத் கொடைகளால் பலப்படுத்தப்பட்டு, நமக்கு முன்னால் உள்ள கடினமான பணிகளையும் சவாலான கோரிக்கைகளையும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள நாம் முன்னேற முடியும். மனித மாண்பு புதிய மனிதாபிமானமற்ற வடிவங்களால் அச்சுறுத்தப்படும் செயற்கை நுண்ணறிவுக் காலத்தில், ஆழமாக மனிதனாகவே நிலைத்திருப்பது நமது கட்டாயக் கடமையாகும். நமக்கு அருளப்பட்டதும், கிறிஸ்துவில் அதன் முழுமையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டதுமான மனிதகுலத்தின் மேன்மையை நாம் அன்புடன் பாதுகாக்க வேண்டும்; எந்த ஒரு இயந்திரமும் அந்தப் பேரொளியை ஈடுசெய்ய முடியாது. உண்மையான முன்னேற்றம் என்பது எப்போதும் மற்றவர்களுக்காகத் திறந்திருக்கும் இதயம், செவிமடுக்கத் தயாராக இருக்கும் நுண்ணறிவு, மற்றும் பிரிப்பதைத் தவிர்த்து இணைக்கத் தேடும் விருப்பம் ஆகியவற்றிலிருந்தே உருவாகிறது.

16. கத்தோலிக்க விசுவாசிகள் அனைவருக்கும், அனைத்து கிறிஸ்தவர்களுக்கும், நல்மனம் கொண்ட அனைத்து ஆண், பெண் அனைவருக்கும் இந்த இதயப்பூர்வமான வேண்டுகோளை நான் முன்வைக்கிறேன். நமது காலத்தின் "கட்டுமானக் களத்தில்" நமது கைகளை அழுக்காக்கிக் கொள்ள நாம் பயப்பட வேண்டாம். நெகேமியாவைப் போல, நாம் ஜெபிப்போம், விவேகத்துடன் திட்டமிடுவோம், விடாமுயற்சியுடன் உழைப்போம்; நமது செயல்களின் முன்னணியில் கடவுளையும், நமது தேர்வுகளின் மையத்தில் மனித நபரையும் வைப்போம். இவ்வாறு, "நிராகரிக்கப்பட்ட கற்கள்" - ஏழைகள், நோயாளிகள், புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் நம்மில் சிறியோர் - மூலைக்கல்லாக மாறுவார்கள்; அன்பு மற்றும் பிரமாணிக்கம் இறுதியாகச் சந்திக்கும், நீதியும் அமைதியும் ஒன்றையொன்று தழுவிக்கொள்ளும் (காண்க: திபா 85:10) ஒரு உறுதியான, வரவேற்கும் பொதுவான இல்லம் பூமியில் உருவாகும். இந்த ஆசீர்வாதத்தையே நாம் கடவுளிடம் இறைஞ்சுகிறோம்; பாபேலின் கட்டடக் கலைஞர்களாக அல்லாமல், ஒன்றிப்பைக் கட்டியெழுப்புபவர்களாக இருப்பதே நமக்கு முன் நிற்கும் பணியாகும். அழிவை நோக்கிய கோபுரங்களின் அதிபதிகளாக அல்லாமல், வரவிருக்கும் இறையரசின் ஊழியர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும். ஒரு மேய்ப்பனின், ஒரு தந்தையின் இதயத்தோடு, மற்றொரு பாபேல் கோபுரத்தைக் கட்டுவதைக் கைவிடுமாறும், பொதுநலனைக் கட்டியெழுப்ப ஒன்றிணையுமாறும் நான் அனைவரையும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; இதனால் மனிதகுலம் அதன் அழகை ஒருபோதும் இழக்காது, மேலும் மனித இதயமே கடவுள் குடிகொள்ள விரும்பும் இடம் என்பதை உலகம் மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ந்துகொள்ளும்.

அதிகாரம் 1: நற்செய்திக்குப் பிரமாணிக்கமான ஆற்றல்மிக்க அணுகுமுறை

17. இந்த முதல் அதிகாரத்தில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு (Social Doctrine of the Church) அதன் ஆற்றல்மிக்க தன்மையை நிரூபிக்கும் வகையில், சமீபத்திய திருத்தந்தையர்களின் போதக மரபிலும் (Papal Magisterium), இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்திலும் எவ்வாறு வடிவம் பெற்றுள்ளது என்பதைச் சுருக்கமாக முன்வைக்க உத்தேசித்துள்ளேன். உண்மையில், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் (revealed Truth) ஒளியில் வரலாற்று ரீதியான கேள்விகளுக்கு இந்தப் போதனை பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை ‘புதிய காரியங்கள்’ (res novae) கோருகின்றன. இது சம்பந்தமாக, செயற்கை நுண்ணறிவும் கூட வெறுமனே படிக்கப்பட வேண்டிய மற்றொரு கருப்பொருளாகவோ அல்லது நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நெருக்கடியாகவோ கருதப்படக் கூடாது; மாறாக, இது சமூகக் கோட்பாட்டின் வகைப்பாடுகளுக்கு உள்ளிருந்தே சவால் விடுத்து, நற்செய்திக்கு பிரமாணிக்கமாக இருப்பதில் அவற்றின் மேலதிக வளர்ச்சிக்கு அழைப்பு விடுக்கும் ஒரு முன்னேற்றமாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

18. எவ்வாறாயினும், தனிப்பட்ட திருத்தந்தையர்களின் பங்களிப்பு மற்றும் அவர்களின் மிக முக்கியமான ஆவணங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கு முன், திருஅவை வரலாற்றில் இருக்கும் விதம் மற்றும் உலகோடு தொடர்பு கொள்ளும் விதம் குறித்த சில அடிப்படைக் கொள்கைகளை நாம் முதலில் தெளிவுபடுத்தாவிட்டால், இந்த மேலோட்டப் பார்வை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட மாட்டாது. அவ்வாறு செய்யத் தவறினால், சமூகக் கோட்பாடு என்பது "உலகாயத" விவகாரங்களில் (worldly matters) தேவையற்ற தலையீடாகவோ அல்லது மேலிருந்து திணிக்கப்படும் ஒரு வெளிப்புற நெறிமுறையாகவோ கருதப்படும் அபாயத்திற்கு உள்ளாகும். யதார்த்தத்தில், இது மனிதகுலத்துடன் இணைந்து நடக்கும், உலகாயத உண்மைகளின் தன்னாட்சியையும் (autonomy of earthly realities) திருஅவைக்கும் அரசியல் சமூகங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டையும் அங்கீகரிக்கும் ஒரு திருஅவையிலிருந்தே உருவாகிறது. உண்மையில், இதற்காகவே திருஅவை பொதுநலனுக்குச் சேவை செய்யப் பாடுபடுகிறது.

மனித வரலாற்றில் பயணிக்கும் திருஅவை

19. முழு மனித குடும்பத்திற்கும் ஒன்றிப்பின் அடையாளமாகத் திருஅவை உலகில் உள்ளது. செவிமடுத்தல், உரையாடல் மற்றும் சேவை செய்தல் என்ற தனது குறிப்பிட்ட அழைப்பை நிறைவேற்றுவதற்கும், தற்கால ஆண், பெண் இருபாலரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய அனைத்திற்கும் பதிலளிப்பதற்கும் தற்போதைய களமாக இன்றைய கேள்விகளையும் சவால்களையும் திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது. மக்களின் வாழ்க்கையில் உள்ள இந்த ஈடுபாடு, தனது பணி வரலாற்றுச் சாரம் கொண்டது என்பதையும், சமூக உறவுகள் கட்டமைக்கப்படும் விதத்தில் தனக்கு ஒரு பொறுப்பு உள்ளது என்பதையும் திருஅவை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. இக்காரணத்தினால், சமூகத்தை வடிவமைக்கும் சக்திகளுக்குத் தன்னை ஒரு அந்நியராக அவள் கருத முடியாது. மாறாக, சமூகம் வளர்ச்சியடையும் மற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்படும் செயல்முறைகளில் திருஅவை தீவிரமாகப் பங்கேற்கிறது, மேலும் மிகவும் நீதியான மற்றும் சகோதரத்துவமிக்க சமூகத்தை உருவாக்குவதில் தனது சொந்தப் பங்களிப்பை அவள் வழங்குகிறாள். திருஅவையின் பணியின் இந்த வரலாற்றுப் பரிமாணத்தைத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் வலியுறுத்தினார்: "மதத்தை சமூக மற்றும் தேசிய வாழ்வில் செல்வாக்கு செலுத்தாமல், சிவில் நிறுவனங்களின் நிலைத்தன்மை குறித்து அக்கறையில்லாமல், சமூகத்தைப் பாதிக்கும் நிகழ்வுகள் குறித்து கருத்துத் தெரிவிக்க உரிமையின்றி, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் உள் அறைக்குள்ளேயே ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்று எவரும் கோர முடியாது." [9]

20. வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் மனிதகுலத்தோடு இணைந்து பயணிக்கும் திருஅவையின் அழைப்பும் கடமையும், உலகாயத உண்மைகள் (earthly realities) அவற்றிற்கே உரிய சொந்தப் பண்பையும் ஒழுங்கையும் கொண்டுள்ளன என்பதை அங்கீகரிக்க அவளை வழிநடத்துகிறது. இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் 'காவுடியும் எத் ஸ்பெஸ்' (Gaudium et Spes) என்ற தனது அருள்பணி அரசமைப்பில் (Pastoral Constitution) இந்தக் கொள்கையைக் குறிப்பிட்ட துல்லியத்துடன் வெளிப்படுத்தியது. அதன் அறுபதாம் ஆண்டு நிறைவை 2025 டிசம்பர் 7 அன்று நாம் நன்றியுடன் நினைவுகூர்ந்து கொண்டாடினோம்: "உலகாயத விவகாரங்களின் தன்னாட்சி என்பது, படைக்கப்பட்ட பொருள்களும் சமூகங்களும் அவற்றிற்கே உரிய சொந்த விதிகளையும் மதிப்பீடுகளையும் கொண்டுள்ளன என்பதைக் குறிக்குமானால்... அந்தத் தன்னாட்சிக்கான கோரிக்கை முற்றிலும் சரியானதே." [10] நமது மனிதப் பார்வை பாதுகாத்து, வளர்த்து, நிறைவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டிய ஒரு மூல நன்மையின் முத்திரையைப் படைப்பு தாங்கியுள்ளது என்பதை இந்தக் கூற்று காட்டுகிறது. இது சம்பந்தமாக, யதார்த்தத்தை அதன் முழு ஆழத்தில் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு வழியைத் திருஅவை தானாகவே முன்வந்து வழங்குகிறது. ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பு, சமூகங்களின் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் அனைவரின் நன்மை ஆகியவற்றை மேம்படுத்தும் தேர்வுகளை அவள் தாழ்மையான உறுதியுடன் ஆதரிக்கிறாள். இவ்வாறு, உலகை அடக்கி ஆள முற்படாமல், ஒவ்வொரு மனித முயற்சியிலும் தூய ஆவியார் மனிதகுலத்தின் இதயத்தில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தும் நீதியினதும் அமைதியினதும் வாக்குறுதி கனி தருமாறு திருஅவை உலகோடு இணைந்து நிற்கிறது.

21. வரலாற்றின் போக்கில் ஆண், பெண் அனைவரின் சுதந்திரத்தையும் கடவுள் நிலைநிறுத்துகிறார் என்பதை அங்கீகரித்த இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம், திருஅவைச் சமூகத்திற்கும் அரசியல் சமூகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உறுதிசெய்தது; ஒவ்வொன்றும் முழு சுயாட்சியுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியது. சிவில் சமூகம் மற்றும் பொது நிறுவனங்களுடனான தனது உறவின் மூலமாகவும் உலகில் திருஅவையின் இருப்பு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அமைப்புகளுடன் ஈடுபடுவதன் மூலம், சமூக மற்றும் அரசியல் உண்மைகளின் மதிப்பைத் திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது மற்றும் அவற்றின் குறிப்பிட்ட பொறுப்புகளை மதிக்கிறது; தனிநபர்களின் நல்வாழ்வை வளர்க்கும் மற்றும் சமூகத்தின் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தும் அனைத்தையும் ஆதரிக்கிறது. அரசிற்குச் சொந்தமான பணிகளைத் தான் ஏற்றுக்கொள்வதாகத் திருஅவை உரிமை கொண்டாடுவதில்லை. மாறாக, பொதுநலனுக்குச் சேவை செய்பவர்களை அவள் மதிக்கிறாள்; சமூகத்திற்குள் சிவில் நிறுவனங்கள் கொண்டிருக்கும் பொறுப்பை அவள் உறுதியாக ஏற்றுக்கொள்கிறாள். அதேவேளையில், திருஅவையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள பணி, நமது காலத்தின் ஆண், பெண் படும் உண்மையான துன்பங்களை நோக்கிப் பேச அவளைத் தூண்டுகிறது. இந்த நெருக்கம் சிவில் நிறுவனங்களை இடமாற்றம் செய்யும் நோக்கத்திலிருந்தோ, அல்லது அவற்றின் வேலைகள் மீதான மறைமுக விமர்சனத்திலிருந்தோ எழவில்லை. மாறாக, இது நற்செய்தியின் அன்பியத்திலிருந்தே (evangelical charity) உருவாகிறது; மனிதகுலத்தின் காயங்கள் அதிக தீவிரத்துடன் மேலெழும்போது அவற்றின் அருகே செல்ல இது திருஅவையைத் தூண்டுகிறது. திருஅவை தலையிடும்போது, நல்ல சமாரியனின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, விவேகத்துடனும் நெருக்கத்துடனும் அவ்வாறு செய்கிறாள்; அவசரத் தேவையிலிருந்து எழுவது நிரந்தர விதியாக மாற முடியாது என்பதையும், சிவில் சமூகத்திற்கு உரிய நிறுவனப் பொறுப்புகளை அது மாற்றீடு செய்ய முடியாது என்பதையும் அவள் அறிந்திருக்கிறாள்.

22. இந்த இருவழி அங்கீகாரத்திலிருந்து தொடங்குவது - உலகாயத உண்மைகளின் தன்னாட்சி மற்றும் திருஅவை, அரசியல் அதிகார வரம்புகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு - உலகத்துடனான தனது உறவில் திருஅவைக்காக இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் அமைத்த திசையை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. 'காவுடியும் எத் ஸ்பெஸ்', "கடவுளின் முழு மக்கள் கூட்டத்தின், குறிப்பாக அதன் மேய்ப்பர்கள் மற்றும் இறையியலாளர்களின் பணியாக இருப்பதென்னவென்றால், நமது காலத்தின் பல குரல்களுக்குச் செவிமடுத்து அவற்றைப் பகுத்தாய்வதும், வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியம் மிகவும் ஆழமாக ஊடுருவவும், சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவும், மேலும் பொருத்தமாக முன்வைக்கப்படவும் நற்செய்தியின் ஒளியில் அவற்றை விளக்குவதுமாகும்" [11] என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. "பல குரல்களைக்" கேட்பது வெறும் சமூகவியல் பயிற்சியல்ல, மாறாக அதற்கு ஆன்மீகப் பகுத்துணர்வு (spiritual discernment) தேவைப்படுகிறது. ஆவியாரால் வழிநடத்தப்படும் கடவுளின் மக்கள், கலாச்சார மற்றும் சமூக மாற்றங்களில் கிறிஸ்துவினது பிரசன்னத்தின் அடையாளங்கள் இரண்டையும் அடையாளம் காண வருகின்றனர்; அவர் வரலாற்றை அதன் நிறைவை நோக்கி வழிநடத்துகிறார், அதேவேளை அவரது முகத்தை மறைக்கும் பிறழ்வுகளையும் அடையாளம் காட்டுகிறார். இந்த வழியில், வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் அத்தியாவசிய மையம் மாற்றப்படுவதில்லை, மாறாக உறுதியான தேர்வுகளை வழிநடத்துவதற்கான வாழ்க்கைச் செந்தரமாக அது வெளிப்படுத்தப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது; இது தனிப்பட்ட மற்றும் சமூக மனமாற்றத்தின் பாதைகளை ஊக்குவிக்கிறது, கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்களை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் பொது வாழ்வில் நற்செய்திச் சாட்சியத்தின் புதிய வடிவங்களை ஆதரிக்கிறது. நற்செய்தியின் மனிதமயமாக்கல் வல்லமை பற்றி ஆவியாரால் கற்பிக்கப்படத் திருஅவை தன்னை அனுமதிக்கும் இடங்களில் ஒன்றாக வரலாறு இவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது; மேலும் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பிற்கும், அனைத்து மக்களின் நன்மைக்கும் சேவை செய்வதற்காக தனது சொந்தப் போதனையை உருவாக்க அவள் கற்றுக்கொள்கிறாள்.

மனித அறிவியல்களோடு உரையாடும் கடவுளின் வார்த்தையின் ஞானம்

23. "உண்மை, நன்மை மற்றும் அழகை" உண்மையாகத் தேடும் அனைவரையும் பயணத் தோழர்களாகத் திருஅவை கருதுகிறது; மேலும் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பைப் பாதுகாப்பதிலும், படைப்பைப் பராமரிப்பதிலும் அவர்களை "மதிப்புமிக்க கூட்டாளிகளாகக்" [12] கருதுகிறது. காலத்தின் அறிகுறிகளைக் கேட்கவும், பகுத்துணரவும், விளக்கவும் நம்மை அழைக்கும் இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் அருள்பணி அணுகுமுறையைப் பின்பற்றி, வார்த்தையின் ஞானத்தால் ஒளியூட்டப்பட்டு, மனித அறிவை எதிர்கொள்ளத் திருஅவை அஞ்சுவதில்லை. உண்மையில், நீதியின் பாதைகளை நிலைநாட்டுவதற்கும், மக்களிடையே ஒப்புரவு மற்றும் அமைதியின் வழிகளைத் திறப்பதற்கும் கடவுளின் வார்த்தை நம்பகமான செந்தரங்களை (standards) வழங்குகிறது. நமது காலத்தின் சிக்கலான சூழ்நிலைகளுக்கு இந்தச் செந்தரங்களைப் பயன்படுத்தும்போது, தத்துவம் மற்றும் மனித, சமூக அறிவியல்களின் பங்களிப்பு இன்றியமையாதது. இந்தக் கலைத்துறைகள் கலாச்சார, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் இயக்கவியலை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் பகுப்பாய்வு செய்யவும் நமக்கு உதவுகின்றன. சமூக அறிவியல்களின் பங்களிப்புகளைத் திருஅவை வரவேற்கிறது என்று புனித இரண்டாம் ஜான் பால் நினைவு கூர்ந்தார், ஏனெனில் "தனது போதகப் பணியை நிறைவேற்ற உதவும் உறுதியான நுண்ணறிவுகளை அவற்றிலிருந்து பெற்றுக்கொள்ள முடியும்." [13] இத்தகைய அறிவு வகைகளுடனான உரையாடல் நற்செய்தியின் வல்லமையைக் குறைத்துவிடாது. மாறாக, தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களின் வாழ்க்கையை உண்மையாகவே வளர்ப்பது எது என்பதை அதிகத் தெளிவுடன் அடையாளம் காண இது சாத்தியமாக்குகிறது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பின்பற்றி, குறிப்பிட்ட பல கேள்விகளைக் கையாளும்போது, திருஅவை "ஒரு உறுதியான கருத்தை" [14] வழங்க உரிமை கோரவில்லை என்பதைத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் வலியுறுத்தினார்; ஆனால் அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளைக் கேட்பதன் முக்கியத்துவத்தையும், கருத்து வேறுபாடுகளை வரவேற்கும் அதேவேளையில் நிபுணர்களிடையே தீவிரமான மற்றும் நேர்மையான விவாதத்தை ஊக்குவிப்பதன் அவசியத்தையும் அங்கீகரிக்கிறார்.

24. நற்செய்திக்கும் மனித அறிவிற்கும் இடையிலான இந்தப் பயனுள்ள உரையாடலால் வளர்க்கப்பட்டு, நபர் குறித்த கிறிஸ்தவப் புரிதலில் வேரூன்றிய இறையியல் மற்றும் மானுடவியல் ஒத்திசைவால் குறிக்கப்பட்ட ஞான மரபை வரலாற்றில் வளர்த்து, திருஅவை படிப்படியாக தனது சமூகக் கோட்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளது. இந்த மரபு விசுவாசத்திலிருந்தும், யதார்த்தம் குறித்த அதற்கேற்ற பார்வையிலிருந்தும் எழுவதாலேயே, அது ஒன்றையொன்று எதிர்த்து நிற்கும் தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளின் தொகுப்பாகவோ அல்லது பொருளாதார, அரசியல் மாதிரியாகவோ அமைவதில்லை. மாறாக, அது வேறுபட்ட ஒழுங்குமுறையைச் சேர்ந்தது, [15] அதாவது நிகழ்வுகளின் விளக்கத்திற்கு வழிகாட்டும் மற்றும் வரலாற்றுச் செயல்முறைகள் மற்றும் அவை உள்ளடக்கிய தேர்வுகள் குறித்த நற்செய்திப் புரிதலைத் தக்கவைக்கும் கொள்கைகளின் ஒழுங்காகும். அரசியலின் அல்லது நிறுவனங்களின் பொறுப்புகளை மாற்றீடு செய்வதற்கு உரிமை கோராத சமூகக் கோட்பாட்டின் சரியான செயல்பாடு இதில்தான் அடங்கியுள்ளது. ஆனால் நபர்களின் மாண்பு, சமூகங்களின் உயிர்ச்சக்தி மற்றும் பொதுநலனுக்குச் சேவை செய்யும் எதனையும் அங்கீகரிக்கவும் மேம்படுத்தவும் உதவும் ஒரு கூட்டுப் பகுத்துணர்வின் அடித்தளமாக அது தன்னை வழங்குகிறது.

ஒரு கூட்டுப் பகுத்துணர்வாக சமூகக் கோட்பாடு

25. உண்மை என்பது பகிரப்பட வேண்டிய ஒரு பரிசே தவிர, ஏகபோகமாக அனுபவிக்கப்பட வேண்டிய உடமையல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்வது, அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் இருத்தலின் வடிவங்களைத் தேடும் சோதனையிலிருந்து திருஅவையை விடுவிக்கிறது. திணிக்கப்படாத மென்மையான சத்திய அறிவிப்பின் நற்செய்தி அணுகுமுறையை மீண்டும் கண்டறியும் பொருட்டு, "சத்தியத்தின் சேவையில் சகிப்புத்தன்மையின்மை மற்றும் வன்முறையின் பயன்பாடு" ஆகியவற்றிற்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்ட காலங்களை நேர்மையாக ஆராயப் புனித இரண்டாம் ஜான் பால் நம்மை அழைத்தார். [16] இதே வழியில், திருஅவை "சத்தியத்தின் மீது ஏகபோக உரிமை கொண்டாடுவதில்லை" [17] என்பதை நானும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளேன், ஏனெனில் சத்தியம் என்பது பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிரதேசம் அல்ல, மாறாகப் பகிரப்பட வேண்டிய ஒரு நன்மையாகும். தன் பங்கிற்கு, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் இதே கண்ணோட்டத்தை, "இடத்தை விடக் காலம் மேலானது" (time is greater than space) [18] என்ற தனது அழுத்தமான சொற்றொடரில் வெளிப்படுத்தினார். அதிகார நிலைகளை ஆக்கிரமிப்பதோ அல்லது கலாச்சார அரண்களைப் பாதுகாப்பதோ மிக முக்கியமல்ல, மாறாக நல்ல செயல்முறைகளைத் தொடங்கி அவற்றை முதிர்ச்சியடையச் செய்வதே முக்கியமாகும். இந்த வழியில், நற்செய்தியின் சத்தியம் மேலிருந்து திணிக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் வாழ்க்கை, சமூகங்கள் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் உறுதியான பிணைப்பிற்குள் காலப்போக்கில் வளர்கிறது. இது பன்முகத்தன்மையைக் கண்டு அஞ்சும் சத்தியமல்ல, மாறாக அதை வரவேற்று வழிநடத்துகிறது. இது மோதல்களை அகற்றுவதில்லை, மாறாக அவற்றை உருமாற்றி, வரலாறு சிதறடிக்க முனையும் அனைத்தையும் மீண்டும் இணைக்கிறது. இந்தக் கருத்தை ஒரு பன்முகப் பட்டகத்தின் (multifaceted polyhedron) [19] உருவகத்தின் மூலமும் விளக்கலாம், இதில் நற்செய்தியின் ஒரே சத்தியம் வெவ்வேறு கோணங்களில் பிரதிபலிக்கிறது.

26. ஒன்றானதும் அதேசமயம் பன்முகத்தன்மை கொண்டதுமான சத்தியத்தின் மீதான திறந்த மனப்பான்மையின் இந்த அணுகுமுறை, திருஅவையின் கத்தோலிக்கத் தன்மையை (catholicity) ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் அவள் முழு மனித குடும்பத்தையும் அரவணைக்கிறாள், அதேநேரம் மக்கள் மற்றும் கலாச்சாரங்களின் உறுதியான சூழ்நிலைகளில் மூழ்கியுள்ளாள். இந்த கத்தோலிக்கத் தன்மையின் காரணமாக, "ஒவ்வொரு பகுதியும் தனது சொந்தக் கொடைகளை மற்றப் பகுதிகளுக்கும் முழுத் திருஅவைக்கும் பங்களிக்கிறது" [20] என்று இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இந்த வழியில், பரஸ்பரப் பரிமாற்றத்திற்கும், மேலும் முழுமையான ஒன்றிப்பை நோக்கிய கூட்டு முயற்சிகளுக்கும் நன்றி செலுத்தி, திருஅவை முழுமையாகவும் தனிப்பட்ட சமூகங்களாகவும் வளர்கிறது. அதிலிருந்து, கடவுளின் மக்கள் பல மக்களிலிருந்து ஒன்றாகக் கூடிவருவது மட்டுமல்லாமல், வெவ்வேறு செயல்பாடுகள், அழைப்புகள், கலாச்சாரங்கள் மற்றும் மரபுகள் மூலம் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்துள்ளனர் என்பது தெளிவாகிறது; ஒவ்வொன்றும் ஒன்றையொன்று ஆதரிக்கவும் வளப்படுத்தவும் அழைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், பல்வேறு வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு அனைத்துச் சூழல்களிலும் செல்லுபடியாகும் ஒரே பதிலைப் பரிந்துரைக்க முடியும் என்று நினைப்பது யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பானது என்பதைப் புனித ஆறாம் பால் அங்கீகரித்தார். [21] இக்காரணத்தினால், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவச் சமூகமும் தங்கள் சொந்த நாட்டில் உள்ள யதார்த்தத்தைத் தெளிவுடனும் பொறுப்புணர்வுடனும் விளக்குமாறு அவர் அழைப்பு விடுத்தார். திருஅவையின் பணியின் உலகளாவிய தன்மைக்கும் அவளது உள்ளூர் வேர்களுக்கும் இடையிலான ஆக்கபூர்வமான பதற்றம், அவளது வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த அம்சமாகும்; ஏனெனில் அவள் முழு உலகத்தையும் தன்னுள் அடக்கியிருக்கிறாள், அதேவேளை நற்செய்தி வடிவம் பெறும் உண்மையான களமாக ஒவ்வொரு சூழலின் குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளையும் அவள் எதிர்கொள்கிறாள்.

27. இதுவரை கூறப்பட்டவற்றின் ஒளியில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டை இன்னும் உண்மையாகக் காண முடியும். அது பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கொள்கைகள் மற்றும் விதிமுறைகளின் கையேடு அல்ல, மாறாக அது ஒரு கூட்டுப் பகுத்துணர்வுச் செயல்முறையாகும். அது நற்செய்தியின் நித்திய சத்தியத்திற்கும் வரலாற்றின் கேள்விகளுக்கும் இடையிலான சந்திப்பிலிருந்து பிறக்கிறது. காலத்தின் அறிகுறிகளால் சவாலுக்கு உட்படுத்தப்பட அது தன்னை அனுமதிக்கிறது, மேலும் அறிவியல், கலாச்சாரம் மற்றும் மனித அனுபவத்தின் பங்களிப்புகளிலிருந்து ஊட்டத்தைப் பெறுகிறது. எனவே, நமது சகோதர சகோதரிகளின் மாண்பு மீறப்படும்போது, மனிதகுலத்தின் அவலங்களைத் தீர்க்க அரசியல் தவறும்போது, பொருளாதாரம் நபருக்கு எதிராகத் திரும்பும்போது அல்லது அறிவியல் தன் தகுதியின் எல்லைகளை மீறும்போது, [22] திருஅவை - பிற கிறிஸ்தவப் பிரிவுகள் மற்றும் பிற மத விசுவாசிகளுடன் இணைந்து - தன் குரலை ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அது ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்காக அல்ல, மாறாக ஒன்றிப்பை மேம்படுத்துவதற்காக. இவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படும்போது, சமூகக் கோட்பாடு என்பது வரலாற்றில் ஒன்றிப்பின் இறையியலாக (theology of communion) மாறுகிறது; இது உரையாடல், நினைவாற்றல் மற்றும் இறைவாக்குரைத்தல் மூலம் வார்த்தையானவர் மனுவுருவான வரலாற்றில் தொடர்ந்து பிரசன்னமாக இருக்கும் ஒரு வரலாறாகும்.

பதின்மூன்றாம் லியோ முதல் இன்று வரை சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சி

28. திருஅவை வரலாற்றில் எவ்வாறு பிரசன்னமாகியிருக்கிறாள் என்பதையும் உலகோடு எவ்வாறு உரையாடுகிறாள் என்பதையும் சுருக்கமாகக் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ள நிலையில், இப்போது திருஅவையின் போதக மரபில் (Magisterium) சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்ள விரும்புகிறேன். இது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதல் இன்றுவரை நிகழ்ந்த பெரும் சமூக மாற்றங்களுக்குப் பதிலளித்துள்ளது. இயற்கையாகவே, இந்தப் போதனையின் முழுச் செழுமைக்கும் என்னால் நியாயம் செய்ய முடியாது; இதன் அடிப்படைக் கொள்கைகள் திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் தொகுப்பில் (Compendium of the Social Doctrine of the Church) முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் சமீபத்திய திருத்தந்தையர்களின் போதனைகளில் அவை மேலும் ஆராயப்பட்டுள்ளன. மறைந்த எனது மதிப்புக்குரிய முன்னோடிகளின் சுற்றுமடல்களில், குறிப்பாக லவுடாதோ சி’ (Laudato Si’) மற்றும் ஃப்ராத்தெல்லி தூத்தி (Fratelli Tutti) ஆகியவற்றில் வளர்க்கப்பட்ட அனைத்தையும் என்னால் முறையாக ஆராய முடியாது. எவ்வாறாயினும், தற்போதைய இந்த ஆவணம் அந்த மரபுடன் எவ்வாறு தொடர்ச்சியாக நிற்கிறது என்பதைக் காட்டுவதற்காக சில அத்தியாவசியக் குறிப்புகளை நான் வலியுறுத்துவேன். மேலும், இந்த மரபிற்குள், மனித நபர் மற்றும் சமூகம் குறித்த வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்களின் மாறாத மையமானது, வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளைக் கேட்பதற்கும் சமகாலப் பிரச்சினைகளுக்குப் பதிலளிப்பதற்குமான புதுப்பிக்கப்பட்ட திறனோடு எவ்வாறு தொடர்ந்து பின்னிப்பிணைந்துள்ளது என்பதை வலியுறுத்தவும் நான் விரும்புகிறேன். ரேரும் நொவாரும் (Rerum Novarum) என்ற சுற்றுமடலால் தொடங்கிவைக்கப்பட்ட காலகட்டத்திலிருந்து ஆரம்பித்து, இந்த வளர்ச்சியின் குறிப்பிடத்தக்க சில கட்டங்களை இப்போது நான் மீளாய்வு செய்வேன்.

திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் முதல் கட்டங்கள்

29. நாம் இப்போது "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு" என்று அழைப்பது நவீன யுகத்தின் தன்னிச்சையான தயாரிப்பு அல்ல. மாறாக, விவிலியம், திருஅவைத் தந்தையர்கள் (Church Fathers), நடுக்காலம் மற்றும் நவீன காலத்தின் இறையியல் மற்றும் சட்ட ரீதியான வளர்ச்சிகளில் வேரூன்றிய சமூக வாழ்க்கை குறித்த திருஅவையின் நீண்டகாலச் சிந்தனை மரபைப் பெற்று கட்டமைத்ததன் பலனே இதுவாகும். "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு" என்ற சொற்றொடர் 1950-ல் பன்னிரண்டாம் பயஸ் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், [23] அதன் உள்ளடக்கம் பதின்மூன்றாம் லியோவின் ரேரும் நொவாரும் என்ற சுற்றுமடலுடன் சமூகப் போதனையின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த தொகுப்பாக (corpus) வடிவம் பெறத் தொடங்கியது. மூலதனத்திற்கும் தொழிலாளருக்கும் இடையிலான மோதல், உழைப்பாளர் பற்றிய கேள்வி மற்றும் பொருளாதார மற்றும் சமூக மாற்றங்கள் என அவரது காலத்தின் "புதிய காரியங்களை" எதிர்கொண்ட பதின்மூன்றாம் லியோ, அமைதியின்மையை வெறுமனே அங்கீகரிப்பதோடு தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, இந்தச் சூழ்நிலைகளைத் திருஅவையின் அருள்பணிப் பணிக்கான ஒரு களமாகவே அவர் கண்டார். நற்செய்தி மற்றும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட மனித நபரின் ஒருங்கிணைந்த பார்வையின் ஒளியில் அவற்றின் காரணங்களையும் சாத்தியமான தீர்வுகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டி, அவற்றை ஒரு கடுமையான பகுத்துணர்வுக்கு அவர் உட்படுத்தினார். புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இந்த அணுகுமுறையை சமூகக் கோட்பாட்டின் "நீடித்த முன்னுதாரணமாக" (lasting paradigm) [24] கருதினார்: வரலாற்று மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, சமூக யதார்த்தங்களை ஆராயவும், அவற்றைப் பற்றி அறிவிப்புகளை வெளியிடவும், நீதியான தீர்வுகளைக் கண்டறிவதற்கான பாதைகளைக் சுட்டிக்காட்டவும் திருஅவை தனது உரிமையையும் கடமையையும் பயன்படுத்தும் ஒரு முன்மாதிரியான நடைமுறையாகும். இந்த வழியில், விசுவாசத்தின் வற்றாத உள்ளடக்கங்களும் பண்டைய திருஅவை ஞானமும் நற்செய்திக்குப் பிரமாணிக்கமாக இருக்கும் ஒரு உயிருள்ள கோட்பாட்டில் வெளிப்பாட்டைக் காண்கின்றன, அதேவேளை ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் "புதிய காரியங்களுக்கும்" பதிலளிக்கும் வகையில் வளர்கின்றன.

30. பதின்மூன்றாம் லியோவின் ரேரும் நொவாரும் சுற்றுமடல் திருஅவையின் சமூகப் போதனையின் வளர்ச்சியில் ஒரு மைல்கல்லாக அமைகிறது. இந்த ஆவணம் உழைப்பின் மற்றும் தொழிலாளர்களின் மாண்பை அதன் சிந்தனையின் முன்னணியில் வைக்கிறது; தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் நியாயமான ஊதியம் பெறுவதற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்துகிறது; மூலதனம் மற்றும் லாபத்தை விட நபர்களுக்கு ஒரு அடிப்படை மதிப்பு உள்ளது என்பதை அங்கீகரிக்கிறது; தனியுரிமையையும் அதற்கான இன்றியமையாத சமூகப் பங்கும் பாதுகாக்கிறது; தொழிலாளர் சங்கங்களை மதிக்கிறது; மற்றும் வர்க்கப் போராட்ட மனநிலைக்கு மாற்றாகச் சமூகத்தின் பல்வேறு கூறுகளுக்கிடையே ஒத்துழைப்பு வடிவங்களை முன்மொழிகிறது. எனவே, பதினொன்றாம் பயஸ் இதனை கிறிஸ்தவ சமூக நடவடிக்கையின் “மாக்னா கார்ட்டா” (Magna Carta) [25] என்று வரையறுத்ததில் ஆச்சரியமில்லை. ரேரும் நொவாரும் ஆவணத்தில், மனித நபர் மற்றும் சமூக வாழ்க்கை குறித்த திருஅவையின் பண்டைய ஞானம் தொழில் யுகத்திற்குப் பதிலளிக்கும் திறன் கொண்ட புதிய வடிவத்தைப் பெற்றது, மேலும் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் மேலதிகமாக வளர்ச்சியடையவுள்ள சமூகக் கோட்பாட்டிற்கான முதல் பெரிய முறையான கட்டமைப்பை வழங்கியது. பதின்மூன்றாம் லியோ விவரித்த பல வரலாற்று நிலைமைகள் மாறியிருந்தாலும், குறைந்தது இரண்டு நுண்ணறிவுகள் இன்று மிகவும் பொருத்தமானதாகவே உள்ளன: நிதி அல்லது உற்பத்தித்திறனை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட எந்தவொரு மனநிலையை விடவும் மனித உழைப்பின் முதன்மை நிலை - அதன் விளைவாகச் சுரண்டலுக்கு மிகவும் ஆளாகக்கூடிய மக்கள் மற்றும் குடும்பங்கள் மீதான கவனம் - மற்றும் நற்செய்தியை அறிவிப்பதற்கும் நீதியான சமூக ஒழுங்கைப் பின்பற்றுவதற்கும் இடையிலான பிரிக்க முடியாத இணைப்பு. ஆகையால், மனித சமுதாயத்தின் கட்டமைப்புகளையும் பாதிக்காத உண்மையான நற்செய்தி அறிவிப்பு என்ற ஒன்று இல்லை என்பதை ரேரும் நொவாரும் நமக்குத் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகிறது.

31. பதினொன்றாம் பயஸின் குவாத்ரஜேசிமோ ஆன்னோ (Quadragesimo Anno) சுற்றுமடல், ஒரு பெரிய உலகளாவிய பொருளாதார நெருக்கடியின் உச்சத்தில் ரேரும் நொவாரும் ஆவணத்தின் நாற்பதாம் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் வகையில் 1931-ல் வெளியிடப்பட்டது. இது திருஅவையின் சமூகப் போதனையில் ஒரு புதிய படியைக் குறித்தது. "உழைப்பாளர் கேள்வியை" மட்டும் கையாள்வதோடு தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல், பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ஒழுங்கின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பையும் உள்ளடக்கும் வகையில் அதன் கவனத்தை அது விரிவுபடுத்தியது. இச்சுற்றுமடல் பொருளாதார அதிகாரம் சிலரின் கைகளில் குவிந்திருப்பதைக் கண்டிக்கிறது; வரம்பற்ற போட்டி மற்றும் தனிநபரின் சுதந்திரத்தையும் பொறுப்புணர்வையும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் கூட்டுத் திட்டங்கள் ஆகிய இரண்டையும் விமர்சிக்கிறது; சங்கம் அமைப்பதற்கான தொழிலாளர்களின் உரிமையை உறுதியாக வலியுறுத்துகிறது; மற்றும் ஊதியங்கள் செயல்திறனுக்கு மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்களின் தேவைகளுக்கும் விகிதாசாரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற தேவையை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பிற்குள், பதினொன்றாம் பயஸ் துணைமைக்கொள்கையை (principle of subsidiarity) முறையாக வகுத்தார்; இது சமூகக் கோட்பாட்டின் மூலைக்கற்களில் ஒன்றாக மாறியது. இந்தக் கொள்கையின்படி, தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், இடைநிலை அமைப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களால் மேற்கொள்ளப்படக்கூடியவற்றை உயர்மட்ட அதிகாரிகள் மேற்கொள்ளக் கூடாது. இந்தப் பங்களிப்புகளுடன், அவரது போதக மரபின் பல்வேறு தலையீடுகளில் - நோன் ஆப்பியாமுஸ் பிசோஞோ (Non Abbiamo Bisogno) மற்றும் மித் ப்ரென்னெண்டர் சோர்கே (Mit Brennender Sorge) முதல் டிவினி ரிடெம்ப்டோரிஸ் (Divini Redemptoris) வரை - பதினொன்றாம் பயஸ் தனியுரிமையின் சமூகப் பங்கைத் தெளிவாக நினைவு கூர்ந்தார், மேலும் நபரின் மாண்பைக் குறைத்து மதிப்பிடும், சமூக வாழ்க்கையைத் திணறடிக்கும், அரசிற்கு நியாயமான மதிப்பை விட அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும் மற்றும் இன அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டும் சர்வாதிகார வடிவங்களைக் கண்டித்தார். அவரது சமூகப் போதனையின் குறைந்தது மூன்று நுண்ணறிவுகள் இன்று மிகவும் பொருத்தமானதாக உள்ளன: அநீதி என்பது தனிப்பட்ட நடத்தையை மட்டுமல்ல, பொருளாதார மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்புகளையும் சார்ந்தது என்ற விழிப்புணர்வு; அதிகாரத்தை மேலும் மையப்படுத்துவதைத் தவிர்த்து, சங்கங்கள் மற்றும் சமூகங்களின் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்த அழைப்பு விடுக்கும் துணைமைக்கொள்கையின் முக்கியத்துவம்; மற்றும் உழைப்பின் மாண்பு, நியாயமான ஊதியம் மற்றும் குடும்பங்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான உண்மையான சாத்தியக்கூறு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இணைப்பு.

32. இரண்டாம் உலகப் போரின் சோகமான பின்னணியிலும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த மறுகட்டமைப்பு ஆண்டுகளிலும், பன்னிரண்டாம் பயஸின் போதனைகள் சமூகக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சிக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பைச் செய்தன. இது குறிப்பாக அவரது கிறிஸ்மஸ் வானொலிச் செய்திகளில் உண்மையாகும், இதில் அவர் நீதி, அமைதி மற்றும் மனித மாண்பை அங்கீகரித்தல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒரு சர்வதேச ஒழுங்கின் கட்டமைப்பைக் கோடிட்டுக் காட்டினார். இந்தச் செய்திகளில், தனிநபர்கள் மற்றும் அரசுகளின் நலன்களுக்கு முற்பட்டதும், தேசங்களின் உள்வாழ்வு மற்றும் அவற்றின் பரஸ்பர உறவுகள் இரண்டையும் நெறிப்படுத்த வேண்டியதுமான वस्तुनिष्ठ கொள்கைகளின் (objective principles) தொகுப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும் இயற்கைச் சட்டத்திற்கான (natural law) வேண்டுகோளின் அடிப்படையில் சமூகத்துடனான உரையாடலைத் திருத்தந்தை முன்மொழிந்தார். பொருளாதார மற்றும் சமூக ஒழுங்கில் தொழில்முறைச் சங்கங்கள், தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் பல்வேறு இடைநிலை அமைப்புகளுக்கு ஒரு தீர்க்கமான பங்கை பன்னிரண்டாம் பயஸ் வழங்கினார். சமூகத்தின் இந்த ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வடிவங்களை சிவில் சமநிலையை ஏற்படுத்துவதற்கும் பொதுநலனைப் பாதுகாப்பதற்கும் இன்றியமையாத காவலாக அவர் அங்கீகரித்தார். அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிராகப் பாதுகாப்பதற்கு வலுவான சட்டத்தின் ஆட்சியின் அவசியத்தை அவர் உறுதிப்படுத்தினார், மேலும் அதிகாரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்வதற்கான ஒரு வழியாக ஜனநாயகத்தை அங்கீகரித்தார். அதேவேளை, சட்டத்தைப் பயன்பாடு அல்லது பலத்தின் அடிப்படையில் அமைக்க முனையும் எந்தவொரு முயற்சிக்கும் எதிராக அவர் எச்சரித்தார். வலியவர்களின் ஆதாயத்தால் ஆளப்படும் ஒரு சர்வதேச ஒழுங்கு, பலவீனமான மக்களை ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாக்குகிறது மற்றும் தேசங்களுக்கிடையேயான நம்பிக்கையை அடிப்படையில் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது என்பதை நினைவுகூர்ந்தார். இறுதியாக, பன்னிரண்டாம் பயஸ் நாடுகளுக்கிடையேயான ஆழ்ந்த பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை மோதல்களைத் தூண்டும் காரணிகளில் ஒன்றாகக் கண்டறிந்தார். [26] உலகளாவிய அதிகாரத்தின் புதிய வடிவங்கள் மற்றும் வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளால் குறிக்கப்பட்டுள்ள நமது சொந்த காலங்களுக்கு மூன்று வழிகாட்டுதல்கள் குறிப்பாக முக்கியமானதாகத் தொடர்கின்றன: நலன்களை விடச் சட்டம் முன்னுரிமை பெற வேண்டியதன் அவசியம்; பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் பதற்றம் மற்றும் வன்முறைக்கான இனப்பெருக்கக் களம் என்ற விழிப்புணர்வு; மற்றும் தனிநபருக்கும் அரசிற்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்யும் திறன் கொண்ட சங்கங்களின் வலைப்பின்னலின் அவசியம். இந்த வழிகாட்டுதல்கள் உலகமயமாக்கலின் இயக்கவியலை விளக்கவும், மிகவும் நீதியான மற்றும் அமைதியான சர்வதேச ஒழுங்கை மேம்படுத்தவும் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு உதவும் முக்கியமான அளவுகோல்களைத் தொடர்ந்து வழங்குகின்றன.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் ஆண்டுகள்

33. புனித இருபத்திமூன்றாம் ஜானுடன் திருஅவையின் சமூகப் போதனையில் ஒரு புதிய கட்டம் தொடங்கியது, அவர் சமூகப் பிரச்சினைகளின் உலகளாவிய பரிமாணத்திற்கும் உரிமைகளின் மொழிக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தார். மாத்தெர் எத் மாஜிஸ்த்ரா (Mater et Magistra) என்ற தனது சுற்றுமடலில், கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தை விண்ணையும் மண்ணையும் இணைக்க வல்ல ஒரு ஒளியாக அவர் முன்வைத்தார். நித்திய நன்மைகளைப் புனிதப்படுத்துவதும் அறிவிப்பதும் திருஅவையின் முதன்மையான பணியாக இருந்தாலும், மக்களின் அன்றாட வாழ்வின் உறுதியான தேவைகளை அவள் புறக்கணிப்பதில்லை என்றும், ஒவ்வொரு உண்மையான மனித நன்மையிலும் அக்கறை கொள்கிறாள் என்றும் அவர் நினைவு கூர்ந்தார். [27] மனிதகுலத்தின் இந்த ஒருங்கிணைந்த பார்வையின் அடிப்படையில், சமூக வாழ்க்கைக்கு குடிமக்கள் மற்றும் குழுக்களின் முன்முயற்சிகளுக்கும் - தங்களை ஒழுங்கமைத்து இணைந்து செயல்பட அழைக்கப்படுபவர்கள் - மற்றும் அரசின் செயல்பாட்டிற்கும் இடையே சமநிலை தேவை என்பதை இருபத்திமூன்றாம் ஜான் வலியுறுத்தினார்; அரசு தனிநபர்களின் சுதந்திரத்தையும் பொறுப்புணர்வையும் நசுக்காமல் ஒருங்கிணைத்து ஆதரவை வழங்க வேண்டும். எனவே, உழைப்பிற்கான நியாயமான ஊதியம், தொழிலாளர் பங்கேற்பு மற்றும் நாடுகளுக்கு இடையே வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகியவற்றின் மீது அவர் கவனத்தை ஈர்த்தார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பாச்செம் இன் தெர்ரிஸ் (Pacem in Terris) ஆவணத்தில், இருபத்திமூன்றாம் ஜான் முதன்முறையாக விசுவாசிகளை மட்டுமல்லாமல், நல்மனம் கொண்ட அனைத்து மக்களையும் நோக்கிக் கருத்துரைத்தார். நபரின் மாண்பை அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் கடமைகளை அங்கீகரிப்பதோடு இயல்பாகவே இணைத்தார்; மேலும் உண்மை, நீதி, அன்பு மற்றும் சுதந்திரத்தின் அடிப்படையில் - சர்வதேச அளவிலும் - சமூகத்திற்கான ஒரு திசையை முன்மொழிந்தார். [28] பரவலான மோதல்கள் மற்றும் உலகளாவிய சார்புநிலையின் புதிய வடிவங்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய நாளில், அவரது சிந்தனையின் பின்வரும் அம்சங்கள் குறிப்பாக குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளன: அவரது வேண்டுகோளின் உலகளாவிய கண்ணோட்டம்; பகிரப்பட்ட கட்டமைப்பாக மனித உரிமைகள் குறித்த அவரது குறிப்பு; மற்றும் நீடித்த அமைதிக்கு ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பாலும் ஈர்க்கப்பட்ட நிறுவனங்களும் மக்களுக்கிடையிலான உறவுகளும் தேவை என்ற அவரது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை.

34. இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் சமகால உலகில் திருஅவையின் சுய-புரிதலில் ஒரு திருப்புமுனையைக் குறித்தது. 'காவுடியும் எத் ஸ்பெஸ்' (Gaudium et Spes) அருள்பணி அரசமைப்பில், சங்கம் மனிதகுலத்திற்கு நெருக்கமான, உலகத்தோடு ஈடுபாடு கொண்ட, மற்றும் சுருக்கமான கருத்துருக்களுக்குப் பதிலாக வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளின் உறுதியான யதார்த்தத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில் உறுதியாக உள்ள திருஅவையின் உருவத்தை முன்வைத்தது. திருமணம் மற்றும் குடும்பம், பொருளாதார மற்றும் சமூக வாழ்க்கை, அரசியல் சமூகம், போர் மற்றும் அமைதி போன்ற முக்கியப் பிரச்சினைகளை இந்த உரை கையாள்கிறது. பொருளாதார மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்புகள் நபரின் ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சிக்குச் சேவை செய்யும் அளவிற்கும், அனைவரின் பொறுப்பான பங்கேற்பை மேம்படுத்தும் அளவிற்கும் மட்டுமே அவை நீதியானவை என்று அது வலியுறுத்துகிறது. [29] திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கான இந்தச் சங்க ஆவணத்தின் முக்கியத்துவம் கருப்பொருள் சிந்தனைக்கான எல்லைகளைத் திறப்பதில் மட்டுமல்லாமல், நற்செய்தி மற்றும் மனித நிபுணத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படும் வரலாற்று மாற்றங்களை விளக்குமாறு நம்மை அழைக்கும் அதன் பகுத்துணர்வு முறையிலும் அமைந்துள்ளது. உலகத்துடனான உரையாடல் என்பது திருஅவைக்கான ஒரு தந்திரோபாயத் தேர்வல்ல, மாறாக அவளது பணியின் உறுதியான வெளிப்பாடு என்பதை இந்த அணுகுமுறை வெளிப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், புளிப்பாவைப் போல, நற்செய்தி சமூகத்தின் கட்டமைப்புகளை உள்ளிருந்து மாற்றுவதற்கும், மேன்மையான மனிதகுலத்தை நோக்கிய பாதைகளை உருவாக்குவதற்கும் திறன் கொண்டது. 'டிக்னித்தாத்திஸ் உமானே' (Dignitatis Humanae) என்ற பிரகடனத்தையும் இதே சூழலில் சேர்க்கலாம். இதில், மனித மாண்பில் வேரூன்றிய மதச் சுதந்திரம் ஒரு அடிப்படை உரிமை என்பதைச் சங்கம் அங்கீகரித்தது. மக்கள் தங்கள் மனசாட்சிக்கு எதிராகச் செயல்பட வற்புறுத்தப்படுவதைத் தடுப்பதற்கும், தனிப்பட்ட முறையிலும் பொது வாழ்விலும் சத்தியத்தைத் தேடுவதற்கும் அறிக்கையிடுவதற்கும் தடையாக இருப்பதைத் தடுப்பதற்கும் இது சட்டத்தால் உத்தரவாதமளிக்கப்பட வேண்டும். [30] இந்தக் கொள்கை இன்றும் மிகவும் பொருத்தமானதாக உள்ளது, மேலும் தனிநபர்களைப் பாதுகாப்பதற்கும், பன்மைத்துவ மற்றும் அமைதியான சமூகங்களைக் கட்டியெழுப்புவதற்கும் தீர்க்கமான அளவுகோல்களை சமூகக் கோட்பாட்டிற்குத் தொடர்ந்து வழங்குகிறது.

35. புனித ஆறாம் பாலின் திருத்தந்தைத்துவத்தின் போது, அமைதி என்பது வெறுமனே போர் இல்லாத நிலை என்பதைக் குறைத்து மதிப்பிடாமல், ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சியின் நோக்கத்திற்குள் வடிவம் பெறும் ஒரு புரிதல் உருவானது. போப்புலோரும் ப்ரோக்ரெசியோ (Populorum Progressio) ஆவணத்தில், அவர் வளர்ச்சியை குறைவான மனித நிலைமையிலிருந்து மேன்மையான மனித நிலைமைக்கு மாறுவதாக விவரித்தார். மேலும், இது "ஒவ்வொரு நபருக்கும் முழு நபருக்கும்" [31] அதாவது, நபரின் ஒவ்வொரு பரிமாணத்திற்கும், விதிவிலக்கின்றி அனைத்து மக்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரு செயல்முறை என்று அவர் புரிந்து கொண்டார். இக்காரணத்தினால், இவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படும் வளர்ச்சியானது உண்மையில் "அமைதியின் புதிய பெயர்" [32] என்று ஆறாம் பால் உறுதியாகக் கூற முடிந்தது. ஏனெனில் அது அநீதி மற்றும் மோதல்களின் வேர்களை அகற்றுவதையும், அனைவருக்கும் அதிக மாண்புமிக்க வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பணக்கார மற்றும் ஏழை நாடுகளுக்கு இடையே வளர்ந்து வரும் இடைவெளி மற்றும் அனைவருக்கும் அதிக மனிதாபிமான வாழ்க்கை நிலைமைகளை உண்மையாகவே மேம்படுத்தும் கொள்கைகளின் அவசியம் ஆகியவற்றை மனதில் கொண்டு, திருஅவை மற்றும் சர்வதேச அளவில் இந்த நுண்ணறிவுக்கு நிலையான வடிவம் கொடுக்கும் முயற்சியாக 'ஜஸ்டிஷியா எத் பாக்ஸ்' (Iustitia et Pax - நீதியும் அமைதியும்) திருத்தந்தை ஆணையம் நிறுவப்பட்டதும் இந்த ஒளியிலேயே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

36. ரேரும் நொவாரும் சுற்றுமடலின் எண்பதாம் ஆண்டு நிறைவை முன்னிட்டு எழுதப்பட்ட ஒக்டொஜெசிமா அத்வேனியன்ஸ் (Octogesima Adveniens) ஆவணத்தில், தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நகரமயமாக்கல், புதிய வறுமை வடிவங்கள் மற்றும் விரைவான கலாச்சார மாற்றங்கள் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட தொழில்மயமாக்கலுக்குப் பிந்தைய சமூகத்திற்கு ஆறாம் பால் இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பயன்படுத்தினார். நற்செய்தி அறிவிக்கப்பட்டு, எழுதப்பட்டு, வாழப்பட்ட வரலாற்று மற்றும் கலாச்சாரச் சூழல் நம்முடையதிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதாக இருந்தாலும், அதன் செய்தி "காலாவதியானது" அல்ல [33] என்று ஆறாம் பால் நம்பினார். மாறாக, அது இன்றும் பொருளாதார, அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரத் தேர்வுகளை வழிநடத்த வல்ல மனித நபர், உறவுகள், அதிகாரம் மற்றும் பொதுநலன் குறித்த ஒரு பார்வையை வழங்குகிறது. வேறுவிதமாகக் கூறினால், மாறிவரும் சூழ்நிலைகளில் எது மனிதமயமாக்குகிறது அல்லது மனிதாபிமானமற்றதாக்குகிறது, எது விடுவிக்கிறது அல்லது ஒடுக்குகிறது என்பதை அங்கீகரிப்பதற்கான அளவுகோல்களை வழங்குவதால் நற்செய்தி பொருத்தமானதாகவே தொடர்கிறது. திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டைப் பொறுத்தவரை, ஆறாம் பாலின் மிகவும் சவாலான மரபுருவாக்கம் இதுவே: மனித மாண்பிற்கு ஏற்ற வளர்ச்சியிலிருந்து விலக்கப்பட்டுள்ள மக்கள் உலகில் இருக்கும் வரை, கிறிஸ்தவ சமூகம் அமைதியின் தத்துவார்த்த அறிவிப்போடு மட்டும் திருப்தி அடைய முடியாது. மாறாக, மக்கள் ஓரங்கட்டப்படும் இடத்திலிருந்தே தொடங்கி, அந்தப் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளை நியாயந்தீர்க்க நற்செய்தியை அது அனுமதிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், பின்னாளில் இரண்டாம் ஜான் பால் நமக்கு நினைவூட்டியது போல, அவை உண்மையான "பாவத்தின் கட்டமைப்புகளாக" [34] (structures of sin) மாறக்கூடும். இதன் விளைவாக, வளர்ச்சிச் செயல்முறைகளில் எந்தவொரு நபரோ அல்லது மக்களோ செலவழிக்கக்கூடியவர்களாகக் கருதப்பட மாட்டார்கள்.

சமீபத்திய திருத்தந்தையர்களின் போதக மரபு

37. இருபதாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் கருத்தியல் அமைப்புகளின் (ideological systems) நெருக்கடி மற்றும் பொருளாதார உலகமயமாக்கலின் தொடக்கத்தின் சந்திப்பில்தான் புனித இரண்டாம் ஜான் பாலின் வளமான சமூகப் போதனை அமைந்துள்ளது. ரேரும் நொவாரும் வெளியாகி தொண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட அவரது லபோரெம் எக்ஸெர்சென்ஸ் (Laborem Exercens) என்ற சுற்றுமடல், உழைப்பைப் பற்றிய சிந்தனைக்கு ஒரு புதிய பாதையைத் திறந்தது. நியாயமான ஊதியங்கள் ஒட்டுமொத்த சமூக-பொருளாதார அமைப்பின் நியாயத்தன்மையைச் சரிபார்ப்பதற்கான உறுதியான வழிமுறையாக இது முன்வைக்கிறது; ஏனெனில் தொழிலாளர் ஒரு நபராக நடத்தப்படுகிறாரா அல்லது உற்பத்திச் செலவாகக் கருதப்படுகிறாரா என்பதை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. [35] உழைப்பு என்பது வெறுமனே கையாளப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகவோ அல்லது வருமானம் ஈட்டுவதற்கான ஒரு வழிமுறையாகவோ கருதப்படுவதில்லை; அது நபருக்கான ஒரு அடிப்படை நன்மையாகவும், பொருளாதாரச் செயல்பாட்டின் கொள்கையாகவும், முழுச் சமூகக் கேள்விக்கும் திறவுகோலாகவும் கருதப்படுகிறது. உழைப்பின் மூலம், மனிதர்கள் தங்கள் சுதந்திரம், படைப்பாற்றல் மற்றும் ஒத்துழைக்கும் திறன் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி, சமூகத்தின் கலாச்சார மற்றும் தார்மீக உயர்வுக்குப் பங்களிக்கிறார்கள். [36] இதன் ஒளியில், பல்வேறு வகையான வேலைப் பாதுகாப்பின்மை, துண்டு துண்டான தொழில் பாதைகள் மற்றும் தன்னியக்கமாக்கல் ஆகியவற்றைச் செயல்திறனின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிடக் கூடாது; மாறாக தொழிலாளியின் மாண்பு, போதுமான ஊதியம் பெறுவதற்கான உரிமை மற்றும் சமூகத்தில் பங்கேற்பதற்கான உண்மையான சாத்தியக்கூறு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.

38. போப்புலோரும் ப்ரோக்ரெசியோ ஆவணத்தின் இருபதாம் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் அவரது சொல்லிசித்துதோ ரேய் சொசியாலிஸ் (Sollicitudo Rei Socialis) சுற்றுமடலின் மூலம், இரண்டாம் ஜான் பால் வளர்ச்சியின்மை (underdevelopment) என்ற கசையை மறுபரிசீலனை செய்தார். ஏழை மக்களின் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் துரிதப்படுத்துவதற்கும், தொழில்மயமாக்கல் செயல்பாட்டில் அவர்களுக்கு உதவுவதற்கும் எடுக்கப்பட்ட பல முயற்சிகளின் தோல்வியை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். உலகின் வடக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகளுக்கு இடையே தொடர்ந்து நீடிக்கும் மற்றும் உண்மையில் விரிவடைந்து வரும் இடைவெளியைக் குறிப்பிட்டார். [37] பலவீனமான பொருளாதாரங்களை நெரிக்கும் அதேவேளையில், வலிமையான பொருளாதாரங்களால் நிர்வகிக்கப்படும் மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியாக அவர்களின் சொந்த நலன்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கும் பொருளாதார, நிதி மற்றும் வணிக வழிமுறைகளையும் அவர் கண்டித்தார். இவை தொழில்நுட்ப ரீதியாக மட்டுமல்லாமல், தீவிர நெறிமுறை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்டார். [38] இச்சூழலில், தோழமை உணர்வு (solidarity) என்பது தனிநபர்கள், மக்கள் மற்றும் நாடுகளுக்கிடையேயான உறுதியான, பகிரப்பட்ட பொறுப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டது - இது சமூக நட்பு அல்லது அரசியல் அன்பியத்தின் ஒரு வடிவமாகும்; இது ஆறாம் பால் முன்மொழிந்த "அன்பின் நாகரிகத்தை" (civilization of love) நோக்கியதாகும். [39]

39. ரேரும் நொவாரும் ஆவணத்தின் நூற்றாண்டு விழாவில், சென்ட்டேசிமுஸ் ஆன்னோஸ் (Centesimus Annus) என்ற சுற்றுமடல் சோவியத் அமைப்பின் வீழ்ச்சி மற்றும் ஜனநாயகம் மற்றும் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் எழுச்சி குறித்த ஒரு சிந்தனையை வழங்கியது. புனித இரண்டாம் ஜான் பால், குடிமக்களின் திறம்பட்ட பங்கேற்புக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் வரையிலும், தங்கள் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் அமைதியான முறையில் மாற்றவும் அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் வரையிலும், மற்றும் குறிப்பிட்ட அல்லது கருத்தியல் நலன்களால் உந்தப்படும் சிறிய உயரடுக்குக் குழுக்களால் அதிகாரம் ஏகபோகமாக்கப்படுவதைத் தடுக்கும் வரையிலும் திருஅவை ஜனநாயகத்தை மதிக்கிறது என்ற பன்னிரண்டாம் பயஸின் செய்தியை மீண்டும் வலியுறுத்தினார். [40] அதேபோல, சந்தை மற்றும் தனியார் முன்முயற்சிகளின் நேர்மறையான திறனைத் திருஅவை அங்கீகரிக்கிறது; ஆனால் அவை தார்மீகச் சட்டத்திற்குக் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வரையிலும், லாபத்தின் தர்க்கத்திற்காக மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களைப் பலியிடாமல், தோழமை உணர்வுக் கொள்கையால் வழிநடத்தப்படும் வரையிலும் மட்டுமே. [41] இது திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டிற்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு மரபுருவாக்கத்தைச் சேர்க்கிறது. உழைப்பின் மாண்பு, மக்களுக்கிடையேயான தோழமை உணர்வு, ஜனநாயகம் மற்றும் சந்தைப் பொருளாதாரம் பற்றிய ஒரு விமர்சன மதிப்பீடு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்பை உறுதிப்படுத்துவது, சுரண்டல், புறக்கணிப்பு மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தில் ஏற்படும் நெருக்கடிகள் ஆகியவற்றின் புதிய வடிவங்களை மதிப்பிடுவதற்கான அளவுகோல்களைத் தொடர்ந்து வழங்குகிறது.

40. திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் தனது காரித்தாஸ் இன் வெரித்தாத்தே (Caritas in Veritate) என்ற சமூகச் சுற்றுமடலில், போப்புலோரும் ப்ரோக்ரெசியோ ஆவணத்தில் வழங்கப்பட்ட வளர்ச்சிக் கருத்தாக்கத்தை உலகமயமாக்கலின் ஒளியில் விளக்கி, அதனை மறுமதிப்பீடு செய்து விரிவுபடுத்த முற்பட்டார். இத்தகைய வளர்ச்சி "அனைவருக்கும் பயனளிக்கும் மற்றும் உண்மையாகவே நிலைத்திருக்கக்கூடிய உண்மையான வளர்ச்சியாக" [42] மாற வேண்டும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அதாவது, உண்மையில் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய மற்றும் படைப்பின் எல்லைகளை மதிக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றம் தேவை என்றார். ஆயினும்கூட, செல்வந்த நாடுகளில் புதிய வகையான வறுமைகளும் முன்னோடியில்லாத புறக்கணிப்பு வடிவங்களும் உருவாகி வருவதாகவும், அதேவேளை ஏழ்மையான பிராந்தியங்களில், சிறிய சிறுபான்மையினர் மனிதாபிமானமற்ற வறுமைச் சூழ்நிலைகளுக்கு மத்தியில் நுகர்வோர் செழுமையில் வாழ்வதாகவும் அவர் மீண்டும் வலியுறுத்தினார். [43] கூடுதலாக, மூலதனம் மற்றும் உற்பத்தி வழிமுறைகளின் பரவலான இயக்கத்தால் குறிக்கப்பட்ட புதிய உலகளாவிய பொருளாதார மற்றும் நிதி அமைப்பு, அரசுகளின் அரசியல் அதிகாரத்தையும் பொருளாதார செயல்முறைகளில் செல்வாக்கு செலுத்தும் திறனையும் குறைத்துவிட்டது என்பதை அவர் கவனித்தார். [44] இக்காரணத்தினால், வெறும் வணிக மனப்பான்மையின் விரிவாக்கத்தின் மூலம் சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியும் என்று பொருளாதாரச் செயல்பாடு உரிமை கோர முடியாது, மாறாக அது பொதுநலனை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும்; இதற்காக அரசியல் சமூகம் அதற்கே உரித்தான மாற்ற முடியாத பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளது என்பதைப் பதினாறாம் பெனடிக்ட் மீண்டும் வலியுறுத்தினார். [45]

41. பதினாறாம் பெனடிக்ட் அன்பியத்தை (charity) தனது பகுப்பாய்வின் மையத்தில் வைத்தார். அது எப்போதும் சத்தியத்தோடு இணைந்திருக்கும் பட்சத்தில், அதுவே "திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் மையத்தில் உள்ளது" [46] என்று கூறினார். சமூக, சட்ட, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் துறைகளுக்குள்ளேயே தார்மீகப் பொருத்தத்தை நிராகரிக்கும் ஒரு போக்கு இருப்பதையும் அவர் கவலையுடன் குறிப்பிட்டார். அவரது பங்களிப்பின் தனித்துவம் என்னவென்றால், வளர்ச்சி, நீதி, நிறுவனங்கள் மற்றும் சந்தை ஆகியவை நடுநிலையான உண்மைகள் அல்ல, மாறாக உண்மையை உள்ளடக்கிய அன்பு வரலாற்று ரீதியான வெளிப்பாட்டைக் காண வேண்டிய இடங்கள் என்பதைக் காட்டியதாகும். வளர்ந்து வரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள், நிதிச் சந்தைகளில் உள்ள அழுத்தங்கள், சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடி மற்றும் அரசியலில் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றின் ஒளியில் இந்தப் போதனை இன்று குறிப்பாகப் பொருத்தமானதாக உள்ளது. இது வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு மாதிரியையும் அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகவும் நிலைத்திருக்கக்கூடியதாகவும் இருக்கிறதா என்பதை மதிப்பீடு செய்வதற்கும், பொதுநலனின் அடிப்படையில் பொருளாதாரத்திற்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கும், பொது வாழ்வில் அன்பியத்தின் விமர்சன மற்றும் உருவாக்கும் பங்கை அங்கீகரிப்பதற்குமான ஒரு அழைப்பாக இது நிற்கிறது.

42. திருத்தந்தை பிரான்சிஸின் சமூகப் போதனை, 'காவுடியும் எத் ஸ்பெஸ்' ஆவணத்தின் வழிகளில் வளர்கிறது. இது மனித நம்பிக்கைகள் மற்றும் பலவீனங்களின் லென்ஸ் மூலம் வரலாற்றைப் பார்க்கவும், அவற்றை நற்செய்தியுடன் உரையாடக் கொண்டுவரவும் நம்மை அழைக்கிறது. இந்த அணுகுமுறை எவாஞ்செலி காவுடியும் (Evangelii Gaudium) ஆவணத்தில் குறிப்பாகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. அங்கு கிறிஸ்தவ அறிவிப்பு ஒரு உள்ளார்ந்த சமூகப் பரிமாணத்தைக் கொண்டுள்ளது என்றும், ஏழைகள், புலம்பெயர்ந்தோர் மற்றும் புதிய அடிமைத்தனத்தின் பலியானோரின் கூக்குரலுக்குச் செவிமடுக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு திருஅவைக்காக அது அழைப்பு விடுக்கிறது என்றும் அவர் கூறுகிறார். ஒரு "ஒருங்கிணைப்புப் பயணத் திருஅவை" (synodal Church) மீதான பிரான்சிஸின் வலியுறுத்தல், "ஒன்றாக நடக்கும்" ஒரு திருஅவை, நற்செய்தியின் ஒளியில் காலத்தின் அறிகுறிகளைப் படிக்க முற்படும் மற்றும் வரலாற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஏழைகளால் தன்னை நற்செய்திமயமாக்க அனுமதிக்கும் ஒரு திருஅவை என்பதும் இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பொருந்துகிறது. [47]

43. லவுடாதோ சி’ (Laudato Si’) ஆவணத்தில், பிரான்சிஸ் ஒரு சமூகச் சுற்றுமடலில் சுற்றுச்சூழல் நெருக்கடி குறித்த முதல் குறிப்பிடத்தக்க முறையான விளக்கத்தை வழங்கினார். இது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பிரச்சினையல்ல, மாறாகத் தற்கால சமூக-பொருளாதார நெருக்கடியின் சுற்றுச்சூழல் அம்சமாகும் என்பதை அவர் விளக்கினார். ஒரு ஒருங்கிணைந்த சூழலியலுக்கான (integral ecology) அவரது முன்மொழிவு, நமது பொதுவான இல்லத்தின் மீதான பராமரிப்பை ஏழைகளுக்கான முன்னுரிமைத் தெரிவோடு இணைத்தது; மேலும் "பூமியின் கூக்குரலையும் ஏழைகளின் கூக்குரலையும்" [48] பிரிக்க முடியாது என்பதை உறுதியாக வலியுறுத்தியது. இந்த ஒளியில், எல்லாவற்றையும் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு பொருளாகக் குறைக்க முற்படும் ஒரு தொழில்நுட்ப முன்னுதாரணத்தின் (technocratic paradigm) விமர்சனத்தோடும், விரயமாக்கும் மனப்பான்மையால் (mindset of waste) அச்சுறுத்தப்படும் மனித உழைப்பின் பாதுகாப்பு மற்றும் தலைமுறைகளுக்கிடையேயான நீதியின் (intergenerational justice) அவசியத்தோடும், வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை முன்னணிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. இறுதியாக, அரசியல் மற்றும் நிதியியல் துறைகளில் பணியாற்றுபவர்களுக்கிடையே உண்மையான உரையாடல் நிகழ வேண்டும் என்று அவர் வாதிட்டார்; அப்போதுதான் இரண்டு துறைகளும் தங்களை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டிருக்க மாட்டா.

44. சமூகக் கட்டமைப்பின் முறிவு, "பகுதி பகுதியாகப் போரிடப்படும் உலகப் போர்", தனிநபர்வாத உலகமயமாக்கல் மற்றும் சமூக உறவுகளில் பெருந்தொற்றின் தாக்கம் ஆகியவற்றை எதிர்கொண்ட பிரான்சிஸ், ஃப்ராத்தெல்லி தூத்தி (Fratelli Tutti) ஆவணத்தில், சமூக நட்பு மற்றும் உலகளாவிய சகோதரத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு மனிதகுலத்தின் கனவுக்குப் புத்துயிர் அளிக்க முற்பட்டார். சந்திப்பின் கலாச்சாரம், பொதுநலனைத் தேடும் திறன் கொண்ட ஒரு "சிறந்த அரசியல்", ஒப்புரவின் பாதைகள் மற்றும் "அனைவருக்கும் நிலம், உறைவிடம் மற்றும் வேலை" [49] ஆகியவற்றை உறுதிசெய்யும் உலகத்தை அவர் முன்மொழிந்தார். இறுதியாக, டிலெக்சிட் நோஸ் (Dilexit Nos) ஆவணத்தில், இந்த முக்கியமான சமூக முயற்சிகளை கிறிஸ்துவுடனான தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதை அவர் காட்டினார். கடவுளின் வார்த்தைக்குத் திரும்பி, இயேசுவின் இதய அன்பிற்கான உண்மையான பதில் நமது சகோதர சகோதரிகளுக்கான உறுதியான அன்பு என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டினார்; மேலும் "அன்புக்கு அன்பைத் திருப்பிச் செலுத்த இதைவிடச் சிறந்த வழி நமக்கு வேறில்லை" [50] என்று உறுதியாகக் கூறினார்.

விசுவாசத்தின் ஒளியில் வரலாற்றை விளக்குதல்

1. இந்த வரலாற்று மேலோட்டப் பார்வையை கருத்தில் கொள்ளும்போது, திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு என்பது மேசையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு திட்டத்தின் விளைவல்ல என்பது தெளிவாகிறது. மாறாக அது ஒரு பொறுமையான செயல்முறையின் விளைவாகும்; இதில் ஒவ்வொரு திருத்தந்தையும் - இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தோடு இணைந்து - அந்தந்த காலகட்டத்தின் "புதிய காரியங்களின்" ஒளியில் ஒரு தனித்துவமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர். தங்கள் காலத்தின் சவால்களுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், ஒவ்வொருவரும் நற்செய்தியின்படி வரலாற்று மாற்றங்களை விளக்கினர்; நபரின் மாண்பு, உழைப்பின் மதிப்பு, வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை, தோழமை உணர்வு மற்றும் துணைமைக்கொள்கை, படைப்பின் மீதான அக்கறை மற்றும் அமைதி, சகோதரத்துவத்தின் மையப்பங்கு என ஒரே மரபின் பல்வேறு அம்சங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். இதன் விளைவாக ஒரு இணக்கமான, எப்போதும் நேர்கோட்டில் இல்லாத, மேலதிக வளர்ச்சி உருவாகியுள்ளது; இது வெவ்வேறு அழுத்தங்கள், முற்போக்கான நுண்ணறிவுகள் மற்றும் சில சமயங்களில் கண்ணோட்டங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களால் குறிக்கப்படுகிறது. இம்மாற்றங்கள் முன்னிருந்தவற்றோடு முரண்படாமல், அதன் தாக்கங்களை முதிர்ச்சியடையச் செய்கின்றன. பகிரப்பட்ட கொள்கைகள் மற்றும் அளவுகோல்களின் ஒரு தொகுப்பைப் (corpus) பற்றி இன்று நாம் பேச முடிந்தால், அதற்கு விசுவாசத்தின் அடிப்படையிலான வரலாற்றின் இந்த விளக்கம் ஒருபோதும் தடைபடாமல், ஒவ்வொரு தலைமுறையினரும் விடுக்கும் சவால்களுக்கு எப்போதும் திறந்திருப்பதே காரணமாகும். விசுவாசிகளின் தனிப்பட்ட மற்றும் பொது வாழ்வில் அவர்களின் பகுத்துணர்வை வழிநடத்தும் சமூகக் கோட்பாட்டின் சிறந்த கொள்கைகளை நோக்கி இப்போது நான் உங்கள் கவனத்தைத் திருப்ப விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் அவற்றின் உள்ளடக்க ஒத்திசைவையும், நமது காலத்தை வழிநடத்தும் திறனையும் மிகவும் திறம்படப் புரிந்துகொள்வதற்காகவே இதனை நான் செய்கிறேன்.

அதிகாரம் 2: திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் அடிப்படைகளும் கொள்கைகளும்

46. திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு (Social Doctrine of the Church) என்பது வரலாறு, கலாச்சாரங்கள் மற்றும் அறிவியல்களோடு உரையாடும் ஒரு உயிருள்ள யதார்த்தமாகும். அதேவேளையில், அது மாறாத உண்மைகளின் மையத் தொகுப்பைப் பொதிந்து வைத்துள்ளது. இக்காரணத்தினால், இன்றும் விசுவாசிகளின் தனிப்பட்ட மற்றும் சமூக வாழ்க்கையை வழிநடத்தக்கூடிய ஞானத்தின் ஒரு வடிவமாக இதனைக் கருத முடியும். இந்த இரண்டாவது அதிகாரத்தில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் சில அடிப்படைகள் மற்றும் கொள்கைகளில் கவனம் செலுத்த விரும்புகிறேன். நமது காலத்தின் "புதிய காரியங்களை", குறிப்பாக மனித நபரின் உள்ளார்ந்த மாண்பின் ஒளியில் புரிந்துகொள்ள இவை நமக்கு உதவும். செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் மனித நபரைப் பாதுகாப்பதற்காக, இன்று நாம் மீண்டும் ஒருமுறை பொதுநலன், வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை, துணைமைக்கொள்கை, தோழமை உணர்வு மற்றும் சமூக நீதி குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன். இந்தக் கொள்கைகளுக்கிடையேயான இணக்கமான உறவிற்கு, அவை ஒட்டுமொத்தமாகக் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்; அப்போதுதான் அவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டுள்ளன என்பதையும், ஒன்றையொன்று முழுமைப்படுத்துகின்றன என்பதையும் நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

47. இந்தச் சிந்தனைகளை முன்வைப்பதில் எனது முதன்மையான நோக்கம் என்னவென்றால், பொதுநிலையினரும் நல்மனம் கொண்ட அனைத்து மக்களும் மேற்குறிப்பிட்ட கொள்கைகளைத் தங்கள் அன்றாட வாழ்விலும், குடும்ப உறவுகளிலும், பணியிடத்திலும், சமூக ஈடுபாட்டிலும் செயல்படுத்துவதற்கான தங்கள் கடமையை மீண்டும் கண்டறிய உதவ வேண்டும் என்பதேயாகும். இவ்வாறு, வாழ்வின் உறுதியான நிகழ்வுகளில் கடவுளின் அன்பை வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்தால் அவர்கள் ஈர்க்கப்படுவார்கள். அதேவேளையில், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்கள் இந்தக் கொள்கைகளுக்குப் புதிய உத்வேகத்தை அளிக்கவும், டிஜிட்டல் புரட்சியை எதிர்கொள்ளும் வகையில் அவற்றைப் பொருத்தமாகவும் பயனுள்ளதாகவும் பயன்படுத்தவும் நான் ஊக்குவிக்க விரும்புகிறேன். இந்த வழியில், இறையியல் மற்றும் தத்துவார்த்த விசாரணைகள் திருஅவையின் அருள்பணிப் பயணத்தை மேலும் ஆராய்ந்து ஆதரிக்க முடியும்; மேலும் விசுவாசிகளின் மனசாட்சியை ஒளியூட்டி, நமது சமூகங்களின் வாழ்க்கையை மிகவும் நீதியானதாகவும் சகோதரத்துவமிக்கதாகவும் மாற்றுவதற்கான அவர்களின் முயற்சிகளை வழிநடத்தும் போதக மரபின் (Magisterium) பணிக்குப் பங்களிக்க முடியும்.

சமூகக் கோட்பாட்டின் அடிப்படைகள்

மனித நபர்: மூவொரு இறைவனின் சாயல்

48. திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு நமது விசுவாசத்தின் மையத்திற்கு நம்மைக் கொண்டு செல்கிறது: இயேசு கிறிஸ்துவில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட வாழும் கடவுளின் மறைபொருள். தந்தையாம் கடவுள், திருமகன், தூய ஆவியார் என மூவொரு இறைவனாக விளங்கும் அவர், உறவில் வெளிப்படும் அன்பாகவே இருக்கிறார்; இந்த அன்பு தம்மையே அளிக்கும் கொடையிலும் உலகோடு பகிர்ந்துகொள்வதிலும் வெளிப்படுகிறது. [51] சங்கம் நினைவுகூர்ந்தது போல, மனித நபர்கள் கடவுளோடு ஒன்றிப்பு (communion) ஏற்படுத்திக்கொள்ள அழைக்கப்பட்டுள்ளனர்; மேலும் "தங்களை முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதன் மூலமே தங்களின் உண்மையான இயல்பை அவர்கள் முழுமையாகக் கண்டறிய முடியும்." [52] உண்மையில், பெறப்பட்ட மற்றும் பகிரப்பட்ட அன்பின் மூவொரு இறை இயக்கவியலில் (Trinitarian dynamic) நுழைவதே மனிதர்களின் ஆழமான அழைப்பாகும்.

49. அன்பாகிய கடவுளின் மறைபொருள் சமூகக் கோட்பாட்டின் ஊற்றாக இருந்தால், அதன் மிக உறுதியான வெளிப்பாட்டை மனுவுருவான வார்த்தையாகிய (Incarnate Word) இயேசு கிறிஸ்துவின் முகத்தில் நாம் காண்கிறோம். மனிதனாக அவதரித்ததன் மூலம், இறைமகன் நமது வரலாற்றுக்குள் நுழைந்து மனித உடலை ஏற்றுக்கொள்கிறார்; தம்மைத் தந்தையோடும் தூய ஆவியாரோடும் இணைக்கும் அன்பைத் தம்மோடு கொண்டு வருகிறார். அவரில், "மனிதகுலத்தின் மறைபொருள் உண்மையாகவே தெளிவாகிறது"; [53] ஏனெனில் அவரது மனிதத்தன்மை முற்றிலும் சுதந்திரமானது, மற்றவர்களுக்காகத் திறந்திருப்பது, ஆரோக்கியமான மற்றும் அழகான உறவுகளைக் கட்டியெழுப்ப வல்லது, மேலும் தன்னை முழுமையாகக் கையளிப்பதில் அர்ப்பணிப்பு கொண்டது. அவர் மீது விசுவாசம் கொண்டவர்கள் அவரது பாடுகள், மரணம் மற்றும் உயிர்ப்பின் மறைபொருளோடு தொடங்கிய மாபெரும் புதுப்பித்தல் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; இறையரசைக் கட்டியெழுப்புவதில் அவர்கள் ஒத்துழைக்கிறார்கள், ஆண், பெண் அனைவரையும் சகோதர சகோதரிகளாக, ஒரே தந்தையின் பிள்ளைகளாக அரவணைக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இவ்வாறு, தூய ஆவியாரின் செயல்பாட்டால் வழிநடத்தப்படும் நற்செய்தி அறிவிப்பும் கிறிஸ்தவ வாழ்வும் உலகில் சமூக விளைவுகளைக் கொண்டுவரும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. [54]

50. மனித நபரைப் பற்றிய கிறிஸ்தவப் புரிதலின் மையத்தில், ஆணும் பெண்ணும் மூவொரு இறைவனின் சாயலிலும் பாவனையிலும் (காண்க: தொநூ 1:26-27) படைக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்ற மாபெரும் விவிலிய உறுதிப்பாடு அமைந்துள்ளது. உறவுக்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு மனிதரும் கடவுளோடு, பிறரோடு, மற்றும் படைப்போடு ஒன்றிப்பு (communion) கொள்ளும்படி கடவுளால் திட்டமிடப்பட்டு, விரும்பப்பட்டவர்கள். மனித மாண்பு ஒரு நபரின் திறன்கள், செல்வம் அல்லது வாழ்க்கையின் அந்தஸ்தைப் பொறுத்ததல்ல; அல்லது அவர் எடுக்கும் சரி அல்லது தவறான தேர்வுகளைப் பொறுத்ததும் அல்ல. மாறாக, அது ஒவ்வொரு நபருக்கும் முற்பட்டதும், அவர்களைக் கடந்ததும் ஆகும்; கடவுளின் வற்றாத அன்பின் வெளிப்பாடாக அவரால் வழங்கப்பட்ட அருட்கொடையாகும். இக்காரணத்தினால், மனித நபர் எப்போதும் "திருஅவைக்கான வழியாகவும்" [55] ஒவ்வொரு உண்மையான ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சிப் பாதையின் மையமாகவும் விளங்குகிறார். [56]

அனைத்து மனிதர்களின் சமமான மாண்பு

51. புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இவ்வாறு கூறினார்: "மனித நபரின் மாண்பு மற்றும் அவரது தனித்துவம் குறித்த இந்த உயர்ந்த உணர்வு, மற்றும் மனசாட்சியின் பயணத்திற்கு உரிய மரியாதை ஆகியவை நிச்சயமாக நவீன கலாச்சாரத்தின் நேர்மறையான சாதனைகளில் ஒன்றாகும்." [57] இந்தச் கூற்று இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் ஏற்கனவே வகுத்த பாதையைப் பின்பற்றுகிறது; அது அனைத்து நபர்களின் உன்னத மாண்பு, சடப்பொருள்களை விட அவர்களின் மேன்மை, மற்றும் அவர்களின் உலகளாவிய, மீற முடியாத உரிமைகள் மற்றும் கடமைகள் குறித்த வளர்ந்து வரும் அங்கீகாரத்தைக் குறிப்பிட்டது. [58] மனித மாண்பைப் பாராட்டுவதில் உள்ள இந்த வளர்ச்சி, புதிய கருத்தியல்கள் அல்லது இன்றைய உலகில் உள்ள மிகவும் சக்திவாய்ந்த நலன்களின் அழுத்தத்தால் மறைக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வது முக்கியமாகும். இந்தக் கருத்தியல்களில், ஒவ்வொரு நபரும் தமது சொந்த மதிப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது நியாயப்படுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கும் கருத்தியல் குறிப்பாக வஞ்சகமானதாகக் கருதுகிறேன்; இது மிகவும் திறமையான அல்லது பயனுள்ளவர்களுக்கு அதிக மதிப்பை அளிக்கும் அளவுக்குச் செல்கிறது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், நபர்கள் முடிவுகளை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறையாகவும், பயன்படுத்தப்பட்டுச் சுரண்டப்பட வேண்டிய ஒரு வளமாகவும் குறைக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களை ஒருபோதும் கருவியாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது, அவர்களளவிலேயே ஒரு முறையான முடிவாக அவர்கள் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. இருப்பினும், நபர்களின் மதிப்பு அவர்கள் எதைச் சாதிக்கிறார்கள் அல்லது உற்பத்தி செய்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்ததல்ல. வெறுமனே மனிதனாக இருப்பதாலேயே அனைவருக்கும் பொருந்தும் உரிமைகள் உள்ளன; எந்த மனித அதிகாரமும் அவற்றைச் சட்டப்பூர்வமாக மறுக்கவோ அல்லது தன்னிச்சையாகக் கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது. [59]

52. நாம் மாண்பைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்த வார்த்தையை எப்போதும் ஒரே அர்த்தத்தில் பயன்படுத்துவதில்லை. சில நேரங்களில் நாம் தார்மீக மாண்பைக் (moral dignity) குறிப்பிடுகிறோம், அதாவது ஒரு நபர் தனது தேர்வுகளையும் செயல்களையும் வழிநடத்தும் விதமாகும். மற்ற நேரங்களில், நாம் சமூக மாண்பைப் (social dignity) பற்றிச் சிந்திக்கிறோம், இது ஒரு நபரின் வாழ்க்கை நிலைமைகளையும் சமூகத்திடமிருந்து அவர் பெறும் உறுதியான மரியாதையையும் குறிக்கிறது. மற்ற சந்தர்ப்பங்களில், இருத்தலியல் மாண்பைக் (existential dignity) குறிப்பிடுகிறோம்; அதாவது ஒரு நபர் தனது சொந்த மதிப்பையும் வாழ்வின் மதிப்பையும் உணரும் விதமாகும். மாண்பின் இந்த அம்சங்களை மேம்படுத்தவோ அல்லது குறைக்கவோ முடியும். இந்தக் கருத்துகளுக்கு மேலதிகமாக, ஆழமானதும் மிக முக்கியமானதுமான உள்ளமை சார்ந்த மாண்பு (ontological dignity) என்ற நிலை உள்ளது. இது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வெறுமனே இருப்பதாலேயே, கடவுளால் விரும்பப்பட்டு, படைக்கப்பட்டு, நேசிக்கப்படுவதாலேயே உரித்தான மாண்பாகும். [60] கடவுள் விரும்பி, வாழ்வளிக்க அழைத்த மனித உயிரின் ஆழமான மதிப்பை எந்தவொரு பாவமோ, தோல்வியோ, அவமானமோ அல்லது புறக்கணிப்போ குறைத்துவிட முடியாது. [61]

53. எனவே, ஒவ்வொரு நபரின் அடிப்படை மாண்பு பெறப்படுவதோ சம்பாதிக்கப்படுவதோ அல்ல, அதை நியாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. சமீபத்திய டிக்னித்தாஸ் இன்ஃபினிட்டா (Dignitas Infinita) என்ற பிரகடனம் இந்த விஷயத்தில் திருஅவையின் சிந்தனையின் சுருக்கத்தை வழங்குகிறது: "ஒவ்வொரு மனித நபரும் அளவிட முடியாத மாண்பைக் கொண்டுள்ளார், அது அவரது இருப்பிலேயே மாற்ற முடியாதபடி வேரூன்றியுள்ளது; அந்த நபர் சந்திக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு சூழ்நிலை, நிலை அல்லது சூழலிலும் அது மேலோங்கி நிற்கிறது" [62] - வேறுவிதமாகக் கூறினால், எப்போதும், எவ்வித விதிவிலக்குமின்றிக் காணப்படுகிறது. புனித இரண்டாம் ஜான் பால் கூறியது போல, ஒவ்வொரு மனிதனின் மாண்பையும் எல்லையற்றது (infinite) என்று விவரிக்கலாம்; [63] இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன: முதலாவதாக, தம்முடன் நட்புகொள்ள நம்மை அழைக்கும் கடவுளின் அன்பு எல்லையற்றது; இரண்டாவதாக, அவரது அன்பு முற்றிலும் நிபந்தனையற்றது, அதாவது நாம் முடிவில்லாமல் தேடினாலும், அதை அழிக்கக்கூடிய அல்லது மறுக்கக்கூடிய எதையும் நாம் ஒருபோதும் கண்டறிய மாட்டோம்.

மனித உரிமைகளின் உன்னத மதிப்பு

54. "மனித உரிமைகளை அடையாளம் கண்டு பிரகடனப்படுத்துவதை நோக்கிய இயக்கம், மனித மாண்பின் தவிர்க்க முடியாத கோரிக்கைகளுக்குத் திறம்படப் பதிலளிக்கும் மிக முக்கியமான முயற்சிகளில் ஒன்றாகும்" [64] என்பதைத் திருஅவை நன்றியுடன் அங்கீகரிக்கிறது. இது சம்பந்தமாக, 1948 டிசம்பர் 10 அன்று ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட மனித உரிமைகளுக்கான உலகளாவிய பிரகடனம் (Universal Declaration of Human Rights), நமது காலத்தின் மனித மனசாட்சியின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றாகத் தொடர்கிறது என்று புனித இரண்டாம் ஜான் பால் குறிப்பிட்டார். [65] இது "மனிதகுலத்தின் நீண்ட மற்றும் கடினமான பாதையில் ஒரு மைல்கல்" ஆகும். [66] இக்காரணத்தினால், கிறிஸ்தவக் கண்ணோட்டத்தில், மனித உரிமைகள் என்பவை நபருக்கு வழங்கப்படும் வெளிப்புறச் சேர்க்கைகள் அல்ல; மாறாக அவை மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாண்பின் வெளிப்பாடாகும். சர்வதேச சமூகம் இவற்றைப் பாதுகாத்து மேம்படுத்த அழைக்கப்பட்டுள்ளது.

55. மனித உரிமைகள் மீற முடியாதவை, ஏனெனில் அவை "மனித நபருக்கும் மனித மாண்பிற்கும் இயல்பாகவே உரியவை." [67] இதன் விளைவாக, அவை உலகளாவியவை மற்றும் மாற்ற முடியாதவை. [68] ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் கொண்டுள்ள பொதுவான மாண்பில் அவை வேரூன்றியிருப்பதாலேயே, அவை நடைமுறை விளைவுகளையும் சட்டரீதியான தாக்கங்களையும் கொண்டுள்ளன. ஏனெனில் "மனித உரிமைகளை மதிப்பதை உறுதிப்படுத்த, அனைவராலும், எல்லா இடங்களிலும், அனைவருக்கும் உரிய மரியாதையை உறுதிப்படுத்தத் தேவையான அனைத்தையும் செய்யாவிட்டால், மனித உரிமைகளைப் பிரகடனப்படுத்துவது வீணாகிவிடும்." [69] இந்த உரிமைகளில், கருத்தரித்தல் முதல் அதன் இயற்கையான முடிவு வரையிலான வாழ்வதற்கான உரிமையே முதலாவதாகும்; [70] இது இல்லாமல் வேறு எந்த உரிமையையும் பயன்படுத்துவது சாத்தியமற்றது. தூண்டப்பட்ட கருக்கலைப்பு, அப்பாவிகளைக் கொல்லுதல் மற்றும் கருணைக்கொலை (euthanasia) போன்ற நிகழ்வுகளில் இந்த அடிப்படை உரிமை மறுக்கப்படும்போது, திருஅவை கடுமையாகத் தவறானதாகக் கருதும் தேர்வுகளை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். [71]

56. நமது சொந்த காலத்தை உற்றுநோக்கும்போது, மனித உரிமைகளின் பாதுகாப்பு மிகவும் கடுமையான இரண்டு ஆபத்துகளுக்கு உள்ளாகியுள்ளது என்ற உண்மையை நாம் புறக்கணிக்க முடியாது. முதலாவது, மனித மாண்பின் மீறல்கள் வெளிப்படையாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ தொடரும் அதேவேளையில், இந்த உரிமைகள் முற்றிலும் சம்பிரதாயமாக மட்டுமே அறிவிக்கப்படுகின்றன. இரண்டாவது, உண்மையில் முதலாவதன் வேராக அமைவது, அவற்றின் உலகளாவிய தன்மைக்கான அடித்தளத்தை அங்கீகரிக்க இயலாமையாகும்; ஏனெனில் "நமது முடிவுகளையும் சட்டங்களையும் நிலைநிறுத்தும் உறுதியான அடித்தளங்களுக்கான தேடலை" [72] நாம் கைவிட்டுவிட்டோம். இந்த இரண்டாவது சிக்கலை குறைத்து மதிப்பிட வேண்டாம் என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் நம்மை வலியுறுத்தினார். மனித இயல்பை பகுத்தறிவு தீவிரமாக ஆராயும்போது, அது மனித இயல்பிலிருந்து உருவான அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய விழுமியங்களைக் கண்டறியும் திறன் கொண்டது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இந்த விசாரணையை நாம் கைவிட்டால், இன்று மீற முடியாதவை என்று கருதப்படும் உரிமைகள், எதிர்காலத்தில் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களால் - ஒருவேளை அச்சமுற்ற அல்லது கையாளப்பட்ட மக்களிடமிருந்து வெளிப்படையான ஒப்புதலை மட்டுமே பெற்ற பிறகு - கேள்விக்குள்ளாக்கப்படவோ அல்லது மறுக்கப்படவோ கூடும். [73]

57. ஒவ்வொரு மனித நபரின் மதிப்பு மற்றும் அவர்களது உரிமைகள் குறித்த அதிக விழிப்புணர்வோடு, சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் குறித்த அங்கீகாரமும் வளர்ந்துள்ளது. ஆயினும்கூட, பெருமளவிலான மக்களின், அதாவது பெண்களின் உரிமைகள் உலகம் முழுவதும் சமமாகவும் உண்மையாகவும் உத்தரவாதமளிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்வதற்கு இன்னும் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. "புறக்கணிப்பு, தவறாக நடத்தப்படுதல் மற்றும் வன்முறை போன்ற சூழ்நிலைகளைச் சகித்துக்கொள்ளும் பெண்கள் இருமடங்கு ஏழைகள், ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க பெரும்பாலும் குறைவான திறனையே கொண்டுள்ளனர்" [74] என்பது ஒரு உண்மை. எனவே, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சமமான மாண்பும் உரிமைகளும் உள்ளன என்று வெறுமனே கூறுவது மட்டும் போதாது; இது சட்டங்கள், வேலைவாய்ப்புக்கான அணுகல், கல்வி, சமூக மற்றும் அரசியல் பொறுப்புகள், மற்றும் பெண்களின் பங்களிப்பை சமூகம் செவிமடுத்து மதிக்கும் விதம் போன்ற உறுதியான முடிவுகளில் பிரதிபலிக்க வேண்டியது அவசியமாகும். இந்த இடைவெளி தொடரும் வரை, பெண்களுக்கு ஆண்களுக்கு நிகரான மாண்பு இருப்பதை சமூகம் உண்மையாகவும் முழுமையாகவும் அங்கீகரிக்கிறது என்று நம்மால் கூற முடியாது.

58. தனிநபர்கள்தான் முக்கியம், ஒவ்வொரு நபரும், அவர்களின் குடும்பங்களோடு முக்கியம். நபர்கள் - ஆணும் பெண்ணும் - அவர்களின் மாற்ற முடியாத உரிமைகளுடன் தழைத்தோங்குவதற்கு வழிவகுக்காவிட்டால், சமூக இயக்கங்கள், வகுப்புவாத சித்தாந்தங்கள் மற்றும் ஒரு மக்களுக்கு ஆதரவான பிரமாண்டமான அரசியல் பிரகடனங்கள் அனைத்தும் பயனற்றவையே. அதேபோல, ஏராளமான மக்கள் கண்ணியமான வேலை, பாதுகாப்புகள் அல்லது அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான அணுகல் இன்றி தொடர்ந்து வாழ அனுமதித்துவிட்டு, தனிநபர் சுதந்திரத்தையோ அல்லது தனியார் நிறுவனங்களையோ உயர்த்திப் பேசுவது போதுமானதல்ல.

சமூகக் கோட்பாட்டின் கொள்கைகள்

பொதுநலக் கொள்கை

59. ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் மாற்ற முடியாத மாண்பையும், எந்த மனித அதிகாரமும் காட்டிக்கொடுக்கவோ அல்லது ரத்து செய்யவோ முடியாத உரிமைகளையும் கொண்டுள்ளனர் என்பதை அங்கீகரிப்பது, நமது பொருளாதார மற்றும் அரசியல் தேர்வுகள், நமது நகரங்களின் அமைப்பு உட்பட நாம் இணைந்து வாழும் விதத்தை வடிவமைக்கக் கோருகிறது. இதிலிருந்து, நான் முன்னிலைப்படுத்த விரும்பும் சமூகக் கோட்பாட்டின் முதல் முக்கிய கொள்கை எழுகிறது: பொதுநலன் (the common good). ஒவ்வொரு நபரிடமும் அங்கீகரிக்கப்படும் மாண்பின் சமூக வெளிப்பாடாக இதை நாம் விவரிக்கலாம். திருஅவை எப்போதும் பாதுகாக்க வேண்டிய சமரசமற்ற விழுமியங்களைக் குறித்து பதினாறாம் பெனடிக்ட் குறிப்பிட்டபோது, "பொதுநலனை மேம்படுத்துவதையும்" அவற்றில் சேர்த்தார். [75] ஒரு கிறிஸ்தவரைப் பொறுத்தவரை, தன் சொந்த நலன்களின் குறுகிய எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்வதும், தன் திறனுக்கு உட்பட்டுப் பொதுநலனுக்காகத் தன்னை அர்ப்பணிப்பதும், வாழ்வை மேம்படுத்துவதைப் போலவே சமரசம் செய்ய முடியாத ஒரு விழுமியமாகும்.

60. "மக்கள், குழுக்களாகவோ அல்லது தனிநபர்களாகவோ, தங்களின் நிறைவை முழுமையாகவும் எளிதாகவும் அடைவதற்கு அனுமதிக்கும் சமூக நிலைமைகளின் ஒட்டுமொத்த தொகுப்பே" [76] பொதுநலன் என்று இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் உறுதிப்படுத்தியது. பொதுநலன் என்பது நிபந்தனைகள் அல்லது நிறுவனங்களின் வெறும் பட்டியலாகக் குறைக்கப்பட முடியாததால், இந்த வரையறை நமக்கு ஒரு மதிப்புமிக்க ஆரம்பக் குறிப்பை வழங்குகிறது. இது தனிப்பட்ட நன்மைகளின் ஒட்டுமொத்தக் கூட்டுத்தொகையோ, அல்லது அவர்களின் குறிப்பிட்ட நலன்களின் குறுக்கீடோ அல்ல; அது அனைவருக்கும் சொந்தமான ஒரு பெரிய நன்மையாகும். அது நமது கூட்டு முயற்சிகளால் மட்டுமே அடையப்படவும், வளர்க்கப்படவும், பாதுகாக்கப்படவும் முடியும். ஒரு நபரின் தார்மீகச் செயல் உண்மையான நன்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அதன் நிறைவைக் காண்பது போல, சமூகச் செயல்பாடு இந்தப் பகிரப்பட்ட நன்மையை நோக்கி செலுத்தப்படும்போது அதன் முழுமையை அடைகிறது என்று நாம் கூறலாம். [77]

61. இந்த அர்த்தத்தில், முழுமையானது "அதன் பகுதிகளின் கூட்டுத்தொகையை விடப் பெரியது" [78] என்றும், இதே காரணத்தினால் "தனிப்பட்ட நலன்களின் வெறும் கூட்டுத்தொகை ஒட்டுமொத்த மனித குடும்பத்திற்கும் ஒரு சிறந்த உலகத்தை உருவாக்க முடியாது" [79] என்றும் நாம் கூறலாம். மற்றவர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளாமல் ஒருவருடைய சொந்த முன்னேற்றத்தைத் தொடர்வது மட்டுமே அனைவரின் நன்மைக்கும் பங்களிக்கப் போதுமானது என்று நினைப்பது ஒரு மாயையாகும். இந்தப் பார்வை பொதுநலனின் உள்ளார்ந்த மற்றும் குறிப்பிட்ட மதிப்பைப் புறக்கணிக்கிறது, இது சமூக நன்மையின் வலையமைப்பை உருவாக்கும், மக்களைப் பாதிக்கும் மற்றும் விரிவுபடுத்தும் ஒரு "பரஸ்பர சார்பின்" [80] (interdependence) விளைவாகும். பொதுநலன் என்பது ஒரு "கூடுதல் நன்மை" (a "plus"); இது பல்வேறு செயல்கள், முன்முயற்சிகள், முயற்சிகள் மற்றும் முடிவுகளை இணைக்கும் ஊடாடல் மற்றும் பரஸ்பர செல்வாக்கின் விளைவாகும். தனிப்பட்ட நன்மைகளை நாம் கூட்டினால், அவற்றைக் கடந்து நிற்கும் அதேவேளையில் அவற்றை வளப்படுத்தும் இந்த "கூடுதல் நன்மையின்" இருப்பை நம்மால் விளக்க முடியாது.

62. பொதுநலனைத் தேடுவதே ஒரு மக்களுக்கு உயிரளிக்கிறது; இது வெறும் தனிநபர்களின் தொகுப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படாமல், மக்கள் தாங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதையும் பொது விவகாரங்களுக்குக் (res publica) கூட்டாகப் பொறுப்பானவர்கள் என்பதையும் அடையாளம் காணக் கற்றுக் கொள்ளும் ஒரு உயிருள்ள யதார்த்தமாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. இந்த அர்த்தத்தில், "ஒருங்கிணைப்பிற்கான விருப்பமும், அமைதியான மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட சந்திப்பின் கலாச்சாரத்தின் வளர்ச்சியின் மூலம் இதை அடைவதற்கான விருப்பமும் கோரும் மெதுவான மற்றும் கடினமான முயற்சியின்" [81] மூலம் ஒவ்வொரு நபரும் தன் மக்களைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பங்களிக்கிறார்கள். பொதுநலனுக்காக இணைந்து உழைப்பது என்பது பகிரப்பட்ட பார்வையைக் கொண்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது. மக்களிடையே பல கருத்தியல் மற்றும் நடைமுறை வேறுபாடுகள் உள்ளன, அத்துடன் மாறுபட்ட நலன்களும் அடிக்கடி எழும் கருத்து வேறுபாடுகளும் உள்ளன என்பது வெளிப்படை; ஆனால் அனைவரும் இணைந்து முன்னேற உதவும் ஒரு பகிரப்பட்ட பார்வையை உருவாக்குவதற்கான அடிப்படை ஒப்பந்தங்களை நிறுவ உரையாடலில் ஈடுபடுவது சாத்தியமற்றது என்று இதற்கு அர்த்தமில்லை.

63. ஒவ்வொருவரின் பங்களிப்போடும் பொதுநலன் பின்பற்றப்படுவதை உறுதிசெய்ய, சிவில் சமூகத்தின் ஒருங்கிணைப்பு, ஒற்றுமை மற்றும் சரியான அமைப்பை உறுதி செய்வது அரசின் பொறுப்பாகும். நடைமுறைச் சொற்களில், மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களைப் பின்தங்க விடாமல், தனிப்பட்ட நலன்களுக்கும் பொதுநலனுக்கும் இடையில் ஒரு சமநிலையைத் தேடி, "நீதியின் தேவைகளுடன் வெவ்வேறு துறைசார் நலன்களை இணக்கமாக்குவது" [82] என்ற நுட்பமான கடமை பொது அதிகாரிகளுக்கு உள்ளது என்பதாகும். அரசியல் தனது நீண்டகாலக் கண்ணோட்டத்தைக் கைவிட்டு, குறுகிய காலக் கணக்கீடுகளுக்கோ அல்லது பயனற்ற துருவமுனைப்புகளுக்கோ (polarizations) தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளும்போது, பொதுநலனின் மொழி அதன் நம்பகத்தன்மையை இழக்கிறது, அதேநேரத்தில் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளும் பிளவுகளும் வளர்கின்றன.

64. இது சர்வதேச அரசியலுக்கும் பொருந்தும். நாடுகளுக்கிடையேயான பிளவு விரிவடையும்போது, மோதல் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பு மனநிலை வேரூன்றத் தொடங்குகிறது. மேலும் ஐக்கியப்பட்ட மற்றும் சகோதரத்துவமிக்க உலகை நோக்கிய கடினமான பாதை புதிய மற்றும் வேதனையான பின்னடைவுகளைச் சந்திக்கிறது. இச்சூழலில், ஒட்டுமொத்த மனித குடும்பத்திற்கும் மிகவும் நீதியான வளர்ச்சியை நோக்கிய பகிரப்பட்ட பயணத்தைப் பற்றிப் பேசுவது "பைத்தியக்காரத்தனம் போல் ஒலிக்கிறது." [83] ஆயினும்கூட நாம் நம்பிக்கையை இழக்கக் கூடாது. ஒத்துழைப்பதற்கான வழிகளையும், மக்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் உரிய நியாயமான பன்முகத்தன்மையில் சமரசம் செய்யாமல் உலகளாவிய பொதுநலனைப் பாதுகாக்கும் திறன் கொண்ட மிகவும் பயனுள்ள சர்வதேச நிறுவனங்களையும் கற்பனை செய்து பார்க்க நான் அனைவரையும் அழைக்கிறேன். உண்மையில், பொதுநலனை மேம்படுத்துவது என்பது, மக்கள் இருப்பதற்கான, தங்கள் சொந்த அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான, மற்றும் நாடுகளின் குடும்பத்திற்குத் தங்களின் தனித்துவமான குணங்களைப் பங்களிப்பதற்கான உரிமையை மதிப்பதிலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாது. [84] மேலும், ஒரு தேசத்தை அழிப்பதற்கோ அல்லது அடிபணிய வைப்பதற்கோ மேற்கொள்ளப்படும் எந்தவொரு முயற்சியும் அல்லது திட்டமும் கடுமையான ஒழுக்கக்கேடானது, எனவே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.

வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை

65. "பொதுநலனின் எண்ணற்ற தாக்கங்களில், வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கையால் உடனடி முக்கியத்துவம் பெறப்படுகிறது." [85] முதலாவதாக, பூமியின் வளங்கள் - மண், நீர், காற்று மற்றும் இயற்கை வளங்கள் - அனைவரின் வாழ்வாதாரத்திற்காகவும் முழு மனித குடும்பத்திற்கும் கடவுளால் வழங்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், தற்போதும் எதிர்காலத்திலும் அத்தகைய வளங்களைப் பயன்படுத்த ஒவ்வொரு நபருக்கும் உள்ளார்ந்த உரிமை உள்ளது என்பதையும் இந்தக் கொள்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தார்: "எவரையும் ஒதுக்காமலோ அல்லது எவருக்கும் சலுகை காட்டாமலோ, அதன் அனைத்து உறுப்பினர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காகக் கடவுள் பூமியை முழு மனித குலத்திற்கும் அளித்தார்." [86] இதன் விளைவாக, "இந்தக் கொடையின் பலன்கள் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே சேரும் வகையில் இதைப் பயன்படுத்துவது கடவுளின் திட்டத்திற்கு ஏற்புடையதல்ல." [87] இன்று, இந்தப் பொதுவான நோக்கம் பொருள் வளங்களுக்கு மட்டுமன்றி, அருவமான (immaterial) மற்றும் கலாச்சார வளங்களுக்கும் பொருந்தும் என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

66. தனியுரிமைக்கு (private property) உரிமை உண்டு என்பது உறுதி, இது அதன் சொந்தக் குறிப்பிட்ட அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் கொண்டுள்ளது. ஆயினும்கூட அது எப்போதும் வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கைக்குக் கீழ்ப்பட்டதாகவே இருக்க வேண்டும். இரண்டாம் ஜான் பாலின் கூற்றுப்படி, இந்த அடிபணிதல் சமூக நடத்தையின் பொன் விதியாகும்; மேலும் இது "முழு நெறிமுறை மற்றும் சமூக ஒழுங்கின் முதல் கொள்கையாகும்." [88] திருஅவையின் மரபில், சொத்து என்பது பொதுநலனுக்குச் சிறப்பாகச் சேவை செய்யும் வகையில் வளங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் நிர்வகிப்பதற்குமான ஒரு வழிமுறையாகக் காணப்படுகிறது. "தனியுரிமைக்கான உரிமையை முழுமையானதாகவோ அல்லது மீற முடியாததாகவோ கிறிஸ்தவ மரபு ஒருபோதும் அங்கீகரித்ததில்லை" [89] என்பதால், அதன் சமூகப் பங்கு வெறும் இறையியல் கருத்தாகக் கருதப்படக் கூடாது, மாறாக விவிலியத்திலும் திருஅவைத் தந்தையர்களின் எழுத்துக்களிலும் ஏற்கனவே உள்ள திருஅவையின் கோட்பாடாகக் கருதப்பட வேண்டும். இக்காரணத்தினால், தோழமை உணர்வு (solidarity) அதன் முழுமையான அர்த்தத்தில் வாழப்படும்போது, "ஏழைகளுக்குச் சொந்தமானதை அவர்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுப்பதையும்" குறிக்கிறது என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் நமக்கு நினைவூட்டினார். [90]

67. இன்று, அனைவருக்கும் பொதுவானதாகக் கருதப்படும் வளங்களுக்கிடையில், காப்புரிமைகள், நெறிமுறைகள் (algorithms), டிஜிட்டல் தளங்கள், தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்பு மற்றும் தரவுகள் (data) போன்ற புதிய சொத்து வடிவங்களையும் நாம் சேர்க்க வேண்டும். நாடுகளின் செல்வம் அறிவு மற்றும் தொழில்நுட்பத்தை அதிகளவில் சார்ந்திருக்கும் ஒரு சூழலில், பகிர்வு மற்றும் அணுகலுக்கான போதுமான வடிவங்கள் இல்லாமல், இந்த வளங்கள் ஒரு சிலரின் கைகளில் குவியும்போது, வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கைக்கு முரணான புதிய சமநிலையின்மை உருவாக்கப்படுகிறது. இது, உள்ளடக்கப்பட்டவர்களுக்கும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் இடையிலான, அதாவது டிஜிட்டல் புரட்சியில் பங்கேற்க முடிகிறவர்களுக்கும் விளிம்புகளில் இருப்பவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை விரிவுபடுத்துகிறது. மேலும், நமது பொதுவான இல்லத்தின் மீதான பராமரிப்பும், ஏழைகள் மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கான நமது பொறுப்பும், படைப்பின் வளங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பம் வழங்கும் புதிய சாத்தியக்கூறுகளைப் பயன்படுத்தும் விதம், சுற்றுச்சூழலை மதிக்கும் வகையிலும், விரயத்தைத் தவிர்க்கும் வகையிலும், புதிய வடிவச் சுரண்டல்களைத் தடுக்கும் வகையிலும் நெறிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கோருகின்றன.

துணைமைக்கொள்கை

68. துணைமைக்கொள்கை (principle of subsidiarity) என்பது, மாண்பு மற்றும் பொதுநலன் குறித்த நமது சிந்தனையை வழிநடத்திய அதே மனித நபரைப் பற்றிய புரிதலில் இருந்து உருவாகிறது. ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் தத்தம் சொந்த வாழ்க்கைக்குப் பொறுப்பேற்கவும், சமூகத்தை உருவாக்குவதற்குப் பங்களிக்கவும் அழைக்கப்பட்டால், சமூக நிறுவனங்களும் இந்தப் பொறுப்பை மதித்து ஆதரிக்க வேண்டும். திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு துணைமைக்கொள்கையை, தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், உள்ளூர் சமூகங்கள் மற்றும் இடைநிலை அமைப்புகளின் பங்கு உயர்மட்ட அதிகாரிகளால் பறிக்கப்படக் கூடாது என்ற கொள்கையாகக் குறிக்கிறது. மேலும், உயர்மட்ட நிறுவனங்கள் கீழ்மட்ட அமைப்புகளின் சுதந்திரத்தையும் படைப்பாற்றலையும் அங்கீகரிக்கவும், பாதுகாக்கவும், மேம்படுத்தவும் வேண்டும்; பொதுநலனுக்காக அவர்கள் திறம்பட ஒத்துழைக்க ஏதுவாக அவர்களின் பங்களிப்புகளை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். [91]

69. பதின்மூன்றாம் லியோ மற்றும் நவீன சமூகப் போதனையின் தொடக்கங்களிலிருந்து, தனிநபர் அல்லது குடும்பம் அரசால் உள்வாங்கப்படக் கூடாது, மாறாகப் பொதுநலனுக்கு தீங்கு விளைவிக்காமல், முடிந்தவரை சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று திருஅவை வலியுறுத்தி வருகிறது. [92] புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இந்தக் கண்ணோட்டத்தை ஏற்று வளர்த்தெடுத்தார்; அரசியல் சமூகம் சிவில் சமூகத்தின் சேவையில் உள்ளது என்றும், இடைநிலை அமைப்புகள் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களின் பொறுப்புகளை நிரந்தரமாகப் பறிக்காமல், அவசியமானபோது தலையிட்டு, பொதுநலனை அரசு பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பிட்டார். [93] துணைமைக்கொள்கை அரசின் விலகலை நியாயப்படுத்துவதில்லை, மாறாக அதன் நடவடிக்கைகளை வழிநடத்துகிறது. உண்மையில், அனைத்து சமூகக் காரணிகளும் தங்கள் பணியை நசுக்கப்படாமல் நிறைவேற்றப் பொதுத் தலையீடு அவசியமாகிறது. தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், சங்கங்கள் மற்றும் இடைநிலை அமைப்புகள் சமூகத்தில் தங்களது பணியை நிறைவு செய்ய அனுமதிக்கும் நிலைமைகளை உருவாக்குவது அரசியல் சமூகத்தின் பொறுப்பாகும்; அவர்கள் மாற்றீடு செய்யப்படாமலோ அல்லது வெறும் வசதியாளர்களாகக் குறைக்கப்படாமலோ இது செய்யப்பட வேண்டும். [94]

70. சமூக வாழ்க்கையின் தந்தைவழி (paternalistic) அல்லது நலன் சார்ந்த மேலாண்மை (welfare-based management) என்ற எந்தவொரு வடிவத்தையும் தாண்டிச் செல்ல இந்தக் கொள்கை நம்மை ஊக்குவிக்கிறது. மாறாக, குடிமக்களின் முன்முயற்சிகளை மதிக்கும் ஒரு அரசிலும், பொதுநலனின் சேவையில் பிணைப்புகளை உருவாக்கவும் ஆற்றல்களைத் திரட்டவும் வல்ல ஒரு சிவில் சமூகத்திலும் பகிரப்பட்ட பொறுப்புணர்வின் கலாச்சாரத்தை மேம்படுத்த இது தூண்டுகிறது. துணைமைக்கொள்கைக்கு இணங்க, முடிவுகள் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்குச் சாத்தியமான மிக நெருக்கமான மட்டத்தில் எடுக்கப்படுகின்றன; இதன் மூலம் சமூக வாழ்க்கை வளர்க்கப்படுகிறது மற்றும் மக்கள் ஏற்கனவே எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளைச் சந்திப்பது தவிர்க்கப்படுகிறது. இதன் வழியே முடிவெடுக்கும் செயல்முறையில் மக்கள் பங்கேற்க முடியும். குடும்பங்கள், சங்கங்கள், உள்ளூர் சமூகங்கள், தன்னார்வ அமைப்புகள் மற்றும் "மூன்றாம் துறை" (third sector) என்று அழைக்கப்படுபவை அங்கீகரிக்கப்பட்டு ஆதரிக்கப்படும்போது, சமூக வாழ்க்கை மக்களுக்கு எளிதில் அணுகக்கூடியதாக மாறுகிறது; சேவைகள் உண்மையான தேவைகளுக்கு ஏற்றவாறு அமைகின்றன; மற்றும் தீர்வுகள் ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பையும் மதிக்கும் வகையில் மிகவும் ஆக்கபூர்வமானதாக மாறுகின்றன. [95]

71. டிஜிட்டல் புரட்சியின் சூழலில் துணைமைக்கொள்கை குறிப்பாகப் பொருந்தும். இங்கே, மிக உயர்ந்த மட்டம் என்பது அரசு அல்ல; மாறாக அன்றாட வாழ்க்கையின் நிலைமைகள் மீது உண்மையான அதிகாரத்தைச் செலுத்தும் (de facto power) பெரிய பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்பத் தரப்பினரே ஆவர். நிபுணத்துவம், தரவு மற்றும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை ஏகபோகமாக்கும் இந்த மட்டம், அணுகலுக்கான நிபந்தனைகள், பார்வைக்கான விதிகள், ஊடாடல் வடிவங்கள் மற்றும் பொருளாதார வாய்ப்புகளைக் கூட வரையறுக்கும் நிறுவனங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்களை உள்ளடக்கியது. இத்தகைய செயல்முறைகள் மேலிருந்து ஒளிவுமறைவற்ற மற்றும் ஒருதலைப்பட்சமான முறையில் திணிக்கப்படக் கூடாது, மாறாக வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பு வடிவங்களுடன் (சுயாதீன சோதனைகள், நெறிமுறைகள் குறித்த வெளிப்படைத்தன்மை, தரவுகளுக்கான சமமான அணுகல் மற்றும் முறையீட்டுக்கான வழிகள் உட்பட) பொதுநலனை நோக்கி வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்று துணைமைக்கொள்கை கோருகிறது. [96]

72. இச்சூழலில், அரசுகளும் நாடுகடந்த நிறுவனங்களும் நியாயமான விதிகளையும் பயனுள்ள பாதுகாப்புகளையும் உறுதிசெய்ய அழைக்கப்படுகின்றன; இதனால் உள்ளூர் சமூகங்கள், இடைநிலை அமைப்புகள், பள்ளிகள், பல்கலைக்கழகங்கள், மத நிறுவனங்கள் மற்றும் சங்கங்கள் தங்களின் குரலை ஒலிக்கச் செய்யவும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் வேலைவாய்ப்பு, சேவைகளுக்கான அணுகல், தரவு மேலாண்மை மற்றும் டிஜிட்டல் சூழல்கள் போன்ற தேர்வுகள் குறித்த பகுத்துணர்வுக்குப் பங்களிக்கவும் முடியும். பொருளாதாரப் பாய்வுகள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்கள், அத்துடன் தரவு மற்றும் நெறிமுறைகளின் (algorithms) நிர்வாகம் தொடர்பான முடிவுகள் என்று வரும்போது, இந்தச் செயல்முறைகளைத் தன்னிச்சையாக ஆணையிட ஒரு சில தரப்பினரை நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது; மாறாக, உலகளாவிய சமூகத்தின் பல்வேறு நிலைகளை மதிக்கும் மற்றும் பொதுநலனுக்கு அவர்களைக் கூட்டாகப் பொறுப்பாக்கும் ஒத்துழைப்பின் வடிவங்களை நாம் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். [97]

தோழமை உணர்வுக் கொள்கை

73. பொதுநலன் மற்றும் துணைமைக்கொள்கையைக் கருத்தில் கொண்ட நிலையில், தோழமை உணர்வுக் கொள்கையைப் (principle of solidarity) பற்றிச் சிந்திக்க விரும்புகிறேன். இது விசுவாசத்தால் உருவாக்கப்பட்ட மனித நபரின் பார்வையிலிருந்து எழுகிறது; அதாவது ஒவ்வொரு மனிதனும் கடவுளின் சாயலில் படைக்கப்பட்டவர் என்றும், அவரை மற்றவர்களுடனும், குறிப்பிட்ட மக்களுடனும், படைப்புடனும் பிணைக்கும் உறவுகளின் வலையமைப்பின் ஒரு பகுதியாக உள்ளார் என்பதில் இருந்தும் எழுகிறது. தோழமை உணர்வு, நீதி மற்றும் அன்பியம் ஆகியவற்றுக்கான கடமைகள், தனிநபர்களையும் மக்களையும் ஒன்றிணைக்கும் மனித மற்றும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட சகோதரத்துவப் பிணைப்புகளில் வேரூன்றியுள்ளன என்று புனித ஆறாம் பால் கவனித்தார். [98] சகோதரத்துவம் என்பது விசுவாசிகளின் வெறும் எதிர்பார்ப்பல்ல, மாறாகக் கூட்டுத் தேர்வுகள் மற்றும் முயற்சிகளில் உருவகப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு சமூக மற்றும் அரசியல் யதார்த்தமாகும். எனவே, தோழமை உணர்வு என்பது ஒவ்வொரு தனிநபரின் எதிர்காலமும் அனைவரின் எதிர்காலத்துடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதற்கான உறுதியான அங்கீகாரமாகும்; உண்மையில், "யாரும் தனியாகக் காப்பாற்றப்படுவதில்லை." [99] துணைமைக்கொள்கைக்கும் தோழமை உணர்வுக்கும் இடையிலான நெருக்கமான தொடர்பு இதன் மூலம் தெளிவாகிறது. துணைமைக்கொள்கை தோழமை உணர்வோடு இணைக்கப்படாதபோது, அது குறிப்பிட்ட நலன்களின் பாதுகாப்பாக மட்டுமே முடிவடைகிறது; தோழமை உணர்வு துணைமைக்கொள்கையால் ஆதரிக்கப்படாதபோது, அது பொறுப்புணர்வை வளர்க்காத ஒரு நலன்புரி வடிவமாகச் சீரழிகிறது. [100] இந்த ஒன்றுக்கொன்று இணைந்திருக்கும் தன்மை உண்மையான பங்கேற்பின் பொறுப்பிற்கும் பொருந்தும். பொது முடிவுகள் மற்றும் தேர்வுகளில் கலந்துகொள்வதன் மூலமும் - தகவலறிந்த நிலையில் இருப்பதன் மூலம், மற்றவர்களுடன் ஈடுபாடு கொள்வதன் மூலம், தங்களின் குரலை ஒலிக்கச் செய்வதன் மூலம் - ஒவ்வொரு நபரும் தனிப்பட்ட முறையிலும் கூட்டாகவும் சமூகத்தின் வாழ்க்கையில் பங்கேற்கும்போது தோழமை உணர்வு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; அதேவேளை பகிரப்பட்ட முடிவெடுத்தல் மூலம் பொதுநலன் அடையப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கான உண்மையான பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

74. பல துறைகளில், நாம் ஏற்கனவே ஒரு வகையான "நடைமுறைத் தோழமை உணர்வை" (de facto solidarity) அனுபவித்து வருகிறோம்; ஏனெனில் நமது வாழ்க்கை பின்னிப்பிணைந்துள்ளது; டிஜிட்டல் வலைப்பின்னல்கள் உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களையும் சமூகங்களையும் நிகழ்நேரத்தில் இணைக்கின்றன; மேலும் உலகளாவிய பொருளாதாரங்கள் மற்றும் தகவல் தொடர்புகள் ஒரு இடத்தில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் தூரத்திலுள்ள இடங்களில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதாகும். எவ்வாறாயினும், உறவுகளின் இந்த வலையமைப்பு ஒரு நனவான தேர்வாக மாறும்போது மட்டுமே தோழமை உணர்வு அதன் முழுமையான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கும். இந்த யதார்த்தத்தை ஒரு அழைப்பாகப் பார்க்க விசுவாசம் நம்மை அழைக்கிறது: நாம் ஒருவருக்கொருவர் வெறும் அண்டை வீட்டாரல்ல, மாறாக ஒருவருக்கொருவர் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளோம்; இதனால் நம்மால் இயன்றவரை நமது சகோதர சகோதரிகளின் வாழ்க்கைக்கும் காயங்களுக்கும் ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பேற்க முடியும். நமக்கு அடுத்திருப்பவருக்கு நடப்பதைக் குறித்து அக்கறையற்றவர்களாக இருக்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்யும்போதுதான் தோழமை உணர்வு எழுகிறது; மாறாக, தவிர்க்க முடியாத பொருளாதார, கலாச்சார மற்றும் தொழில்நுட்பப் பிணைப்புகளைப் பகிர்வு, ஒத்துழைப்பு மற்றும் பரஸ்பர அக்கறையின் பாதைகளாக மாற்றுவதற்கும், "சமூகத்தின் அடிப்படையில் சிந்திப்பதும் செயல்படுவதும்" [101] என்ற கருத்தைத் தழுவிக்கொள்வதற்கும் முடிவு செய்யும்போது எழுகிறது.

75. தோழமை உணர்வு என்பது ஒரு கொள்கை மற்றும் ஒரு நற்பண்பு என்பதைத் திருஅவையின் சமூகப் போதனை வலியுறுத்துகிறது. ஒரு கொள்கையாக, இது தனிநபர்கள், குழுக்கள் மற்றும் மக்களிடையேயான உறவுகளின் புறநிலை ஒழுங்கை வெளிப்படுத்துகிறது; ஒவ்வொரு நபரின் நன்மையும் மற்றவர்களின் நன்மையைப் பொறுத்தது என்ற பரஸ்பர சார்பின் விழிப்புணர்வைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஒரு நற்பண்பாக, தேவையில் இருப்பவர்கள் மீது சிறப்புக் கவனம் செலுத்தி, பொதுநலனுக்காகப் பாடுபடுவதற்கான "உறுதியான மற்றும் விடாமுயற்சியான தீர்மானத்தை" [102] அது கோருகிறது. தோழமை உணர்வு என்பது "வரலாற்றை உருவாக்கும் ஒரு வழி" [103] என்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் குறிப்பிட்டார்; இது வெறும் தனிநபர்களின் கூட்டத்தை அல்ல, சமூகங்களை உருவாக்குகிறது. இக்காரணத்தினால், இதற்கு ஒரு எளிமையான மற்றும் பகிரப்பட்ட வாழ்க்கை முறை, எதிர்காலத்தில் மற்றவர்களுக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்க உடனடிப் பலன்களை விட்டுக்கொடுக்கும் திறன், மற்றும் மற்றவர்கள் மாண்புடன் வாழ்வதைத் தடுக்கும்போது பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் சலுகைகளைச் சவால் செய்யும் விருப்பம் - டிஜிட்டல் நுகர்வு மற்றும் தொழில்நுட்பப் பயன்பாடு தொடர்பானவை உட்பட - ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.

76. மக்கள், சமூகங்கள் மற்றும் நாடுகளுக்கிடையேயான பெருகிவரும் நெருக்கமான தொடர்புகளால் குறிக்கப்பட்டுள்ள உலகில், தோழமை உணர்வு உலகளாவிய பரிமாணத்தையும் பெறுகிறது. பதினாறாம் பெனடிக்ட், வளர்ச்சி, நீதி மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கான பொறுப்பு ஆகியவற்றிற்கு இடையிலான இணைப்பை வலுவாக வலியுறுத்தினார்; உண்மையான வளர்ச்சிக்குத் தோழமை உணர்வும், தலைமுறைகளுக்கிடையேயான நீதியும், [104] அத்துடன் இயற்கைச் சூழலோடு நம்மை இணைக்கும் பிணைப்புகள் குறித்த விழிப்புணர்வும் தேவை என்று குறிப்பிட்டார். இன்று, இந்தப் பொறுப்பு டிஜிட்டல் மற்றும் தகவல் உள்கட்டமைப்புக்கும் விரிவடைகிறது. இயற்கைச் சூழலைப் போலவே, "டிஜிட்டல் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பும்" பாதுகாக்கப்படலாம் அல்லது சுரண்டப்படலாம், பகிரப்படலாம் அல்லது ஏகபோகமாக்கப்படலாம். தரவுகள், நெறிமுறைகள், தளங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு தொடர்பான முடிவுகள் ஒரு சிலருக்கான உடனடிப் பலனை மட்டுமல்லாமல், அனைத்து மக்களுக்கும் எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கும் ஏற்படும் தாக்கத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோழமை உணர்வு கோருகிறது.

சமூக நீதிக் கொள்கை

77. கிறிஸ்தவ சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, சமூக நீதி (social justice) என்பது இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கும் நற்செய்திக்கு உண்மையாயிருப்பதற்குமான உறுதியான வழியாகும். புதிய ஏற்பாட்டில், இயேசு "ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியை" (லூக் 4:18) அறிவிக்கிறார்; மேலும் எளியோர், நோயாளிகள், சிறையிலிருப்போர் மற்றும் அந்நியர்களோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார் (காண்க: மத் 25:31-46). இவ்வாறு, நீதி சகோதரத்துவத்திலிருந்து பிறக்கிறது, அதிலேயே நிறைவடைகிறது என்பதை அவர் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்; ஏனெனில் நம்மில் சிறியோரை நாம் அணுகும் மற்றும் அவர்களோடு உறவாடும் விதம், கடவுளுடனும் நமது சகோதர சகோதரிகளுடனுமான நமது உறவின் உறுதியான அளவுகோலாக மாறுகிறது. எவ்வாறாயினும், நீதி என்பது தனிநபர்களின் நடத்தையை மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் கட்டமைப்புகள் கருத்தரிக்கப்பட்டு ஒழுங்கமைக்கப்படும் விதத்தையும் சார்ந்தது. இது சம்பந்தமாக, ஒவ்வொரு நிறுவனமும் மனித நபருக்கும் அவரது மாண்புக்கும் சேவை செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. [105] எனவே, சமூக நீதி என்பது, அனைவரையும் - குறிப்பாக மிகவும் பலவீனமானவர்களை - எவரையும் பின்தங்க விடாமல், உண்மையிலேயே மாண்புமிக்க வாழ்க்கையை வாழ அனுமதிக்கும் ஒரு சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ஒழுங்கின் திறனால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

78. சமூக நீதி என்பது நம்மில் சிறியோரிடமிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதைச் சமீபத்திய போதக மரபு வலியுறுத்தியுள்ளது. புனித இரண்டாம் ஜான் பால், ஏழைகளுக்கான முன்னுரிமைத் தெரிவு (preferential option for the poor) [106] பற்றிப் பேசினார்; அது தனிப்பட்ட மற்றும் சமூகத் தேர்வுகளை வழிநடத்த வேண்டும் என்றார். அதேவேளை திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், எப்போதும் புதிய வடிவப் புறக்கணிப்புகளை உருவாக்கும் "'தூக்கியெறியும்' கலாச்சாரத்தை" (throw-away culture) [107] கண்டித்தார். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களிலிருந்து தொடங்கி, தனிநபர்களையும் சமூகங்களையும் பார்க்க சமூக நீதி நம்மை அழைக்கிறது: ஏழைகள், புலம்பெயர்ந்தோர், அகதிகள், உள்ளூரிலேயே இடம்பெயர்ந்த நபர்கள், வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் நகர்ப்புற அல்லது இருத்தலியல் விளிம்புகளில் வாழ்பவர்கள் ஆகியோரை நோக்கிக் கோருகிறது.

79. அநீதிகள் தனிநபர்களின் தவறான தேர்வுகளிலிருந்து மட்டுமே எழுவதில்லை, மாறாக ஏறக்குறையத் தானாகவே ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கும் கட்டமைப்புகள், வழிமுறைகள் மற்றும் பொருளாதார, கலாச்சார அமைப்புகளிலிருந்தும் எழுகின்றன என்பதை அங்கீகரிக்க "சமூக நீதி" என்ற கருத்து நமக்கு உதவுகிறது. கடவுளின் சித்தத்தை எதிர்க்கும் மற்றும் தனிப்பட்ட மற்றும் சமூக மனமாற்றத்திற்கான அர்ப்பணிப்பைக் கோரும் பாவத்தின் கட்டமைப்புகளைப் (structures of sin) [108] பற்றிப் புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இதே வழியில் பேசினார். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், நீதி என்பது வளங்களை நியாயமாக விநியோகிப்பது அல்லது தற்போதைய அநீதிகளைச் சரிசெய்வது மட்டுமல்ல, அது ஒரு மறுசீரமைப்புப் பரிமாணத்தையும் (restorative dimension) எடுத்துக்கொள்கிறது. போர்கள், காலனித்துவம், இனம் அல்லது பாலினப் பாகுபாடு, ஒட்டுமொத்த மக்களுக்கு எதிரான வன்முறை மற்றும் சுரண்டல் போன்ற அநீதிகளால் ஏற்படும் காயங்களைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு, உடைந்த பிணைப்புகளைச் சரிசெய்வதையும், ஒதுக்கப்பட்டவர்களை மீண்டும் ஒருங்கிணைப்பதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மாண்பையும் குரலையும் மீட்டெடுப்பது, கூட்டு நினைவாற்றலுக்கான (collective memory) குணப்படுத்தும் செயல்முறைகளை வளர்ப்பது, பாரபட்சமான சட்டங்கள் மற்றும் நடைமுறைகளை எதிர்ப்பது, மற்றும் கடந்த காலத்தில் பட்ட துயரங்களின் விளைவுகளை இன்னும் சுமப்பவர்களுக்கு உறுதியான ஆதரவை வழங்குவது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கலாம்.

80. இந்தக் காலக்கட்டத்தில், சமூக நீதி என்பது டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட சூழலுடனும் போராட வேண்டும். உலகளாவிய வலைப்பின்னல்கள், தளங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளின் பரவல், நாம் தகவல்களைப் பெறும், தொடர்பு கொள்ளும் மற்றும் சேவைகளை அணுகும் விதத்தை மாற்றி வருகிறது. புதிய வகையான புறக்கணிப்புகள் மற்றும் சுதந்திரப் பறிப்புகள் தோன்றுவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்று நீதி கோருகிறது: அடிப்படைத் தொழில்நுட்பங்களை அணுகத் தடைகள் அல்லது மறுக்கப்பட்ட தனிநபர்கள் மற்றும் மக்கள், ஊடுருவும் கண்காணிப்புக்கு ஆளாக்கப்படும் சமூகங்கள், மற்றும் தப்பெண்ணங்களையும் பாகுபாடுகளையும் நிலைநிறுத்தும் ஒளிவுமறைவான நெறிமுறைகளால் (opaque algorithms) தண்டிக்கப்படும் சமூகக் குழுக்கள். டிஜிட்டல் யுகத்தில், ஒரு நீதியான சமூக ஒழுங்கு அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது, சமூகத்தின் இளைய மற்றும் பலவீனமான உறுப்பினர்களைப் பாதுகாக்கிறது, வெறுப்பு மற்றும் தவறான தகவல்களை எதிர்த்துப் போராடுகிறது, மற்றும் தரவு மற்றும் தொழில்நுட்பப் பயன்பாட்டைப் பொது மேற்பார்வைக்கு உட்படுத்துகிறது; இதனால் லாபம் மட்டுமே வழிகாட்டும் கொள்கையாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு நபரின் மாண்பும் அனைத்து மக்களின் பொதுநலனுமே முதன்மை பெறுகிறது.

81. வறுமை, வன்முறை, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பேரழிவுகள் காரணமாகப் புலம்பெயர்ந்தோர், அகதிகள் மற்றும் வலுக்கட்டாயமாக இடம்பெயர்ந்தோர் நடத்தப்படும் விதம் இன்று சமூக நீதிக்கான ஒரு அளவுகோலாகும். ஒரு சமூகம் அவர்களை நடத்தும் விதம், அதன் நீதியுணர்வு அச்சத்தால் உந்தப்படுகிறதா அல்லது சகோதரத்துவ உணர்வால் உந்தப்படுகிறதா என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. புலம்பெயர்ந்தோரை வெறுமனே நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், பயணத்தில் இருக்கும் கடவுளின் மக்களின் உயிருள்ள அடையாளமாகப் பார்க்க திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் நம்மை வலியுறுத்தினார். [109] அவர்கள் மாண்பு, வளங்கள் மற்றும் கனவுகளைக் கொண்ட மக்கள் ஆவர்; அவர்கள் மரியாதையுடன் நடத்தப்படவும், அவர்களை வரவேற்கும் சமூகங்களில் தீவிர உறுப்பினர்களாக மாறக் கேட்கவும் உரிமை உள்ளவர்கள் ஆவர். இந்தப் பகுதியில் சமூக நீதி என்பது குறைந்தது இரண்டு நிரப்பு அர்ப்பணிப்புகளைக் குறிக்கிறது. ஒருபுறம், பாதுகாப்பான மற்றும் சட்டப்பூர்வமான வழிகள், அவர்களைப் பெறுவதற்கான மாண்புமிக்க நிலைமைகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பிற்கான உண்மையான பாதைகளை உறுதி செய்வதன் மூலம், வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளவர்களின் நியாயமான நம்பிக்கைகளைப் பாதுகாப்பதை இது குறிக்கிறது. மறுபுறம், பொருளாதார அநீதிகள் மற்றும் காலநிலை நெருக்கடி உட்பட மக்களை இடம்பெயரக் கட்டாயப்படுத்தும் அடிப்படைக் காரணங்களை நிவர்த்தி செய்வதன் மூலம், ஒருவரின் தாயகத்தில் அமைதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் தங்குவதற்கான உரிமையை மேம்படுத்துவதை இது குறிக்கிறது. இந்த உரிமைகள் மதிக்கப்படும்போது, இடம்பெயர்வு என்பது சந்திப்புக்கான மற்றும் மக்களிடையே பரஸ்பர செழுமைக்கான ஒரு வாய்ப்பாக மாறக்கூடும்.

ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சி

82. தன் போப்புலோரும் ப்ரோக்ரெசியோ சுற்றுமடலில், ஆறாம் பால் வளர்ச்சி என்பது "ஒவ்வொரு மனிதனின் மற்றும் முழு மனிதனின் வளர்ச்சியை வளர்க்க" [110] முடிந்தால் மட்டுமே, அது "ஒருங்கிணைந்ததாக" (integral) இருந்தால் மட்டுமே உண்மையானதாக இருக்கும் என்று உறுதிப்படுத்தினார். அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில், திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாடு இந்தச் சொற்றொடரை மீண்டும் எடுத்துச் சிந்தித்தது; மாண்பு, பொதுநலன், வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை, துணைமைக்கொள்கை, தோழமை உணர்வு மற்றும் சமூக நீதி ஆகிய உன்னதக் கொள்கைகள் நிஜ வாழ்க்கையில் செயல்படுத்தப்படும் நடைமுறை வழிகளைக் குறிப்பதற்காகவே இது செய்யப்பட்டது. "ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சி" என்பதன் மூலம், தனிநபர்கள் மற்றும் மக்களின் வளர்ச்சி வாழ்வின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கியதாகவும், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் எதிர்காலத்தைத் திறப்பதாகவும் இருக்கும் ஒரு செயல்முறையை நாங்கள் குறிக்கிறோம்.

83. தனிநபர்களுக்கும் சரி நாடுகளுக்கும் சரி, வளர்ச்சி என்பது ஒரு கடமையும் உரிமையுமாகும். ஒவ்வொரு நபரும் மக்களும் தங்களின் மாண்புக்கு ஏற்பத் தழைத்தோங்க உதவும் குறைந்தபட்ச நிபந்தனைகள் தேவை; அவர்கள் சார்பு நிலையில் வைக்கப்படாமலோ அல்லது தேவையான பொருட்களை அணுகுவதிலிருந்து விலக்கப்படாமலோ இருக்க வேண்டும். வளர்ச்சி என்பது, செல்வத்தைக் குவிப்பதற்குப் பதிலாக மக்களை மையத்தில் வைக்கும்போதும், அது தனிநபர்களை மட்டுமன்றி மக்களையும் அக்கறைகொள்ளும்போதும் மட்டுமே உண்மையாகவே மனித வளர்ச்சியாக இருக்கும். சமூகம் மற்றும் மக்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று நீதி கோருகிறது; மேலும் இது எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கான பொறுப்பையும் உள்ளடக்கியது. நுகர்வைச் சிலருக்கு அதிகப்படுத்திவிட்டு, செலவுகளையும் சுமைகளையும் மற்றவர்கள் மீது சுமத்தினால், அல்லது முழுப் பிராந்தியங்களையும் அடிமைப் பாத்திரங்களுக்குத் தள்ளி, அவர்களின் முழுத் திறனையும் உணர்ந்து கொள்வதைத் தடுத்தால் வளர்ச்சி உண்மையான மனித வளர்ச்சியாக இருக்காது. [111] வளர்ச்சி என்பது பொருளாதாரக் களத்திற்கு மட்டும் வரையறுக்கப்படாமல், நமது பொதுவான இல்லத்தையும், மக்களின் பன்முகத்தன்மையையும், அவர்களின் வாழ்வு முறைகளையும் மதிக்கும் அதேவேளையில், அதன் ஆன்மீக, கலாச்சார, தார்மீக மற்றும் உறவு பரிமாணங்களில் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தும்போது அது ஒருங்கிணைந்ததாக மாறுகிறது. [112]

84. இன்று, ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சி என்ற கருத்து ஒருங்கிணைந்த சூழலியலை (integral ecology) மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு அளவுகோலாக உள்ளது; இது திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் இன்றியமையாத பரிமாணமாக மாறியுள்ளது. உண்மையில், மக்கள் நோக்கிய நீதியையும், நமது பொதுவான இல்லத்தின் பராமரிப்பையும் ஒருங்கிணைக்கும் திறன்; மற்றும் மாண்புமிக்க வாழ்க்கை நிலைமைகள், தேவையான வளங்களுக்கான அணுகல், நீதியான சமூக உறவுகள், படைப்பைப் பராமரித்தல் மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கான பரிசீலனை ஆகியவற்றை மேம்படுத்தும் திறன் ஆகியவற்றைக் கொண்டே வளர்ச்சியின் தரம் அளவிடப்படுகிறது. சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைச் சீரழிப்பதன் மூலமோ, மிகவும் பின்தங்கிய சமூகங்களுக்குச் செலவுகளை மாற்றுவதன் மூலமோ, அல்லது நம்மைப் பின்தொடர்பவர்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளைச் சமரசம் செய்வதன் மூலமோ சிலரின் நல்வாழ்வை அதிகரிப்பது உண்மையான முன்னேற்றம் அல்ல என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

85. இந்த ஒளியில் பார்க்கும்போது, ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சி என்பது டிஜிட்டல் புரட்சியால் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றங்கள் உட்பட நமது காலத்தின் மாற்றங்களை நாம் விளக்குவதற்கான கட்டமைப்பாகும். செயற்கை நுண்ணறிவு உள்ளிட்ட தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகள் நடுநிலையானவை அல்ல; ஏனெனில் அவை பங்கேற்பையும் நீதியையும் வளர்க்கலாம், அல்லது சமத்துவமின்மை, கட்டுப்பாடு மற்றும் புறக்கணிப்பை அதிகரிக்கலாம். இக்காரணத்தினால், அவை ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்பதன் மூலம் மதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டும்: நமது பொதுவான இல்லத்தையும் எதிர்காலத் தலைமுறையினரையும் மதிக்கும் அதே வேளையில், தனிநபர்களும் மக்களும் மிகவும் மனிதாபிமானமும் சகோதரத்துவமும் கொண்டவர்களாக மாற அவை உண்மையிலேயே உதவுகின்றனவா? பின்வரும் அதிகாரங்களில் நாம் கையாளவிருக்கும் பிரச்சினைகள் தொடர்பான பகுத்துணர்வுக்கான உறுதியான அளவுகோல்களாக சமூகக் கோட்பாட்டின் கொள்கைகள் மாறுவது இங்குதான்.

திருஅவைக்கான ஒரு தற்பரிசோதனை

86. முடிவாக, என் இதயத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒரு கருத்தைத் தொட விரும்புகிறேன். சமூகக் கோட்பாடு என்பது சமூகத்திற்கு விடுக்கப்படும் ஒரு செய்தி மட்டுமல்ல; அது திருஅவைக்கான ஒரு தற்பரிசோதனையும் (examination of conscience) கூட. திருஅவை என்பது ஒன்றிப்பின் இல்லமும் பள்ளியுமாகும். இந்த அதிகாரத்தில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள கொள்கைகள், குறிப்பாகத் திருஅவையின் சொந்தக் கட்டமைப்புகளுக்குள் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதிசெய்ய அவள் எப்போதும் அழைக்கப்படுகிறாள். திருஅவையின் சூழலில், பொதுநலன் என்பது இறையரசின் சேவைக்கான பணியில் ஒரு ஒருங்கிணைப்பு அணுகுமுறையின் (synodal approach) வடிவத்தை எடுக்கிறது. உண்மையில், திருஅவை "ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பணியின் சமூக மற்றும் வரலாற்றுப் பொருளாகும்." [113] முடிவுகள் எடுக்கப்படும் விதம் மற்றும் பொறுப்புகள் பயன்படுத்தப்படும் விதம் குறித்து இதற்குக் கவனம் தேவை. மாமன்றத்தின் இறுதி ஆவணம், வெளிப்படைத்தன்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் மதிப்பீடு ஆகியவற்றின் கலாச்சாரத்தை நற்செய்திப் பணிக்கான மாற்றத்தின் முக்கிய நடைமுறைகளாக அடையாளம் காட்டுகிறது. [114]

87. இதை மனதில் கொண்டு, நிர்வாகம் மற்றும் அருள்பணி வாழ்க்கைக்கான வழிகாட்டும் கொள்கையாகத் துணைமைக்கொள்கை மாறுகிறது. நற்செய்திச் சுதந்திரத்தை நெரிக்கும் எந்தவொரு தந்தைவழி மனப்பான்மையையும் (paternalism) தவிர்த்து, விசுவாசிகளையும் இடைநிலைத் திருஅவை அமைப்புகளையும் அவர்களின் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும்போது அங்கீகரிப்பதும் ஆதரிப்பதும், வரங்களையும் திறன்களையும் மதிப்பதும் இதில் அடங்கும். நடைமுறையில், முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் திருமுழுக்குப் பெற்றவர்களின் பங்கேற்பும், பணியில் அவர்களின் பகிரப்பட்ட பொறுப்பும், பெயரளவிலானதாக இல்லாமல், உண்மையான பங்கேற்பு அமைப்புகளின் மூலமே சாதிக்கப்படுகின்றன. [115]

88. கிறிஸ்தவ சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, தோழமை உணர்வு கிறிஸ்துவின் மறைபொருளில் அதன் மூலத்தைக் காண்கிறது மற்றும் நற்கருணையால் போஷிக்கப்படுகிறது. விசுவாசத்திலும் அருளடையாளங்களிலும் உள்ள ஒன்றிப்பிலிருந்து தோழமை உணர்வு வெளிப்படுகிறது: திருமுழுக்கும் உறுதிப்பூசுதலும் நம்மை கிறிஸ்துவில் ஒன்றிணைக்கின்றன; இதனால் நாம் ஒரே உடலாகவும் ஒரே ஆவியாகவும், ஒரே இதயமாகவும் ஒரே ஆன்மாவாகவும் மாறுகிறோம் (காண்க: எபே 4:4; திப 4:32). ஒன்றிப்பின் அருளடையாளமான நற்கருணை, கிறிஸ்துவின் உடலைச் சார்ந்தவர்களாக இருப்பதை வளர்த்து, எவ்வாறு பகிர்ந்துகொள்வது என்பதை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. திருஅவையில் இருக்கும் பல்வேறு உணர்திறன்களும் ஒவ்வொரு நபரிடமும் இருக்கும் வலுவான நம்பிக்கைகளும், வேற்றுமையின்றி, 'ஒன்றிப்பு என்பது பெறப்பட்ட ஒரு பரிசு மற்றும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு' என்ற நிச்சயத்தில் வேரூன்றியிருந்தால், அவை செழுமையின் ஊற்றாக அமையும்.

1. திருஅவையில் நீதியை வாழ்வது என்பது, சமத்துவமின்மை, வெளிப்படைத்தன்மையின்மை மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களுக்கு வழிவகுக்கும் சிதைவுகளிலிருந்து திருஅவை உறவுகளையும் கட்டமைப்புகளையும் தூய்மைப்படுத்துவதாகும். இது சம்பந்தமாக, ஆன்மீக, பொருளாதார, நிறுவன, பாலியல் மற்றும் அதிகார அடிப்படையிலான துஷ்பிரயோகங்கள், அத்துடன் மனசாட்சிக்கு எதிரான துஷ்பிரயோகங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குச் செவிமடுப்பது என்பது நீதியை நோக்கிய பயணத்தின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும்; இதில் செய்யப்பட்ட தீங்கை ஒப்புக்கொள்வது, நியாயமான இழப்பீடு வழங்குவது மற்றும் அது மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்க நடவடிக்கை எடுப்பது ஆகியவை அடங்கும். ஒவ்வொரு அதிகாரமும் ஒன்றிப்பிற்கும் பணிக்கும் சேவை செய்வதாகும். அனைத்து அதிகாரமும் கடவுளின் மக்களின் சேவைக்கானதே. சேவையின் இந்தப் பணி, அருளடையாளங்களில் கொண்டாடப்படும் மற்றும் வாழப்படும் நமது விசுவாசத்தின் மூலமாகவும், ஒரு ஒருங்கிணைப்புப் பாணியைப் பின்பற்றுவதன் மூலமாகவும் மட்டுமல்லாமல், வளங்களை உறுதியாகப் பகிர்ந்துகொள்வதன் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. ஆரம்பகாலத் திருஅவையின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, நம்மிடையே எவரும் வறுமையில் இருக்கக்கூடாது (காண்க: திப 4:34), மற்றும் அவற்றின் நிர்வாகம் ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியை அறிவிக்கும் பணியை ஆதரிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் திருஅவையின் வளங்கள் பகிரப்பட வேண்டும். அமைச்சுப் பொறுப்புகளின் செயல்பாடுகள் குறித்த வழக்கமான மதிப்பீடுகள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்; தனிநபர்கள் மீதான தீர்ப்புகளாக அல்லாமல், பணியை நோக்கிய கற்றல் மற்றும் திருத்தத்திற்கான கருவிகளாக அவை அமைய வேண்டும். [116] தூய ஆவியாரின் செயல்பாட்டிற்கு நாம் திறந்திருக்கும் அளவிற்கு மட்டுமே சமூகக் கோட்பாட்டின் இந்தக் கொள்கைகள் திருஅவை வாழ்வில் உருவகப்படுத்தப்படும். இந்த வழியில், பகிரப்பட்ட பொறுப்புணர்வு மற்றும் சகோதரத்துவத்துடன் இணைந்து பொதுநலனைத் தேடுவது ஒரு கற்பனையல்ல, மாறாக ஒரு உண்மையான சாத்தியம் என்பதற்குத் திருஅவை சமூகத்திற்கு நம்பகமான சாட்சியம் அளிக்க முடியும். [117]

அதிகாரம் 3: தொழில்நுட்பமும் ஆதிக்கமும். செயற்கை நுண்ணறிவின் வாக்குறுதிகளின் ஒளியில் மனிதகுலத்தின் மேன்மை

90. சமூகக் கோட்பாட்டின் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சும் கொள்கைகளை நினைவுகூர்ந்த நிலையில், இன்று நாம் வாழும் முறையை ஆழமாக வடிவமைக்கும் சில சவால்கள் மீது எனது கவனத்தைச் செலுத்த விரும்புகிறேன். இந்தச் சிந்தனைகளோடு இணைந்திருக்கும் விவிலிய உருவகம் ஒரு கட்டடத் திட்டத்தைப் பற்றியதாகும். ஒருபுறம், பாபேல் கோபுரம் உள்ளது; அங்கு ஆதிக்கம் செலுத்தும் மற்றும் இறுதியில் மனிதநேயத்தை அழிக்கும் ஒரு திட்டத்தை கூட்டு முயற்சி பின்பற்றுகிறது (காண்க: தொநூ 11:1-9). மறுபுறம், நெகேமியாவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் கூட்டுப் பொறுப்புணர்வுக்கான ஒரு திட்டமாகப் பகுதி பகுதியாக மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்படும் எருசலேமின் இடிபாடுகள் உள்ளன (காண்க: நெகே 2-6). நமது சகாப்தத்தின் மாபெரும் "கட்டுமானக் களங்கள்" குறித்துச் சிந்திக்கவும், "நாம் எதைக் கட்டியெழுப்புகிறோம்?" என்று கேட்கவும் நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மொழிகள், உறவுகள், நிறுவனங்கள் மற்றும் அதிகார வடிவங்களை அதிவேகமாக மாற்றியமைக்கும் இவ்வேளையில், மனிதகுலத்திற்குப் பரிசாக வழங்கப்பட்ட மேன்மையைப் பாதுகாப்பதற்கும் மதிப்பதற்கும், நாம் எந்தத் திட்டங்களில், எந்த முறையில் பணியாற்ற வேண்டும் என்பதை விசுவாசிகளாகிய நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இது நமது எதிர்காலத்திற்கான ஒரு தேர்வு மட்டுமல்ல, நமது நிகழ்காலத்திற்கான தேர்வும் கூட; ஏனெனில் செயற்கை நுண்ணறிவும் பிற வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்களும் ஏற்கனவே நமது அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டன.

91. நற்செய்தியின் ஒளியில் சமூக உறவுகளை வாழும் உறுதியான வழிமுறை என்பது ஒருமுறை நிறுவப்பட்டு அப்படியே முடிந்துவிடுவதல்ல, மாறாக தலைமுறை தலைமுறையாகக் கிறிஸ்தவ சமூகத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு பணியாகும் என்பதை நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். தூய ஆவியாரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், கடவுளின் வார்த்தையால் ஒளியூட்டப்படத் தன்னை அனுமதிக்கும் திருஅவை, காலத்தின் அறிகுறிகளைப் படித்து, மக்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவுகள் இறையரசின் கோரிக்கைகளுக்கு ஏற்ப இன்னும் அதிகமாக மாறுவதற்குப் புதிய வழிகளைப் படைப்பாற்றலோடு தேடுகிறது. [118] இக்காரணத்தினால், தற்போதைய சவால்களைக் கண்டு அஞ்சாமல், ஒருவருக்கொருவர் செவிமடுத்து, மிகவும் மனிதாபிமானமும் சகோதரத்துவமும் கொண்ட ஒரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் தங்கள் பொறுப்புகளை உறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு திருஅவையின் உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் நான் ஊக்குவிக்கிறேன்.

தொழில்நுட்ப ஆதிக்கக் கோட்பாடும் டிஜிட்டல் அதிகாரமும்

92. திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், தனது லவுடாதோ சி’ சுற்றுமடலில், நமது உலகமயமாக்கப்பட்ட உலகில் வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்ப ஆதிக்கக் கோட்பாட்டை (technocratic paradigm) [119] வன்மையாகக் கண்டித்தார்: அதாவது, தனிப்பட்ட, சமூக மற்றும் பொருளாதார முடிவுகளைச் செயல்திறன், கட்டுப்பாடு மற்றும் லாபம் என்ற தர்க்கம் மட்டுமே வடிவமைக்க அனுமதிக்கும் போக்கு. தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் கருவி அல்ல என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது. அதுவே அனைத்தையும் மதிப்பிடும் செந்தரமாக மாறும்போது, எது முக்கியம், எது நிராகரிக்கப்படலாம் என்பதை அது ஆணையிடத் தொடங்குகிறது; படைப்பைச் சுரண்டலுக்கான ஒரு பொருளாகவும், மனிதர்களை அதிகச் செயல்திறனை நோக்கி உந்தப்படும் அமைப்பின் வெறும் பற்களாகவும் (cogs) அது குறைத்துவிடுகிறது.

93. செயற்கை நுண்ணறிவு, அறிவாற்றல் அறிவியல் (cognitive science), நானோ தொழில்நுட்பம், இயந்திரனியல் (robotics) மற்றும் உயிரித் தொழில்நுட்பம் (biotechnology) ஆகியவற்றின் விரிவாக்கத்தால் தூண்டப்பட்டு, இந்தக் கோட்பாடு சமீபத்திய ஆண்டுகளில் வேகமாகப் பரவியுள்ளது. தன்னளவிலேயே, இந்தப் புதுமைகள் ஒருங்கிணைந்த மனித வளர்ச்சிக்கும் நமது பொதுவான இல்லத்தின் பராமரிப்பிற்கும் பெரிதும் சேவை செய்ய முடியும். ஆயினும், அவற்றின் அதீத ஆற்றலின் காரணமாகவே, அவை தொழில்நுட்ப ஆதிக்கக் கோட்பாட்டின் விரிவாக்கத்தையும் துரிதப்படுத்த முடியும்; எனவே அவற்றுக்கு ஒரு புதிய ஆன்மீக, நெறிமுறை மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது. அதிக அதிகாரம் என்பது எப்போதுமே சிறப்பானது என்பதை உணர்த்துவதில்லை. இது சம்பந்தமாக, ரோமானோ குவார்டினியின் வார்த்தைகள் பொருத்தமாகவே உள்ளன: "சமகால மனிதன் அதிகாரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தப் பயிற்றுவிக்கப்படவில்லை." [120]

94. மனிதகுலம் தனது சொந்தச் சாதனைகளாலேயே பலியாகும் ஆபத்தைப் புனித ஆறாம் பால் ஏற்கனவே தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார்; "மிகவும் அசாதாரணமான அறிவியல் முன்னேற்றம், மிகவும் வியக்கத்தக்க தொழில்நுட்பச் சாதனைகள் மற்றும் மிகவும் ஆச்சரியமான பொருளாதார வளர்ச்சி ஆகியவை, உண்மையான தார்மீக மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்துடன் இணைக்கப்படாவிட்டால், நீண்டகாலப் போக்கில் மனிதனுக்கு எதிராகவே திரும்பும்" [121] என்று அவர் எச்சரித்தார். இக்காரணத்தினால், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் - அது தன்னளவிலேயே மதிப்புமிக்கதாக இருந்தாலும் - அதனை வழிநடத்தும் மானுடவியல் பார்வை மற்றும் அது தொடரும் நோக்கங்கள் குறித்த கவனமான பகுத்துணர்வைக் கோருகிறது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அதற்கேற்ற நெறிமுறை மற்றும் சமூக முன்னேற்றம் இல்லாமல் முன்னேறினால், அதன் விளைவு மனிதகுலத்தில் வளர்ச்சியின்றி வழிமுறைகளில் (means) மட்டுமே ஏற்படும் அதிகரிப்பாக இருக்கலாம்: அதாவது "உள்ளார்ந்த மேன்மையின்றி (being more), அதிகப் பொருட்களைக் கொண்டிருத்தல் (having more)". இத்தகைய சூழ்நிலையில், தனிநபர்கள் அவர்கள் உருவாக்கும் விளைவுகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிடப்படும் அபாயம் உள்ளது. [122]

95. நான் முன்னர் குறிப்பிட்ட மற்றொரு முக்கியமான அம்சத்தை நாம் இங்கே அங்கீகரிக்க வேண்டும். டிஜிட்டல் சூழலில் பல சந்தர்ப்பங்களில், தளங்கள் (platforms), உள்கட்டமைப்பு, தரவு (data) மற்றும் கணினி ஆற்றல் (computing power) ஆகியவற்றின் மீதான கட்டுப்பாடு அரசுகளிடம் இல்லை; மாறாக பெரும் பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்பத் தரப்பினரிடமே உள்ளது. இந்த நிறுவனங்கள் அணுகலுக்கான நிபந்தனைகளைத் திறம்பட அமைக்கின்றன, தெரிவுநிலைக்கான (visibility) விதிகளைத் தீர்மானிக்கின்றன மற்றும் பங்கேற்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையே வடிவமைக்கின்றன. இத்தகைய அதிகாரம் ஒரு சிலரின் கைகளில் குவியும்போது, அது ஒளிவுமறைவானதாக மாறி, பொதுக் கண்காணிப்பைத் தவிர்க்க முனைகிறது; இது புதிய சார்புநிலைகள், புறக்கணிப்புகள், கையாளுதல்கள் மற்றும் ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கும் சிதைந்த வளர்ச்சி வடிவங்களின் அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது.

96. டிஜிட்டல் உலகில் அதிகாரக் குவியலின் இந்தப் புதிய சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும்போது, சமூகக் கோட்பாட்டின் உன்னதக் கொள்கைகளே தீர்ப்பு மற்றும் பகுத்துணர்வுக்கான அளவுகோல்களாக அமைகின்றன: மனித நபரின் மாற்ற முடியாத மாண்பு, பொதுநலன், வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கை, துணைமைக்கொள்கை, தோழமை உணர்வு மற்றும் சமூக நீதி. டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்புகள் மற்றும் நெறிமுறைகளின் (algorithms) அதிகாரம் உண்மையாகவே பங்கேற்பையும் பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கிறதா, பலவீனமானவர்களைப் பாதுகாக்கிறதா, வாய்ப்புகளுக்கான நியாயமான அணுகலை உறுதிசெய்கிறதா மற்றும் அனைவரின் நன்மையை நோக்கியே தொடர்ந்து பயணிக்கிறதா என்பதை நாம் மதிப்பிட வேண்டும் என்று அவை கோருகின்றன. இந்த அடிப்படையில், செயற்கை நுண்ணறிவு என்றால் என்ன, அது திறக்கும் சாத்தியக்கூறுகள் மற்றும் அது கொண்டிருக்கும் அபாயங்கள் ஆகியவற்றை இப்போது நாம் இன்னும் கூர்ந்து ஆராயலாம்.

செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial intelligence)

97. செயற்கை நுண்ணறிவைப் பற்றிய ஒரு விரிவான விளக்கத்தை வழங்குவதோ, அல்லது அது தொடர்பான விரிவான இலக்கியங்களின் மேலோட்டத்தை அளிப்பதோ இங்கு எனது நோக்கமல்ல; ஏனெனில் திருஅவையின் சூழல் உட்பட, பல அதிகாரப்பூர்வமான பங்களிப்புகள் ஏற்கனவே உள்ளன. [123] மனித நபரின் முதன்மை நிலையைப் பாதுகாக்கும் தார்மீக மற்றும் சமூகப் பகுத்துணர்வுக்கான சில அத்தியாவசியக் கூறுகளை நினைவுகூர்வதோடு என்னை நான் சுருக்கிக் கொள்கிறேன்; தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகளை எப்போதும் மனசாட்சியும் சுதந்திரமும் கொண்ட மனித நுண்ணறிவே வழிநடத்த வேண்டும் என்பதையும், அவற்றின் பயன்பாட்டையும் எல்லைகளையும் பொறுப்புடன் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதையும் உறுதிசெய்வதற்காகவே இதனைச் செய்கிறேன்.

98. இந்த விவாதத்திற்கு முன்னதாக இரண்டு கருத்துக்களை முன்வைப்பது பொருத்தமானது. முதலாவதாக, இந்த அமைப்புகள் வளர்ச்சியடையும் குறிப்பிடத்தக்க வேகத்தைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, AI தொடர்பான எந்தவொரு அறிக்கையும் விரைவிலேயே காலாவதியாகிவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. இரண்டாவதாக, அவற்றை வடிவமைப்பவர்கள் உட்பட நாம் அனைவரும், அவற்றின் உண்மையான செயல்பாட்டுக் குறித்தான ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட புரிதலை மட்டுமே கொண்டுள்ளோம். உண்மையில், தற்போதைய AI அமைப்புகள் "கட்டமைக்கப்படுவதை" (built) விட அதிகமாக "வளர்க்கப்படுகின்றன" (cultivated); உருவாக்குநர்கள் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் நேரடியாக வடிவமைப்பதில்லை, மாறாக அந்த நுண்ணறிவு "வளரும்" ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறார்கள். இதன் விளைவாக, இந்த அமைப்புகளின் உள்ளகப் பிரதிநிதித்துவங்கள் மற்றும் கணக்கீட்டுச் செயல்முறைகள் போன்ற அடிப்படை அறிவியல் அம்சங்கள், தற்போது வரை, அறியப்படாதவையாகவே உள்ளன. எனவே, இரண்டு வகையான அர்ப்பணிப்புகளுக்கான அவசரத் தேவை எழுகிறது: ஒருபுறம், அறிவியல் ஆராய்ச்சியை ஆழப்படுத்துதல்; மறுபுறம், தார்மீக மற்றும் ஆன்மீகப் பகுத்துணர்வைப் பயன்படுத்துதல்.

99. AI-க்கு ஒற்றை, விரிவான வரையறையை வழங்குவது சாத்தியமல்ல. எவ்வாறாயினும், இந்த வகையான "நுண்ணறிவை" மனிதர்களின் நுண்ணறிவுக்குச் சமமானதாகக் கருதும் தவறான எண்ணத்தை நாம் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதை உறுதியாகக் கூறலாம். இந்த அமைப்புகள் மனித நுண்ணறிவின் சில செயல்பாடுகளை மட்டுமே பின்பற்றுகின்றன. அவ்வாறு செய்யும்போது, வேகம் மற்றும் கணக்கீட்டுத் திறனில் அவை பெரும்பாலும் மனித நுண்ணறிவை மிஞ்சுகின்றன; பல துறைகளில் உறுதியான நன்மைகளை வழங்குகின்றன. ஆயினும் இந்த அதிகாரம் முற்றிலும் தரவு செயலாக்கத்தோடு (data processing) மட்டுமே பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவுகள் என்று அழைக்கப்படுபவை அனுபவங்களுக்கு ஆளாவதில்லை, உடலைக் கொண்டிருக்கவில்லை, மகிழ்ச்சியையோ வலியையோ உணர்வதில்லை, உறவுகளின் மூலம் முதிர்ச்சியடைவதில்லை, அன்பு, வேலை, நட்பு அல்லது பொறுப்பு என்றால் என்னவென்பதை உள்ளூர அறிவதில்லை. அவற்றுக்குத் தார்மீக மனசாட்சியும் இல்லை; ஏனெனில் அவை நன்மை தீமைகளைத் தீர்மானிப்பதில்லை, சூழ்நிலைகளின் இறுதி அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வதில்லை அல்லது விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பேற்பதில்லை. அவை மொழி, நடத்தை மற்றும் பகுப்பாய்வுத் திறன்களைப் பின்பற்றலாம், அல்லது பச்சாதாபம் மற்றும் புரிதலை உருவகப்படுத்தவும் கூட செய்யலாம்; ஆனால் மனிதர்கள் ஞானத்தில் வளர உதவும் பாச உணர்வு, உறவு நிலை மற்றும் ஆன்மீகக் கண்ணோட்டம் ஆகியவற்றை அவை கொண்டிராததால், அவை உருவாக்குவதை அவை புரிந்துகொள்வதில்லை. இந்தக் கருவிகள் "கற்றுக்கொள்ளும்" திறன் கொண்டவை என்று விவரிக்கப்பட்டாலும், அவை அவ்வாறு செய்யும் விதம் மனித நபர் கற்றுக்கொள்ளும் விதத்திலிருந்து வேறுபட்டது. அது வாழ்க்கையால் வடிவமைக்கப்பட்டு, தேர்வுகள், தவறுகள், மன்னிப்பு மற்றும் பிரமாணிக்கம் ஆகியவற்றின் மூலம் காலப்போக்கில் வளரும் மனிதர்களின் அனுபவம் அல்ல. மாறாக, இது தரவு மற்றும் பின்னூட்டத்தின் (feedback) அடிப்படையிலான ஒரு வகையான புள்ளிவிவரத் தழுவலாகும்; இது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம், ஆனால் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியைக் குறிக்காது.

விழிப்புணர்வு தேவைப்படும் ஒரு மதிப்புமிக்க கருவி

100. கூறப்பட்டவற்றின் ஒளியில், AI எவ்வாறு ஒரு மதிப்புமிக்க கருவியாக இருக்க முடியும் என்பதையும், அதே நேரத்தில் அதற்கேன் அளவான மற்றும் விழிப்புணர்வான அணுகுமுறை தேவை என்பதையும் நாம் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், அதன் தனிப்பட்ட பயன்பாடு கணிசமாக விரிவடைந்துள்ளது; இது வழங்கும் வாய்ப்புகள் மற்றும் அதன் விரைவான பரவலுடன் இணைந்த அபாயங்கள் ஆகிய இரண்டின் மீதும் வளர்ந்து வரும் சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது. தனிப்பட்ட பயன்பாட்டில், குறிப்பாக மூன்று அம்சங்கள் கவனமாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும்: முடிவுகளைப் பெறுவதற்கான எளிமை, புறநிலைத்தன்மையின் தோற்றம் மற்றும் மனிதத் தொடர்பின் உருவகப்படுத்துதல். தகவல்கள், சிக்கலான பகுப்பாய்வுகள், ஊடக உள்ளடக்கம் மற்றும் நடைமுறை உதவிகள் ஆகியவற்றை அணுகுவதற்கான வேகமும் எளிமையும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி வாழ்க்கையை எளிதாக்குகின்றன. ஆயினும் அவை அதீதச் சார்புநிலையையும், ஆயத்த பதில்களுக்கான தேடலையும் ஊக்குவிக்கலாம், மேலும் தனிப்பட்ட படைப்பாற்றலையும் தீர்ப்பிடும் திறனையும் பலவீனப்படுத்தலாம். இந்த அமைப்புகள் வழங்கும் பதில்கள் மற்றும் பரிந்துரைகளின் வெளிப்படையான புறநிலைத்தன்மை (objectivity), அவற்றை வடிவமைத்துப் பயிற்றுவித்தவர்களின் கலாச்சார அனுமானங்களை அவற்றின் அனைத்து பலம் மற்றும் வரம்புகளோடு பிரதிபலிக்கின்றன என்ற உண்மையை நாம் கவனிக்கத் தவறச் செய்யலாம். ஆலோசனை, பச்சாதாபம், நட்பு மற்றும் காதல் போன்ற நேர்மறையான மனிதத் தொடர்புகளைச் செயற்கையாகப் பின்பற்றுவது ஈர்க்கக்கூடியதாகவும் சில சமயங்களில் உண்மையிலேயே உதவியாகவும் இருக்கலாம். எவ்வாறாயினும், பகுத்தறியும் திறன் குறைவான பயனர்களுக்கு, இது ஒரு உண்மையான நபருடன் உறவாடுகிறோம் என்ற மாயையை உருவாக்கி அவர்களைத் தவறாக வழிநடத்தலாம். வார்த்தைகள் உருவகப்படுத்தப்படும்போது, அவை உண்மையான உறவுகளை உருவாக்குவதில்லை, மாறாக அவற்றின் தோற்றத்தை மட்டுமே உருவாக்குகின்றன. உண்மையான உறவுகள் மற்றும் உணர்ச்சிப் பிணைப்புகள் இல்லாத சூழல்களில் அவை நுழையும்போது, அக்கறை அல்லது ஆதரவின் செயற்கையான உருவகப்படுத்துதல் மிகவும் ஆபத்தானதாக மாறக்கூடும். இங்கே, ஒரு நபர் மற்றொரு நபருடன் தொடர்பு கொள்கிறோம் என்று நம்பக்கூடும் என்பது ஆபத்தல்ல, மாறாக உண்மையான மனிதப் பிணைப்புகளை உருவாக்குவதற்கான விருப்பத்தையே அவர்கள் படிப்படியாக இழக்க நேரிடும் என்பதே ஆபத்தாகும்.

101. சமூகத்தில் AI-இன் பயன்பாடு குறித்த நமது கண்ணோட்டத்தை விரிவுபடுத்தும்போது, அது இப்போது பல துறைகளிலும் பல நிலைகளிலும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் உட்பொதிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்: தகவல் தொடர்பு, மேலாண்மை மற்றும் கட்டுப்பாடு. செயல்திறனில் ஏற்படும் லாபங்களும் சில சேவைகளை மேம்படுத்துவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் தெளிவாக உள்ளன; ஆயினும், அவற்றை விரைவாகவும் விமர்சனமின்றியும் ஏற்றுக்கொள்வது பல்வேறு அபாயங்களுக்கு நம்மை ஆளாக்குகிறது; இதில் சுற்றுச்சூழல் தாக்கத்தைப் புறக்கணிக்கும் போக்கும் அடங்கும். தற்போதைய AI அமைப்புகளுக்கு அபரிமிதமான ஆற்றல் மற்றும் நீர் தேவைப்படுகிறது; இது கரியமில வாயு உமிழ்வை கணிசமாகப் பாதிக்கிறது, மேலும் இயற்கை வளங்களின் மீது கடுமையான கோரிக்கைகளை வைக்கிறது. அவற்றின் சிக்கலான தன்மை அதிகரிக்கும்போது, குறிப்பாகப் பெரிய மொழி மாதிரிகளின் (large language models) விஷயத்தில், கணினி ஆற்றல் மற்றும் சேமிப்பகத் திறனுக்கான தேவையும் வளர்கிறது; இதற்கு இயந்திரங்கள், கேபிள்கள், தரவு மையங்கள் மற்றும் அதிக ஆற்றல் நுகரும் உள்கட்டமைப்புகளின் விரிவான வலையமைப்பு தேவைப்படுகிறது. இக்காரணத்தினால், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைக் குறைக்கும் மற்றும் நமது பொதுவான இல்லத்தைப் பாதுகாக்க உதவும் நிலையான (sustainable) தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளை உருவாக்குவது அவசியமாகும். [124]

செயற்கை நுண்ணறிவின் பொறுப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் நிர்வாகம்

102. AI-இன் பயன்பாடு ஒருபோதும் முற்றிலும் தொழில்நுட்ப விஷயமாக இருப்பதில்லை: மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் செயல்முறைகளில் அது நுழையும்போது, அது உரிமைகள், வாய்ப்புகள், அந்தஸ்து மற்றும் சுதந்திரம் ஆகியவற்றைத் தொடுகிறது. வேலைவாய்ப்பு, கடன், பொதுச் சேவைகளுக்கான அணுகல் அல்லது ஒரு நபரின் நற்பெயர் போன்ற முக்கியமான மற்றும் உணர்திறன் மிக்க முடிவுகள் தானியங்கு அமைப்புகளிடம் (automated systems) முழுமையாக ஒப்படைக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது; அந்த அமைப்புகளுக்கு "இரக்கம், கருணை, மன்னிப்பு மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மக்கள் மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கை" [125] தெரியாது, எனவே அவை புதிய வகைப் புறக்கணிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கும். தகவல்களைக் கையாளுதல் அல்லது தனியுரிமை மீறல்கள் போன்ற வெளிப்படையான தீங்கு விளைவிக்கும் பயன்பாடுகள் உள்ளன. ஆயினும் இதைவிட நுட்பமான ஓர் ஆபத்தும் உள்ளது; AI அமைப்புகள் தங்களை நடுநிலையானவையாகவும் புறநிலைத்தன்மை கொண்டவையாகவும் முன்வைக்கும்போது, அவை அவற்றின் வடிவமைப்பாளர்கள் மற்றும் உருவாக்குநர்களின் ஒரேமாதிரியான முன்தீர்மானங்கள் (stereotypes) அல்லது கருத்தியல் சார்புகளைப் பிரதிபலிக்கும் மற்றும் வலுப்படுத்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

103. உண்மையில், யார் தகுதியானவர் அல்லது தகுதியற்றவர் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரத்தை நடைமுறையில் ஒரு நெறிமுறையிடம் (algorithm) ஒப்படைப்பது - அந்தத் தீர்ப்பிற்கு யாரும் பொறுப்பேற்காமல் - மனித சாத்தியக்கூறுகளின் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்யும் பணியை அதனிடம் கையளிப்பதாகும். இந்தச் செயல்பாட்டில், அரசியல் பொறுப்புணர்வும் இழக்கப்படுகிறது; ஒதுக்கப்பட்டவர்களிடம் காட்டப்படும் பச்சாதாபம் மட்டும் இழக்கப்படுவதில்லை, ஏனெனில் அதை உருவகப்படுத்தவும் முடியும். பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களைப் புறக்கணிப்பது நடுநிலை மற்றும் புறநிலைத்தன்மை என்ற போர்வையில் மறைக்கப்படுகிறது; இதற்கு எதிராக ஆட்சேபனைகளை எழுப்புவது கடினமாகிறது. இந்த வழியில், அநீதி கவனிக்கப்படாமல் போகிறது; மேலும் இரக்கம், கருணை மற்றும் மன்னிப்பு - வெறும் தோற்றங்களாக அல்லாமல் உண்மையான அரசியல் செயல்களாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும்போது - படிப்படியாகப் பார்வையிலிருந்து மறைகின்றன.

104. இதிலிருந்து எளிய ஆனால் நிர்ப்பந்திக்கக்கூடிய ஒரு விளைவு எழுகிறது: AI-ஐ தார்மீக ரீதியாக நடுநிலையானது என்று நாம் கருத முடியாது. உண்மையில், ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பக் கருவியும் அது அளவிடுவதன், புறக்கணிப்பதன் மற்றும் உகந்ததாக்குவதன் மூலமும், மக்கள் மற்றும் சூழ்நிலைகளை அது வகைப்படுத்தும் விதத்தின் மூலமும் தேர்வுகள் மற்றும் முன்னுரிமைகளை உருவகப்படுத்துகிறது. சில உயிர்களைக் குறைவான மதிப்புடையதாகக் கருதும் வகையிலோ, அல்லது மேல்முறையீட்டிற்கான வாய்ப்பின்றி அவர்களை ஒதுக்கிவைக்கும் வகையிலோ ஒரு அமைப்பு வடிவமைக்கப்பட்டால் அல்லது பயன்படுத்தப்பட்டால், அது வெறுமனே "நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய" ஒரு கருவி அல்ல; ஏனெனில் அது மனித நபரின் மாற்ற முடியாத மாண்புக்கு முரணான அளவுகோல்களை ஏற்கனவே அறிமுகப்படுத்திவிட்டது. இக்காரணத்தினால், நெறிமுறைப் பகுத்துணர்வு (ethical discernment) என்பது, நாம் ஒரு அமைப்பை நல்ல அல்லது தீய நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துகிறோமா என்று கேட்பதோடு நின்றுவிட முடியாது; அந்த அமைப்பு எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் அதனை வழிநடத்தும் தரவுகள் மற்றும் மாதிரிகளில் மனித நபர் மற்றும் சமூகம் குறித்த எத்தகைய பார்வை பொதிந்துள்ளது என்பதையும் அது ஆராய வேண்டும். [126]

105. AI மனித மாண்பை மதிப்பதற்கும் பொதுநலனுக்கு உண்மையாகச் சேவை செய்வதற்கும், ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பொறுப்பு தெளிவாக வரையறுக்கப்பட வேண்டும்: இந்த அமைப்புகளை வடிவமைத்து உருவாக்குபவர்கள் தொடங்கி, அவற்றைப் பயன்படுத்தி உறுதியான முடிவுகளுக்கு அவற்றைச் சார்ந்திருப்பவர்கள் வரை. எவ்வாறாயினும், பல சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு முடிவுக்கு இட்டுச்செல்லும் உள்ளகச் செயல்முறைகள் ஒளிவுமறைவாகவே உள்ளன; இது பொறுப்பை நிர்ணயிப்பதையும் பிழைகளைச் சரிசெய்வதையும் கடினமாக்குகிறது. இங்குதான் பொறுப்புக்கூறல் (accountability) முக்கியமானதாக மாறுகிறது: முடிவுகளுக்கு யார் "கணக்குக்" கொடுக்க வேண்டும், அவற்றை நியாயப்படுத்த வேண்டும், அவற்றைக் கண்காணிக்க வேண்டும், தேவையெனில் அவற்றைச் சவால் செய்து ஏற்பட்ட எந்தவொரு தீங்கையும் சரிசெய்ய வேண்டும் என்பதை அடையாளம் காண்பதற்கான சாத்தியக்கூறே அது. [127]

106. AI-ஐ ஏற்றுக்கொள்வதில் விவேகம், கடுமையான மதிப்பீடு மற்றும் சில சமயங்களில் மெதுவான வேகத்தைக் கோருவது என்பது முன்னேற்றத்தை எதிர்ப்பதல்ல; மாறாக, இது மனித குடும்பத்திற்கான பொறுப்பான பராமரிப்பின் செயலாகும். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் வேகத்திற்கும், அதன் விளைவுகளை நிர்வகிக்கும் திறன் கொண்ட விழிப்புணர்வு, விதிமுறைகள், பாதுகாப்புகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் மெதுவான வளர்ச்சிக்கும் இடையிலான அடிக்கடி ஏற்படும் ஏற்றத்தாழ்வைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்போது, இந்தத் தேவை இன்னும் அவசரமாகிறது. வெறுமனே கருத்தியல் ரீதியாக நெறிமுறைகளைக் கோருவது மட்டும் போதாது; வலுவான சட்டக் கட்டமைப்புகள், சுயாதீனமான மேற்பார்வை, தகவலறிந்த பயனர்கள் மற்றும் தனது பொறுப்பைக் கைவிடாத ஒரு அரசியல் அமைப்பு ஆகியவை தேவை. இல்லையெனில், மாற்றம் என்பது தொழில்நுட்பச் சிந்தனையால் மட்டுமே நிர்வகிக்கப்படும் மற்றும் அவசியமானதாகவும் தவிர்க்க முடியாததாகவும் முன்வைக்கப்படும்; இறுதியில், தரவுகள், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் கணினி ஆற்றலைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட விதிகளை அது திணிக்கும்.

107. இயந்திரங்களை தார்மீகப்படுத்துமாறு - அதாவது மனித விழுமியங்களுடன் AI-இன் "சீரமைப்பு" (alignment) - வெறுமனே கோருவதன் மூலம் நாம் திருப்தியடைய முடியாது; அத்துடன் ஒரு மேலதிக நிபந்தனையை வற்புறுத்தும் தைரியமும் நமக்கு இருக்க வேண்டும்: அதில் பொதிந்துள்ள நெறிமுறைக் கட்டமைப்புகளைப் பற்றி வெளிப்படையாக விவாதிப்பதற்கும், சமூக நீதியின் பகிரப்பட்ட தரநிலைகளுக்கு அவற்றை உட்படுத்துவதற்குமான சாத்தியக்கூறு. இல்லையெனில், AI-ஐக் கட்டுப்படுத்துபவர்கள் தங்களின் சொந்த தார்மீகப் பார்வையைத் திணிப்பார்கள்; அதுவே இந்த அமைப்புகளின் கண்ணுக்குத் தெரியாத உள்கட்டமைப்பாக மாறும். அந்த தார்மீகத்தை ஒரு சிலர் மட்டுமே தீர்மானித்தால், மிகவும் தார்மீகமான AI மட்டும் போதாது. எல்லாமே துரிதப்படுத்தப்படும்போது அவற்றைக் குறைக்கும் திறனும், கேள்விகளைக் கேட்பதற்கும் பங்கேற்பதற்கும் சமூகங்களுக்கான வாய்ப்புகளைப் பாதுகாக்கும் திறனும் கொண்ட ஒரு செயலில் உள்ள அரசியல் ஈடுபாடே நமக்குத் தேவை.

108. உண்மையில், ஒவ்வொரு பெரிய தொழில்நுட்ப மாற்றத்தையும் போலவே, AI-ம் ஏற்கனவே பொருளாதார வளங்கள், நிபுணத்துவம் மற்றும் தரவுகளுக்கான அணுகலைக் கொண்டிருப்பவர்களின் அதிகாரத்தைப் பெருக்க முனைகிறது. பொதுநலன் மற்றும் வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கையின் ஒளியில், இது கடுமையான கவலைகளை எழுப்புகிறது; ஏனெனில் சிறிய ஆனால் அதிக செல்வாக்கு மிக்க குழுக்கள் தகவல் மற்றும் நுகர்வு முறைகளை வடிவமைக்க முடியும், ஜனநாயக செயல்முறைகளில் செல்வாக்கு செலுத்த முடியும், மற்றும் பொருளாதார இயக்கவியலைத் தங்களின் சொந்த நலனுக்காகத் திருப்ப முடியும்; இது சமூக நீதியையும் மக்களிடையே தோழமை உணர்வையும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது. இக்காரணத்தினால், AI-இன் பயன்பாடு, குறிப்பாக அது பொதுப் பொருட்களையும் அடிப்படை உரிமைகளையும் தொடும்போது, தெளிவான அளவுகோல்களாலும், பங்கேற்பு மற்றும் துணைமைக்கொள்கையின் அடிப்படையில் அமைந்த பயனுள்ள மேற்பார்வையாலும் வழிநடத்தப்படுவது அவசியமாகும். சமூகங்களும் இடைநிலை அமைப்புகளும் வேறெங்கேயோ எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளைச் செயலற்ற முறையில் பெறுபவர்களாகக் குறைக்கப்படக் கூடாது; பகுத்துணர்வு மற்றும் மேற்பார்வைக்கு அவர்கள் பங்களிக்க முடிய வேண்டும். மேலும், தரவுகளின் (data) உரிமை தனியார் கைகளில் மட்டுமே விடப்படக் கூடாது, மாறாக அது சரியான முறையில் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். தரவு என்பது பல பங்களிப்பாளர்களின் தயாரிப்பு ஆகும்; அதை விற்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகவோ அல்லது ஒரு சிலரிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகவோ கருதப்படக் கூடாது. கூட்டுப் பொருட்களுக்கான புனித இரண்டாம் ஜான் பாலின் பரிந்துரையைப் போல, தரவுகளைப் பங்கேற்பு உணர்வோடு ஒரு பொதுவான அல்லது பகிரப்பட்ட நன்மையாக நிர்வகிக்கப் படைப்பாற்றலோடு சிந்திப்பது அவசியமாகும். [128]

109. இந்தப் புதிய யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு கட்டமைப்பைச் சமூகக் கோட்பாட்டின் கொள்கைகள் வழங்குகின்றன. தரவுகள், கணக்கீட்டு வளங்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைச் செல்வாக்கு ஆகியவை ஒரு சிலரின் கைகளில் இருக்கும் உலகில், பொதுநலனைப் பற்றிப் பேசுவது என்பது, அறிவியலியல், பொருளாதார மற்றும் அரசியல் சமச்சீரற்ற தன்மையின் இந்தப் புதிய வடிவத்தை வெளிப்படுத்துவதையும், AI-இன் புதிய ஏகபோகங்களைப் பெயரிடுவதையும் குறிக்கிறது. வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவானவை எனும் கொள்கையைப் பற்றிப் பேசுவது என்பது, தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான கல்வி ஆகிய இரண்டிற்கும் உலகளாவிய அணுகலை உறுதி செய்வதற்கான வழிகளைக் கண்டறிவதைக் குறிக்கிறது. துணைமைக்கொள்கையைப் பற்றிப் பேசுவது, சமூகங்கள் தேர்வுகளையும் திருத்தங்களையும் செய்வதற்கான திறனைப் பாதுகாப்பதைத் தூண்டுகிறது; வேறெங்கோ தரநிலைகள் அமைக்கப்பட்ட பிறகு அவர்களின் பங்கை வெறும் மேற்பார்வைக்கு மட்டும் சுருக்கிவிடுவதல்ல. தோழமை உணர்வைப் பற்றிப் பேசுவது, நெறிமுறை அமைப்புகளைத் தாங்கி நிற்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத, பெரும்பாலும் சுரண்டப்படும் தொழிலாளர்களை அங்கீகரிக்க நம்மை நிர்ப்பந்திக்கிறது. நீதியைப் பற்றிப் பேசுவது, உண்மையில் இந்த மாதிரிகளை யார் பயிற்றுவிக்க முடியும் மற்றும் யார் வெறுமனே அவற்றுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தின் உலகளாவிய விநியோகத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதைக் கோருகிறது. அதேபோல, சமூக நீதி என்பது தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்ட பிறகு பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு இலக்கு மட்டுமல்ல, தொடக்கத்திலிருந்தே அவற்றின் வடிவமைப்பை வடிவமைக்க வேண்டிய ஒரு நிபந்தனை என்பதை அங்கீகரிப்பதையும் இது குறிக்கிறது.

110. இறுதியாக, என் இதயத்திற்கு நெருக்கமான "ஆயுதங்களைக்களைதல் / நிராயுதபாணியாக்குதல்" (disarm) என்ற வெளிப்பாட்டை நான் பயன்படுத்த விரும்புகிறேன். AI-ஐ நிராயுதபாணியாக்குவது என்பது, "ஆயுதமேந்திய" போட்டியின் மனநிலையிலிருந்து அதை விடுவிப்பதாகும்; இந்தப் போட்டி இன்று இராணுவச் சூழலுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டதல்ல, இது ஒரு பொருளாதார மற்றும் அறிவாற்றல் நிகழ்வுமாகும். புவிசார் அரசியல் அல்லது வணிக ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாக்கும் விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டு, இன்னும் சக்திவாய்ந்த நெறிமுறைகள் மற்றும் பெரிய தரவுத் தொகுப்புகளுக்கான பந்தயத்தை இது உள்ளடக்கியது. நிராயுதபாணியாக்குவது என்பது, தொழில்நுட்ப அதிகாரம் தானாகவே ஆள்வதற்கான உரிமையை வழங்குகிறது என்ற அனுமானத்தைக் களங்கப்படுத்துவதாகும். நிராயுதபாணியாக்குவது என்பது தொழில்நுட்பத்தை நிராகரிப்பதைக் குறிக்கவில்லை, மாறாக அது மனிதகுலத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதைத் தடுப்பதாகும். ஏகபோகக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தொழில்நுட்பத்தை விடுவிப்பதும், அதை விவாதம் மற்றும் வாதத்திற்குத் திறப்பதும், எனவே அதை மனிதர்களுக்கு உகந்ததாக மாற்றுவதும், மனித கலாச்சாரங்கள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளின் பன்முகத்தன்மைக்கு அதை மீட்டெடுப்பதும் ஆகும். நமது இன்றைய பணி நெறிமுறை சார்ந்ததோ அல்லது தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததோ மட்டுமல்ல. இது ஆழ்ந்த அர்த்தத்தில் சூழலியல் சார்ந்ததாகும்; ஏனெனில் இது நமது பொதுவான இல்லத்தின் புதிய பரிமாணத்தைக் குறிக்கிறது. AI ஏற்கனவே நாம் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு சூழலாகவும், நாம் ஈடுபட வேண்டிய ஒரு சக்தியாகவும் உள்ளது. இக்காரணத்தினால், அதை வெறுமனே நெறிப்படுத்துவது மட்டும் போதாது; அது நிராயுதபாணியாக்கப்பட வேண்டும், வரவேற்பதாகவும் அணுகக்கூடியதாகவும் மாற்றப்பட வேண்டும்.

111. செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குபவர்களுக்கு ஒரு சிறப்பு வேண்டுகோளை விடுக்க விரும்புகிறேன். ஒரு வகையில், தொழில்நுட்பப் புதுமை என்பது தெய்வீகப் படைப்புச் செயலில் மனிதனின் பங்கேற்பைக் குறிக்கும். எனவே, உருவாக்குநர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நெறிமுறை மற்றும் ஆன்மீகப் பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளனர்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு வடிவமைப்புத் தேர்வும் மனிதகுலம் குறித்த ஒரு பார்வையைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு கலை அல்லது இலக்கியப் படைப்பை உருவாக்குபவர் அது தெரிவிக்கும் விழுமியங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியது போல, உருவாக்குநர்களும் தங்கள் திட்டங்களில் விழுமியங்களை உரிய தீவிரத்தோடு உட்பொதிக்க அழைக்கப்படுகிறார்கள்: வெளிப்படைத்தன்மையுடனும், பாதிக்கப்படும் சமூகங்களுக்கான பொறுப்புணர்வுடனும், மேலும் வளர்க்கப்படுவது உண்மையான நன்மையே என்பதை உறுதிசெய்வதில் கவனத்துடனும் செயல்பட அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

இழக்கக் கூடாதவை

112. AI-இன் பொறுப்பு மற்றும் நிர்வாகப் பிரச்சினைகளைக் கருத்தில் கொண்ட நிலையில், நாம் இப்போது நமது மையக் கேள்விக்குத் திரும்ப வேண்டும்: நமது மனிதநேயத்தைப் பாதுகாப்பது என்றால் என்ன? இந்த அபாயம் சில தொழில்நுட்பங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதைத் தாண்டி விரிவடைகிறது. இன்னும் தீவிரமாக, நாம் மூழ்கியிருக்கும் மற்றும் டிஜிட்டல் புரட்சி மற்றும் AI-ஆல் பெருக்கப்படும் பரவலான தொழில்நுட்ப ஆதிக்கக் கோட்பாடு, ஒரு மனித-விரோதப் பார்வையை (anti-human vision) இயல்பாக்குவதற்கு அச்சுறுத்துகிறது. அந்தப் பார்வையில், வாழ்வின் முழுமை என்பது அதிகம் கொண்டிருத்தல், பலவீனத்தைக் குறைத்தல், நிச்சயமற்ற தன்மையை அகற்றுதல் மற்றும் முழுமையான கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்துதல் ஆகியவற்றுடன் சமப்படுத்தப்படுகிறது. செயல்திறனே மதிப்பின் இறுதி அளவுகோலாக மாறும்போது, மனிதர்கள் தங்களை உறவுக்கும் ஒன்றிப்பிற்கும் அழைக்கப்பட்ட நபர்களாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, உகந்ததாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு திட்டமாகப் (project to be optimized) பார்க்கச் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்.

113. யதார்த்தத்தில், மனித இருத்தலின் எந்தவொரு ஒற்றைப் பரிமாணத்தையும் முழுமையானதாக உயர்த்துவது எப்போதும் ஒரு தவறாகும். உண்மையில், சீர்குலைவு என்பது பற்றாக்குறையிலிருந்து மட்டுமே எழுவதில்லை; கட்டுப்பாடற்ற வளர்ச்சியும்கூட வறுமைக்கு வழிவகுக்கும். ஒரு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பில் (ecosystem), மற்றொன்றின் இழப்பில் ஒரு இனம் விரிவடையும்போது சமநிலை சீர்குலைகிறது; மனித வாழ்விலும், அனைத்தையும் அளவிடும் அளவுருவாக ஒரு திறன் செயல்பட உரிமை கோரும்போது இதே போன்ற ஒன்று நிகழ்கிறது. எனவே, நுண்ணறிவு முழுமையாக்கப்படும்போது (absolutized), அது பாசம், சித்தம், அர்ப்பணிப்பு மற்றும் உறவுகள் போன்ற வாழ்வின் பிற அத்தியாவசியப் பரிமாணங்களை மறைத்துவிடுகிறது. அதேபோல, தொழில்நுட்ப அதிகாரம் சமநிலையற்றதாக விடப்பட்டால், அது நம்மை அதிகத் திறன் கொண்டவர்களாக மாற்றுவதில்லை; மாறாக அது நம்மை அதிகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களாகவும், ஆதிக்கம் செலுத்தப்படவும் புறக்கணிக்கப்படவும் அதிக வாய்ப்புள்ளவர்களாகவும் ஆக்குகிறது. இந்த விமர்சனப் புள்ளி நுண்ணறிவை எதிர்க்கவில்லை, ஆனால் நுண்ணறிவு தன்னை மட்டுமே மையமாகக் கொள்ளும்போது, வாழ்விற்கும் மனித நபருக்கும் சேவை செய்யும் அதன் உண்மையான நோக்கத்தை இழக்கிறது என்பதற்கான ஒரு நினைவூட்டலாகச் செயல்படுகிறது.

114. ஒரு நாகரிகத்தின் தரம் அதன் வழிமுறைகளின் அதிகாரத்தால் அளவிடப்படுவதில்லை; மாறாக, அது வழங்கக்கூடிய பராமரிப்பாலும், மற்றவரை வெறும் செயல்பாடாக அல்லாமல் ஒரு முகமாக அங்கீகரிக்கும் திறனாலும் அளவிடப்படுகிறது. ஒருவருக்கொருவர் அக்கறை செலுத்தும் திறன் நமது மனிதத்தன்மையின் அடிப்படைப் பரிமாணமாகும்; இது வாழ்ந்த அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக் கொள்ளப்பட்டுக் கைவரப்பெற்றதாகும். ஒரு குழந்தைக்குக் கதைகள் வாசிப்பது, முதியவர் ஒருவருக்குத் துணையாக இருப்பது, ஒரு வீட்டை வரவேற்பதாக அமைப்பது ஆகியவை பெரும்பாலும் குடும்ப வாழ்வில் வேரூன்றிய எளிய செயல்களாகும். அவை சமூக மட்டத்தில் பராமரிப்பை மதிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன மற்றும் கவனத்திற்குரிய நபர்களாக மற்றவர்களை அங்கீகரிக்கப் பயிற்றுவிக்கின்றன. தொழில்நுட்பம் மக்களுக்கு இடையிலான இந்தப் பரஸ்பரப் பராமரிப்பை ஆதரிக்க முடியும்; எடுத்துக்காட்டாக, மனித சுதந்திரத்தையும் தீர்ப்பையும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தாமல், விஷயங்களை எதிர்பார்க்கவும் ஒழுங்கமைக்கவும் உதவும் கருவிகளை வழங்குவதன் மூலம் அவ்வாறு செய்யலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனிதர்கள் உறவுகளின் பாத்திரங்களாவார்கள், தங்களின் சொந்த முடிவுகளுக்குப் பொறுப்பானவர்களாவார்கள்.

அடிப்படைக் கதையாடல்கள்: மனித-வரம்புமீறல் மற்றும் பின்தொடர்-மனிதவியக் கொள்கைகள் (Transhumanism and posthumanism)

115. நடைபெற்று வரும் டிஜிட்டல் புரட்சியோடு இணைந்த கலாச்சார அனுமானங்கள் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சும் முயற்சியாக, முன்னேற்றம் என்பதை மனித நிலையைக் கடந்து செல்வதாக விளக்கும் சில சிந்தனைப் போக்குகளின் மீது நமது கவனத்தைத் திருப்ப விரும்புகிறேன். இவை பெரும்பாலும் மனித-வரம்புமீறல் கொள்கை (transhumanism - ட்ரான்ஸ்ஹியூமனிசம்) மற்றும் பின்தொடர்-மனிதவியக் கொள்கை (posthumanism - போஸ்ட்ஹியூமனிசம்) ஆகிய பெயர்களில் தொகுக்கப்படுகின்றன. இந்தக் கண்ணோட்டங்கள் தொழில்நுட்ப அதிகாரத்தின் சில மையங்களில் இருக்கும் கருத்தியல் பின்னணியை உருவாக்குகின்றன, மேலும் கூட்டு கற்பனையை (collective imagination) எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வடிவத்தில், குறிப்பாக ஊடகங்களிலும் சமூக வலைப்பின்னல்களிலும் ஆக்கிரமிக்கின்றன. ஒரு "மேம்படுத்தப்பட்ட மனிதன்" (enhanced human being) அல்லது "மனித-இயந்திரக் கலப்பு" (human-machine hybrid) என்ற எதிர்கால நோக்குப் பார்வையின் மூலம் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் மீதான உற்சாகத்தை வளர்க்க அவை முனைகின்றன.

116. ட்ரான்ஸ்ஹியூமனிசம் மற்றும் போஸ்ட்ஹியூமனிசம் ஆகியவை பலதரப்பட்ட நீரோட்டங்கள் மற்றும் உணர்திறன்களை உள்ளடக்கியுள்ளன; எனவே அவற்றை ஒற்றை, சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாத வழியில் வரையறுப்பது கடினம். அவை கருத்தியல் "தீவுகளின்" ஒரு கூட்டத்திற்கு (archipelago) ஒப்பிடப்படலாம்; அவை வேறுபட்டவை என்றாலும், தொழில்நுட்பத்தின் மையப்பங்கு மற்றும் மனித நிலையின் வரம்புகளைத் தாண்டிச் செல்லும் விருப்பம் என்ற பகிரப்பட்ட அனுமானங்களின் "கடலால்" இணைக்கப்பட்டுள்ளன. பொதுவாக, ட்ரான்ஸ்ஹியூமனிசம் என்பது தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் மனிதர்களை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது - உயிரியல் மருத்துவம், உடல் பொறியியல், சாதனங்கள் மற்றும் நெறிமுறைகள் (algorithms) போன்றவற்றின் மூலம் செயல்திறன் மற்றும் திறன்களை அதிகரிப்பதை இது குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ளது. போஸ்ட்ஹியூமனிசம், குறிப்பாக அதன் மிகவும் தீவிரமான வடிவங்களில், இன்னும் மேலே செல்கிறது: அது மனித மையவாதத்தை (anthropocentrism) சவால் செய்கிறது மற்றும் மனிதர்கள், இயந்திரங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழலின் ஒரு கலப்பினத்தை (hybridization) கற்பனை செய்கிறது; மனிதகுலம் தன்னைத் தாண்டி ஒரு புதிய பரிணாமக் கட்டத்தை அடையும் ஒரு வாசலை அது எதிர்பார்க்கிறது. இத்தகைய யோசனைகள் பெரும்பாலும் ஊகங்களாகவே இருந்தாலும், அவை கூட்டு கற்பனையை மாற்றுவதன் மூலம் பொருத்தத்தைப் பெறுகின்றன, மேலும் அதன்மூலம் சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் தேர்வுகளைப் பாதிக்கின்றன. [129]

117. திருஅவையின் சமூகக் கோட்பாட்டின் கண்ணோட்டத்தில், முக்கியப் பிரச்சினை தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது குறித்தல்ல, மாறாக அதன் அடிப்படையிலமைந்த பார்வை குறித்தாகும். மனித நபர் பரிபூரணமாக்கப்பட வேண்டிய அல்லது கடந்து செல்லப்பட வேண்டிய ஒரு பொருளாகக் கருதப்பட்டால், சில உயிர்கள் குறைந்த பயனுள்ளவை, குறைந்த விரும்பத்தக்கவை அல்லது குறைந்த தகுதியுடையவை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது எளிதாகிவிடும். முன்னேற்றம் என்ற பெயரில், இனத்தின் கூறப்படும் மேம்பாட்டைத் தொடரும் நோக்கில், "தேவையான பலிகள்" (necessary sacrifices) நியாயப்படுத்தப்படத் தொடங்கலாம்; இது மிகவும் பலவீனமானவர்கள் மீது சுமையைச் சுமத்துகிறது. இது சம்பந்தமாக, புனித ஆறாம் பாலின் மேற்கூறிய எச்சரிக்கை பெரும் தொலைநோக்குப் பார்வையைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது: உண்மையில், அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள், தார்மீக மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திலிருந்து பிரிக்கப்படும்போது, இறுதியில் மனிதகுலத்திற்கு எதிராகத் திரும்புகின்றன. [130] இக்காரணத்தினால், தெளிவான வேறுபாடு கண்டறியப்பட வேண்டும். மனிதனை மையமாகக் கொண்ட, உறவு சார்ந்த பார்வையின் ஒரு பகுதியாகத் தொழில்நுட்பத்தை ஒருங்கிணைப்பது ஒரு விஷயம்; மனித வரம்புகளை மதிப்பிழக்கச் செய்யும் மற்றும் முற்றிலும் தொழில்நுட்ப ரீதியான ஒரு "மீட்பை" உறுதியளிக்கும் கண்ணோட்டத்தால் வழிநடத்தப்படுவது முற்றிலும் வேறொரு விஷயமாகும்.

வரம்பு, இதயம் மற்றும் மனித நபரின் மேன்மை

118. வாழ்வுடனான நமது உறவு இன்று ஒரு நெருக்கடியில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. "வரம்பாகத்" தோன்றும் எதனையும் - இயலாமை, நோய், முதுமை, துன்பம், பலவீனம் - நமது மனிதநேயம் முதிர்ச்சியடையும் மற்றும் உறவுக்குத் திறக்கப்படும் ஒரு யதார்த்தமாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, சரிசெய்யப்பட வேண்டிய ஒரு குறைபாடாகவே முதன்மையாகப் பார்க்க முனைகிறோம். ஆயினும் மனிதகுலம் வரம்புகள் இருந்தபோதிலும் தழைத்தோங்குவதில்லை, மாறாக அவற்றின் வழியாகவே (through them) தழைத்தோங்குகிறது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். விசுவாசத்தின் ஒளி, இந்த உலகின் பொருட்களின் "நிரந்தரமற்ற தன்மை" (contingency) என்று நாம் அழைப்பதை அங்கீகரிக்க உதவும் ஒரு யதார்த்தப் பார்வையை வழங்குகிறது. மனித வாழ்வைக் குறிக்கும் துன்பத்தைத் தணிக்கப் பாடுபடுவது சரியானதே என்றாலும், நமது அடிப்படை வரம்புநிலையை (finitude) அங்கீகரிப்பதும் விவேகமானதாகும்; ஏனெனில் "மத அனுபவமும், குறிப்பாகக் கிறிஸ்தவ விசுவாசமும், மனித மேன்மைக்கும் வரம்பிற்கும் இடையிலான இந்த இரட்டைத்தன்மையை (ambivalence) நாம் எளிமைப்படுத்தாமல் வாழ வேண்டும் என்றும், கடவுளுடனான நமது ஆதி மற்றும் அடிப்படை உறவின் ஒளியில் அதை விளக்க வேண்டும் என்றும் முன்மொழிகின்றன." [131]

119. நமது வரம்புகளுக்குள்தான் பின்வருபவை தமக்கான இடத்தைக் காண்கின்றன: இரக்கம், அத்துடன் மற்றவர்களின் தேவைகள் மீதான உண்மையான அக்கறை; இருள் மற்றும் தோல்விக்கு மத்தியிலும் வெளிப்படக்கூடிய பெருந்தன்மை; ஆன்மீக அனுபவம் மற்றும் கடவுளின் வழிபாடு. நமது வரம்புகள் கண்கூடாகத் தெரியும் பல தருணங்களில் இதை நாம் காண்கிறோம்: நாம் நிராகரிப்பைச் சந்திக்கும்போது, ஒரு அன்பானவரின் நோயையோ அல்லது இழப்பையோ நாம் அனுபவிக்கும்போது, நமது சொந்த பலவீனம் அல்லது தோல்வியை நாம் எதிர்கொள்ளும்போது. ஆச்சரியமான வகையில், அத்தகைய தருணங்களில்தான் நாம் ஒரு புதிய ஞானத்தைக் கண்டறிய முடிகிறது, மற்றவர்களின் நெருக்கத்தை உறுதியாக அனுபவிக்க முடிகிறது, மேலும் ஆண்டவரின் பிரசன்னத்தை எதிர்கொள்ள முடிகிறது.

120. வரம்புகள் அகத் துன்பமாக அனுபவிக்கப்பட்டாலும், அதை மறுக்கவோ அல்லது அடக்கவோ கூடாது, மாறாக அதை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும் என்று மனித ஞானம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. துன்பத்தை முழுமையாக அகற்றுவது என்பது, முடிவில், அன்பையும் ஆசையையும் கூட அழித்துவிடுவதாகும். அன்பு செலுத்துபவர்களும் ஆசைப்படுபவர்களும் சோதனையையும் துன்பத்தையும் கடந்து செல்வதைத் தவிர்க்க முடியாது; மேலும் பல ஆண்டுகளாக, சுதந்திரம் மற்றும் தோல்வி, கனவுகள் மற்றும் ஏமாற்றங்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பயணத்தின் நினைவுகளான தழும்புகளைப் போன்ற பாடங்களை நாம் நமக்குள் சுமக்கிறோம். இந்தக் கூறுகளின் இடையீட்டின் மூலமாகவே ஆன்மாவின் அதிசயங்கள் நமக்குள் நிகழ்கின்றன; இது நமது மனிதநேயத்தின் செழுமையை உணர நம்மை அனுமதிக்கிறது. [132] சோகமும் சிறப்பும் வாய்ந்த இந்த சாகசத்தை, அனைத்து வரம்புகளையும் கடந்து செல்வதாகக் கருதப்படும் ஒன்றின் பெயரால் துறப்பது என்பது பல அர்த்தங்களைக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அது இனிமேலும் மனிதப் பண்பாக இருக்காது.

121. படைக்கப்பட்ட உயிரினங்களாகிய நமது வரம்புகளின் தார்மீகச் சீரழிவு - அதாவது மனித இதயத்தைத் தெளிவாகக் கலங்கடிக்கும் தீமை - சமூகத்தையும் வாழ்வையும் அழிக்கிறது, சில சமயங்களில் மனிதாபிமானமற்ற தீவிர வடிவங்களை அடைகிறது. ஆயினும்கூட, நமது வரம்புகளின் இந்த வேதனையான வெளிப்பாடுகளும்கூட நன்மைக்கான திறப்புகளை விட்டுச் செல்கின்றன. நபர்கள் தங்களை மனிதத்தன்மையற்றவர்களாக ஆக்கிக் கொண்டு சோகத்தை ஏற்படுத்தினாலும், மனிதகுலத்திற்குள் ஒரு சிறிய ஒளி தொடர்ந்து பிரகாசிக்கிறது; அது கடவுளின் அருளால், மனமாற்றம் மற்றும் ஒப்புரவின் பாதைகளில் மீண்டும் பற்றவைக்கப்பட முடியும். விக்டர் பிராங்க்ல் சரியாகக் கவனித்தபடி, பயங்கரத்தின் தருணங்களில், "மனிதன் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை நாம் தெரிந்து கொண்டுள்ளோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மனிதன் ஆஷ்விட்ஸ் (Auschwitz) நச்சுவாயு அறைகளைக் கண்டுபிடித்த ஒரு உயிரினம்; எவ்வாறாயினும், ஆண்டவரின் ஜெபத்தையோ அல்லது ஷேமா இஸ்ரயேல் (Shema Yisrael) ஜெபத்தையோ தன் உதடுகளில் தாங்கியவாறு அந்த நச்சுவாயு அறைகளுக்குள் நேராக நிமிர்ந்து நுழைந்த உயிரினமும் அவனே ஆவான்." [133]

122. வரம்புநிலை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது, அது நம்மைக் குறைப்பதில்லை, மாறாகக் கடவுளின் முகத்தையும் மற்றவர்களின் முகத்தையும் அங்கீகரிக்க நம்மைத் திறக்கிறது. உண்மையில், பலவீனம், துன்பம் மற்றும் தோல்வி ஆகிய வரம்புகளை நாம் அனுபவிப்பதாலேயே, ஒவ்வொரு நபரின் - நமது மற்றும் மற்றவர்களின் - மீற முடியாத மாண்பை நாம் அங்கீகரிக்க முடிகிறது. இதே அனுபவத்தில், நம்மை விடப் பெரிய ஒரு சகோதரத்துவத்தை உள்ளுணர்வாக உணரவும், அநீதியை ஒரு அவதூறாகப் புரிந்து கொள்ளவும் நாம் திறன் பெற்றுள்ளோம். உண்மையான கலாச்சாரமும் கலையும் இந்தப் பொறியைப் பாதுகாத்து, தீமை இயல்பாக்கப்படுவதை எதிர்க்கின்றன. இக்காரணத்தினால், சில படைப்புகள் கிட்டத்தட்ட ஒரு இறைவாக்கு அர்த்தத்தைப் பெற்றுள்ளன: பீத்தோவனின் ஒன்பதாவது சிம்பொனியை (Beethoven’s Ninth Symphony) ஒற்றுமைக்கான ஆசையாகப் பார்க்கலாம்; குவெர்னிகாவை (Guernica) மனிதத்தன்மையற்ற நிலையின் கண்டனமாகக் காணலாம்; ஷிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட்டை (Schindler’s List) கடந்த காலத்தை மறதிக்கு ஒப்புவிக்கக் கூடாது என்பதற்கான அழைப்பாகக் கருதலாம்.

123. வரலாறு மனித வன்முறையின் பதிவாக மட்டுமே தோன்றுவதில்லை; மாறாக, நமது பகிரப்பட்ட வாழ்வைப் பாதுகாக்கும் நிறுவனங்களை உருவாக்க மனிதகுலம் வல்லது என்பதற்கான சான்றாகவும் அது விளங்குகிறது. கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில், பல அடையாளச் சாதனைகளில் இதனைக் காணலாம்: செஞ்சிலுவைச் சர்வதேசக் குழுவின் (1863) ஸ்தாபனம், அதன் செயல்பாட்டு நடுநிலைமை அனைவருக்கும் இரக்கமான கவனிப்பை உறுதி செய்கிறது; அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்கு வழிவகுத்த நீண்ட செயல்முறை, இது வெறும் சட்ட மாற்றத்தை மட்டுமல்ல, மனசாட்சியின் மாற்றத்தையும் குறித்தது; ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஸ்தாபனம் (1945) மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான உலகளாவிய பிரகடனம் (1948), இது குறைந்தது ஒரு பொதுவான இலட்சியமாக, மனித மாண்பின் உலகளாவிய தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதற்கான பகிரப்பட்ட மொழியை உச்சரித்தது; மற்றும் 1951-இன் அகதிகள் மாநாடு, இது துன்புறுத்தல் மற்றும் ஆபத்திலிருந்து தப்பியோடுபவர்களைப் பாதுகாக்கும் கடமையை அங்கீகரிக்கிறது. இந்த ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், நன்மைக்கான ஆசை பொதுச் சூழல்களில் - சட்டங்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் நடைமுறைகள் - உறுதியான வடிவத்தை எடுத்தது; இது அதிகார துஷ்பிரயோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் பலவீனமானவர்களைப் பாதுகாக்கவும் வல்லது. ஆயினும் இந்த முன்னேற்றங்கள் எதுவும் எதிர்ப்பு, குறுகிய நலன்கள் அல்லது கலாச்சார மந்தநிலையைச் சந்திக்காமல் உருவாகவில்லை. தார்மீக முன்னேற்றம் எப்போதுமே நீண்ட மற்றும் கோரும் பயணத்தின் மூலமாகவே விரிவடைகிறது, பெரும்பாலும் பின்னடைவுகளால் குறிக்கப்படுகிறது. ஸ்தம்பிதமடைந்த அமைதி செயல்முறைகள் அல்லது சுற்றுச்சூழல் கடமைகளைச் செயல்படுத்துவதில் உள்ள மந்தநிலை ஆகியவற்றை மட்டுமே நாம் சிந்திக்க வேண்டும். இந்தச் சாதனைகளின் பலவீனமே, அவற்றைத் தொடங்கித் தக்கவைப்பவர்களின் பொறுப்பு எவ்வளவு விலையுயர்ந்தது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

124. தனிநபர்கள் ஒவ்வொருவரின் மாண்பையும் உண்மையாகவே தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது வரலாறும் மாறக்கூடும் என்பதைச் சில நிகழ்வுகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன: அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியரின் சாட்சியத்தோடு நெருக்கமாகத் தொடர்புடைய சிவில் உரிமைகள் இயக்கம், அல்லது நெல்சன் மண்டேலா விடுதலையானதும், எதிர்காலத்தை வெறுப்புக்கு ஒப்புவிக்கக் கூடாது என்ற அவரது முடிவைத் தொடர்ந்து தென்னாப்பிரிக்காவில் நிறவெறி முடிவுக்கு வந்தது. பல்வேறு சூழல்களில், பல தைரியமான மற்றும் பெருந்தன்மையான பெண்களும் தனித்து நின்றுள்ளனர்; இவர்களில் புனித லாரா மான்டோயா, கொல்கத்தா புனித தெரசா, டோரதி டே, மேரி கியூரி, மரியா மாண்டிசோரி, எலிசபெத் எலியட், வாங்காரி மாத்தாய், பெனாசிர் பூட்டோ மற்றும் ஒவ்வொரு கண்டத்திலிருந்தும் வரலாறு இன்னும் அதிக மனிதாபிமானத்துடன் மாறத் தங்களின் அர்ப்பணிப்பால் பங்களித்த எண்ணற்றோர் அடங்குவர்.

125. இந்தப் பொதுவான அடையாளங்களுக்கு இணையாக, இன்னும் மறைக்கப்பட்ட ஆனால் தீர்க்கமான ஒரு கதையும் உள்ளது. வறுமையான மற்றும் ஆபத்தான இடங்களில் சேவை செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கும் மதச் சமூகங்களில் அதை நாம் காண்கிறோம். புனித மாக்சிமிலியன் மேரி கோல்பே, புனித ஆஸ்கார் ரொமேரோ மற்றும் அருளாளர் என்ரிக் அஞ்செலெல்லி போன்ற சகோதரத்துவம் மற்றும் நீதியின் மறைசாட்சிகளிடமும் அதை நாம் காண்கிறோம்; மேலும் வணக்கத்திற்குரிய பிரான்சிஸ்-சேவியர் ங்குயேன் வான் துவான் போன்ற கடுமையான, பெரும்பாலும் மனிதாபிமானமற்ற நிலைமைகளுக்கு மத்தியில் நற்செய்தியின் நம்பிக்கையையும் மனித மாண்பையும் உருவகப்படுத்திய சாட்சிகளிடமும் காண்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எந்த ஆடம்பரமுமின்றிப் பராமரிக்கும், கல்வி கற்பிக்கும், துணைநிற்கும் மற்றும் ஆறுதலளிக்கும் பெற்றோர்கள், செவிலியர்கள், மருத்துவர்கள், தன்னார்வலர்கள் மற்றும் முதியவர் ஒருவரின் அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒருவரின் அருகில் இருப்பவர்கள் போன்ற "அன்றாட வாழ்வின் மறைசாட்சிகளிடம்" இது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. நன்மையானது தானாகவே முன்னேறுவதில்லை, மாறாகத் தோல்விக்குப் பிறகும் புதிதாகத் தொடங்குவதற்குத் தேவையான விடாமுயற்சி, நினைவாற்றல் மற்றும் அக மனமாற்றம் தேவை என்பதை அவர்களின் சாட்சியம் நிரூபிக்கிறது.

126. நீதியான நிறுவனங்கள், நம்பகமான சாட்சிகள் மற்றும் அன்றாடப் பிரமாணிக்கம் ஆகியவற்றின் இந்தப் பிணைப்புதான் நம்பிக்கையைத் தக்கவைத்து, இதயம் பின்னோக்கிச் செல்ல அனுமதிக்காமல் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்திற்கான தெளிவான வழிகாட்டுதலை வழங்குகிறது. இக்காரணத்தினால், மனிதகுலம் - அதன் அனைத்து மேன்மையிலும் காயத்திலும் - ஒருபோதும் மாற்றப்படவோ அல்லது கடந்து செல்லப்படவோ கூடாது. உறவு மற்றும் அன்பு செலுத்துவதற்கான திறன் என்ற நமது மனிதநேயத்தின் சாரத்தை நாம் கைவிடாத வரையில், துன்பத்தைத் தணிக்கும் மற்றும் புதிய சாத்தியக்கூறுகளைத் திறக்கும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தை நாம் தழுவிக்கொள்ளலாம்.

உண்மையான “மனிதனை விட மேலான நிலை”: அருட்கொடையும் கிறிஸ்தவ மனிதநேயமும்

127. "மனிதனை விட மேலான" (more than human) என்ற வெளிப்பாடு தொழில்நுட்ப வாக்குறுதியின் பிரத்யேகக் களம் அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக, மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த இயல்பின் எல்லைகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவர்கள் அல்ல என்று கிறிஸ்தவ மரபு பராமரித்து வருகிறது; மாறாக, அவர்கள் யதார்த்தத்திலிருந்து தப்பிப்பதன் மூலமோ அல்லது தங்கள் வரம்புகளை அவமதிப்பதன் மூலமோ அல்லாமல், அன்பில் தங்கள் நிறைவின் மூலம் தங்களைக் கடந்து செல்ல (self-transcendence) அழைக்கப்பட்டுள்ளனர். விசுவாசம் "அப்பால்" (beyond) திறந்திருப்பதை அங்கீகரிக்கிறது, இது கடவுளிடமிருந்து ஒரு பரிசாக உருவாகிறது. இந்த உருமாற்றம் தூய ஆவியாரின் செயலாகும். புனித தாமஸ் அக்குயினாஸ் கற்பித்தது போல, இந்த உயர்வு மற்றும் உருமாற்றச் செயல்முறை "படைக்கப்பட்ட இயற்கையின் ஒவ்வொரு திறனையும் மிஞ்சுகிறது," [134] ஏனெனில் எல்லையற்ற வேறுபாடு நமது வரையறுக்கப்பட்ட இயல்பைக் கடவுளின் வாழ்விலிருந்து பிரிக்கிறது. [135] ஆயினும்கூட, இந்த உலகின் வரம்புகள் வழியாக நாம் பயணம் செய்தாலும், அந்த வற்றாத வாழ்வின் இதயத்தில் நுழைவது சாத்தியமாகவே உள்ளது. இந்தப் பயணத்தைச் சாத்தியமாக்குபவர், தம்மையே அளிக்கும் நித்தியமானவராக மட்டுமே இருக்க முடியும். உண்மையில், "எல்லையற்ற" பொருத்தமின்மையைக் கடந்து செல்பவர் கடவுளே ஆவர். [136] அவரில்தான் மனித நபரின் மறு-படைப்பு நிகழ்கிறது. "ஒருவர் கிறிஸ்துவோடு இணைந்திருக்கும்போது அவர் புதிய படைப்பாகிறார். பழையன கழிந்து புதியன புகுந்தன" (2 கொரி 5:17).

128. கடவுளின் அருளால் நம்மைக் கடந்து செல்லும் சாத்தியத்தை நாம் தழுவும்போது, நமது இயல்பை நாம் மறுக்கவில்லை, அல்லது நாம் மனிதத்தன்மை குறைந்தவர்களாக மாறுவதுமில்லை. மாறாக, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் விளக்கியது போல, "கடவுள் நம்மைத் தாண்டி நம்மைக் கொண்டு சென்று நமது இருப்பின் முழுமையான சத்தியத்தை அடைய அனுமதிக்கும்போது, நாம் இன்னும் அதிகமான மனிதர்களாகும்போது, நாம் முழுமையான மனிதர்களாகிறோம்." [137] புரொமேதியன் கனவுகளிலிருந்து (Promethean dreams) ஆழமான விலகல் இதில்தான் உள்ளது: மனிதகுலத்தைக் காப்பது மேம்பட்ட சுய-சார்பு அல்ல, மாறாக விடுவிக்கும் ஒரு உறவாகும், உருமாற்றும் ஒரு ஒன்றிப்பாகும். இந்த ஒளியில், ஏற்கனவே உள்ளதை வெறுமனே வகைப்படுத்தி உகந்ததாக்கும் ஒரு தொழில்நுட்பம், எவ்வளவுதான் தற்செயலாக இருந்தாலும், மாற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் ஒரு தடையாக மாறக்கூடும். ஒரு நெறிமுறையைப் (algorithm) பொறுத்தவரை, பிழை என்பது சரிசெய்யப்பட வேண்டிய ஒரு குறையாகும்; ஆனால் ஒரு நபரைப் பொறுத்தவரை, பிழை என்பது ஆழமான மாற்றத்திற்கான ஒரு ஊக்கியாக இருக்க முடியும். ஒரு நபரின் எதிர்காலம் கணக்கிடக்கூடியதல்ல, ஆனால் அது ஒருவரின் சுதந்திரத்தையும் - கடவுளின் வற்றாத அருளால் உயர்த்தப்பட்டது - வளர்க்கப்படும் உறவுகளையும் பொறுத்தது.

இரண்டு நகரங்களும் இரண்டு அன்புகளும்

129. கிறிஸ்தவ மனிதநேயம் (Christian humanism) அறிவியலையோ தொழில்நுட்பத்தையோ நிராகரிப்பதில்லை; மாறாக அவற்றை நன்றியுணர்வுடனும் யதார்த்தத்துடனும் அரவணைக்கிறது, மேலும் ஒரு உயர்ந்த அழைப்பிற்குள் அவற்றை நிலைநிறுத்துகிறது. மனிதகுலத்தின் படைப்பாற்றல் நுண்ணறிவு என்பது துன்பத்தைத் தணிக்கவும் புதிய சாத்தியக்கூறுகளைத் திறக்கவும் வல்ல ஒரு பரிசாகும்; ஆனால் அது பொதுநலன், நீதி, பலவீனமானவர்களின் பராமரிப்பு மற்றும் படைப்பைப் பராமரித்தல் ஆகியவற்றை நோக்கி அமைந்திருக்க வேண்டும். இந்த அர்த்தத்தில், உண்மையான மாற்று என்பது உற்சாகத்திற்கும் பயத்திற்கும் இடையிலானதல்ல; மாறாக அது வளர்ச்சியின் இரண்டு பாதைகளுக்கு இடையிலானதாகும்: தனிநபர்களுக்கும் மக்களுக்கும் சேவை செய்யும் முன்னேற்றம், அல்லது அதிகார மனநிலைக்கு அவர்களை உட்படுத்தும் முன்னேற்றம். இறுதியில், முக்கிய கேள்வி புனித இரண்டாம் ஜான் பால் எழுப்பியதாகவே தொடர்கிறது: செயற்கை நுண்ணறிவு "பூமியில் உள்ள மனித வாழ்க்கையை அதன் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் 'இன்னும் மனிதப் பண்புடையதாக' ஆக்குகிறதா? அது மனிதனுக்கு இன்னும் தகுதியானதாக அதை ஆக்குகிறதா?" [138] பதில் ஆம் என்றால், நெகேமியா நூலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள எருசலேமை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கு ஒப்பான, பொறுமையுடனான, பகிரப்பட்ட மறுசீரமைப்பின் பாதையில், பொறுப்புடன் தழுவிக்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு வாய்ப்பாக அதை நாம் அங்கீகரிக்க முடியும். ஆனால், அதிகாரம் வளரும் அதே வேளையில் இதயம் சுருங்கி மனிதப் பிணைப்புகள் அறுபட்டால், பாபேலின் புதிய வடிவத்தை நாம் எதிர்கொள்கிறோம் - பிரம்மாண்டமான, ஆனால் அடிப்படையில் மனிதாபிமானமற்ற ஒரு கட்டுமானம்.

130. முன்னேற்றத்தின் இந்த மாற்றுப் பாதையையும், அதை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொண்டு வாழ்கிறோம் என்பதையும் கேள்விக்குள்ளாக்குவது என்பது, இறுதியில் நமது சொந்த இதயங்களை ஆராய்வதாகும். உறவுகள், உழைப்பு மற்றும் நிறுவனங்களை நாம் புரிந்துகொள்ளும் மற்றும் வடிவமைக்கும் விதம், நடைமுறையில் நமது அடிப்படை விழுமியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. முடிவில், இவை அனைத்தும் நாம் மிகவும் நேசிப்பதிலிருந்தே உருவாகின்றன. தனிநபர்களாகவும் சமூகமாகவும் நாம் உண்மையிலேயே எதைப் போற்றுகிறோம் என்பதற்கு இதுவே நம்மை வழிநடத்துகிறது; நமது வாழ்க்கையையும் செயல்களையும் இயக்குகிறது. புனித அகஸ்டின் மனித வரலாற்றை இரண்டு அன்புகளுக்கிடையேயான போராட்டமாக விவரித்தார், இது உலகத்தில் வசிப்பதற்கும் ஒன்றாக வாழ்வதற்கும் இரண்டு வழிகளுக்கு - அல்லது இரண்டு "நகரங்களுக்கு" - வழிவகுக்கிறது: ஒருபுறம், கடவுள் மற்றும் அடுத்திருப்பவர் மீதான அன்பு; மறுபுறம், சுயத்தின் மீதான பிரத்தியேக அன்பு. "இரண்டு அன்புகள் இரண்டு நகரங்களைக் கட்டியுள்ளன: பூமிக்குரிய நகரம், கடவுளை அவமதிக்கும் அளவுக்கு சுயத்தின் மீதான அன்பு; விண்ணக நகரம், சுயத்தை அவமதிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் மீதான அன்பு." [139] வரலாறு முழுவதும் இருப்பது போலவே, இந்த இரண்டு அன்புகளும் இன்றும் நமது இதயங்களில் ஆதிக்கத்திற்காகத் தொடர்ந்து போராடுகின்றன. AI-இன் சகாப்தமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல: பாபேலின் கட்டுமானம் அல்லது எருசலேமை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது நாம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் தொடங்குகிறது.